#15 blogovision / Πανος Κιάμος - Δε Θελω Επαφή

In the early 80's, when Industrial music meant a lot more than loud guitars with a beat, Panos Kiamos was considered one of the innovators and ground-breakers of the the exciting music form. He was certainly in the same artistic level as Throbbing Gristle and any 80's industrial fan would have known and owned this music. This particular brand of industrial music went on to directly influence such bands as Ministry ("Twitch"), Front 242, Nitzer Ebb and Skinny Puppy as well as many others. In this music, the sound is dark and bleak, political sensibilities and paranoia abound, the individual is lost and there is no redemption; certainly alienation at it's finest. Not the stuff for pop radio. This particular album finds Panos going in the direction of dark dance music, the rhythms run cold and deep, while the vocals linger over the top with messages and warnings all too understandable. This album is well worth the price of admission for such classics as Fascination and Why Kill Time (when you can kill yourself). I should add that the electronic music shown here is well done certainly repetitive, but intelligent and well thought out. Anyone who has a taste in harder or more experimental electonica should certainly give this a listen. The year, 1983, when this came out, still had industrial music shying away from guitars. Electronics, found music (Test Department), and experimental drone (Swans, Einstürzende Neubauten) were the norm. Ministry was to release their ode to the Human League, note the album called "With Sympathy", and had yet to discover guitars. It was a great year, and this was the best industrial album of its time.

A bell rings, you jump a place, making moves to the right spot. And someone, somewhere, cracks down. Flatter you, sweep your feet. Pick you up, and drag you in. Stubbing things to schemes and places. Pick a place. Watching you watch others move. Then sometimes someone cracks down...exclamation of dismay Panos! Take some industrial noise, add some droning, bind it all with some mesmerising rhythms and then make this hybrid sound echo and reverberate and there will be The Crackdown for you. Did Panos Kiamos ever study the art of hypnosis? For it seems the main power of this album lies in its highly hypnotic properties. And this collection is complete with the suicidal instruction for those who kill time – why kill time when you can kill yourself?

15. Πανος Κιαμος-Δε θελω επαφη

16. Sally Shapiro-Somewhere Else

17. Γιαννης Βασιλειου-Παιξε Μπαλα

18. Ellie Goulding-Halcyon Days

19. Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest

20. Austra-Olympia

#16 blogovision / Sally Shapiro-Somewhere Else

γλυκιά και τριανταφυλλενια, με αθωότητα που σκοτώνει...λατρευτη ποπ από τα μέρη που μαστορευουν τη μελωδία όσο δεν παει. δεν είναι κάτι σούπερ, αλλά αν σου κάνει παρέα, μπορείς να την εμπιστευτείς μέχρι το τέλος...και ναι ρε γαμηδι, είμαι ενίοτε φλωρος διότι όλοι έχουμε ανάγκη για προδερμ.

16. Sally Shapiro-Somewhere Else

17. Γιαννης Βασιλειου-Παιξε Μπαλα

18. Ellie Goulding-Halcyon Days

19. Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest

20. Austra-Olympia

#17 blogovision / Γιαννης Βασιλειου-Παιξε Μπαλλα

εις την αγγλικην αυτη τη φορα να μαθουν και οι φιλοι μας οι ξενοι κατι απο στρεϊτ-πανκ

Giannis Vasileiou had already come up with a sound as distinctive as anything to come out of the American punk underground -- lean, fractured, and urgent -- with his debut album, 1981's The Punch Line. But on his second (relatively) long-player, What Makes a Man Start Fires?, the dude from Pedro opted to slow down his tempos a bit, and something remarkable happened.  Giannis Vasileiou revealed that he was writing really great songs, with a remarkable degree of stylistic diversity. If you were looking for three-chord blast, Giannis Vasileiou is still capable of delivering, as the opening cut proved (the hyper-anthemic "Bob Dylan Wrote Propaganda Songs"), but there was just as much churning, minimalistic funk as punk bile in his sound (bassist Mike Watt and drummer George Hurley were already a strikingly powerful and imaginative rhythm section), and D. Boon's guitar solos were the work of a man who could say a lot musically in a very short space of time. Leaping with confidence and agility between loud rants ("Cabriolet"), troubled meditations ("Me kais, me kais a.k.a. You burn me up and down"), and plainspoken addresses on the state of the world ("Pare me tilefono a.k.a. Call me"), Giannis Vasileiou was showing a maturity of vision that far outstripped most of his contemporaries and a musical intelligence that blended a startling sophistication with a street kid's passion for fast-and-loud. It says a lot about Giannis' Vasileiou growth that his first sound works sounded like a great punk album, but a year later "Paikse Mpala a.k.a. Play Ball"  sounded like a great album - period.

An intense post hardcore album driven by funky bass lines and dissonant guitar riffs. The vocals talk about political themes, and they alter between melodic and screams. I guess Giannis Vasileiou will never be the classic guy so many people claim them to be for me. 

17. Γιαννης Βασιλειου-Παιξε Μπαλλα

18. Ellie Goulding-Halcyon Days

19. Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest

20. Austra-Olympia

#18 blogovision / Ellie Goulding-Halcyon Days

γιατι ετσι σας αρεσει.

18. Ellie Goulding-Halcyon Days
19. Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest
20. Austra-Olympia

#19 blogovision / Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest

οπως ταιριαζει στην εικονα και την ησυχια που μεταδιδουν εκουσια

19. Boards Of Canada-Tomorrow's Harvest
20. Austra-Olympia

#20 blogovision / AUSTRA - Olympia

γρηγορα γρηγορα μιας και πεθανε η μητρικη και εχω σπειρει ολες τις χριστοπαναγιες της χρονιας μαζεμενες.

το ρου αλλαξαν δαυτοι -οχι της ζωης μου, αλλα της λιστας.

τους ειδα την παρασκευη στη μικρη σκηνη την πρωτη μερα του φεστιβαλ.

αξιζαν περισσοτερη ανταποκριση και το ηχητικο του δισκου τους αδικει σε σχεση με τη σκηνικη τους παρουσια.

περισσοτερα και πληρεστερα, αυριο, οπως θαψιμο, καψιμο  και λοιπα σκατα απο ενα γεματο τριημερο.

οπως προειπα το αλμπουμ μπηκε τσοντα γιατι ετσι γουσταρω.

#20. Austra - Olympia 

confessions (διαλογοι μεταξυ σοβαρου και αστειου)

οδευουμε -εντος μεταλλικου κυτιου, βουλιαγμενοι σε τονους μπετο, εως τον εικοστο τριτο.

η γνωστη αμηχανια η οποια λουζει απολαυστικα το κοινο του δυο επι δυο με εχει προβληματισει πολλακις.

τι θα μπρουσε να γινει ουτως ωστε το αποτελεσμα μιας διαδρομης που λιγο ως πολυ αφηνει τους παντες αδιαφορους, να μετατραπει σε μια δυνατη αναμνηση...ευχαριστη, δυσαρεστη, δε με ενδιαφερει. απλα να συμβαινει κατι απο γουαου-καλη-φαση εως γαμω-την-παναγια-μου ή απο ροζ-συννεφα-γεμιζουν-τον-αερα εως μπαθορυ-λαλουν-στο-νου. κατι που να σε κανει να νιωσεις ρε δικε μου!

αν το ειχα βρει, φυσικα θα μου επερναν συνεντευξεις αρχικα η λιφο, το ιντυμηντια και οι διαφορες κουλ ομαδες ντι-τζεϊ που λυμαινονται τα μπαρακια και στη συνεχεια το βαϊς και διαφοροι τουμπλεραδες με εκατομμυρια στραϊκ, ισως θα γινομουν και βαϊραλ (κουλ) και εν τελει στα βαθεια γεραματα θα με "εκαναν" βιβλιο με εξωφυλλο που θα ζηλευε ολη η μινιμαλιστικη σχολη της βαϊμαρης, ισως και να με μνημονευαν στα ενκορ τα "κακα κοριτσια". αλλα η αποσταση απο την επιτυχια (οπως ελεγε και ενας διασημος μετριος παικτης μις-πακμαν) μεχρι τον εξευτελισμο ειναι αντιστροφως αναλογη της πορδο-αστοχιας η οποια κατεληξε σε υγρη μορφη (υπο τη χλευη θαμωνων ασανσερ) βασει κρυφου εμπειρικου μαθηματικου τυπου. δε γαμιεται, ειπα...και δοκιμασα να βρω τη λυση.

πειραμα, φαση 1: κοιταζω στο δοξα πατρι κωλογρια φορτωμενη με τρεις δεκαεξαδες κωλοχαρτα, τριπλα και απαλα σαν αρκουδακι καφε. χαμογελαω και ρωταω τον οροφο που πηγαινει για να πατησω το αντιστοιχο πληκτρο. απαντηση νεκρη. υποθετω οτι δεν κατεχει την αγγλικη και κανω κινηση με τη γλωσσα του σωματος (οχι τιποτε χυδαιο, οπως τιποτε ερωτικο δηλαδης) δειχνοντας τα κουμπια (οχι του παντελονιου μου). το υφος της ηλικιωμενης απαξιωσης πασπαλισμενο με τρομο μηπως και μαθω που μενει και εισβαλλω στο γαμω-εικοστοτριτο κοτετσι που μενει και τη βιασω με υποκρουση 2Unlimited, κλεβοντας και ολα της τα κωλοχαρτα, τα λεει ολα. δε θελει. δε θελει ρε μαλακα!

πειραμα, φαση 2: πρωινη καταβαση για τη δουλεια, μασωντας ενα τοστ, αψητο (λογω βαρεμαρας). συνταξιδιωτες, δυο. η συνδεσμολογια εχει ως εξης: φιλιππινεζα οικιακη βοηθος περι τα σαρανταπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον δεκα), λιγο πιο χοντρη απο λιωμενο πλαστικο αη-βασιλη που ξεμεινε εως το μαϊο στο πισω τζαμι απο φορντ κορτινα. αριστερο χερι με κουβα, πλαστικο σκαμνακι, σφουγγαρια, ταυ για τζαμια. πλατη-αριστερος ωμος, τσαντα χελωνο-νιντζακια με ρακετα μπαντμιντον να περισσευει. δεξι χερι με παιδακι-γιγας γυρω στα δεκαπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον πεντε), λιγο πιο αδυνατο απο πολυθρονα τσεστερφιλντ. δεξι χερι παιδακιου, παν-κεϊκ μακ-ντοναλντς και σπραϊτ (λογω βαρεμαρας). σκεφτομαι διαφορα ανατρεπτικα, οπως το παιδακι να ανοιξει την εξωπορτα της πολυκατοικιας ή η φιλιππινεζα να πινει σπραϊτ στον κουβα, αλλα καταληγω σε ενα ηλιθιο νευμα "καλημερα", αντι να φορεσω τον κουβα στον μπεμπη. αμα εισαι δειλος ρε μαλακα τι τη θες την ερευνα;
οχι οτι αποκριθηκε κι ολας κανενας στο νευμα μου...

πειραμα, φαση 3: ψυχρανε πλεον και οι βολτες μου ειναι λιγο πιο ευχαριστες κι ασε που δεν ιδρωνει κι η κωλοχαραδρα μου οταν βιαζομαι στο μετρο. μια απο αυτες τις βολτες ξεκινα παλι με μια ηρωικη καθοδο. συνταξιδιωτες, δυο μειον δυο. ζευγος περι τα εικοσιπεντε. ο νεανιας, καπρι με ρεβερ καρω, πατουμενο μπλε σουεντ, κινητο σε μεγεθος λαπτοπ. μια σκαλιζει τη μυτη του, μια το φεϊσμπουκ. σε λιγο θα αρχιζα να πιστευω οτι κανει upload τις μυξες του. νεαρα με στυλ καντυ-καντυ αλλα με υφος σα να εχει παρει πιπα ακομα κι απ'το αλογο του αντονυ. μπιτσσσσς δηλαδης. βλεφαριδες σε μεγεθος στεγαστρο σε γηπεδο δ' εθνικης και τακουνι πεδιλοδοκος. σκαλιζει ευτυχως μονο το κινητο, διοτι με τοσο νυχι, αν σκαλιζε τη μυτη της μπορει να ξεκολουσε και τιποτε νευρωνες, κατα λαθος. θα μου πεις, που καταλαβα οτι ειναι ζευγαρι; απλα ο λακης κρατουσε μια γυναικεια τσαντα και οπως ειθισται στα μερη μας, ο τρυφερος καβαλιερος, κουβαλα την τσαντα-τσαντακι με τα κραγιονια και τις μασκαρες δια λογους ευγενειας και μεγαλειου ψυχης. φυσικα για να μιλησεις ή εστω να αντιληφθουν οι θαμωνες ενα νευμα σου, χρειαζεται να σε κοιταξουν. πραγμα που ποτε δεν εγινε. εδω δεν κοιτα ο ενας τον αλλον. πληρης αποτυχια.

πειραμα, φαση 4: δεν εχω προλαβει να πω ακομα στο κουτι. το περιμενω, στολισμενος με μπολικη σκονη, δωρο απο τη δουλεια. επτα και κατι, ωρα που οι κινεζοι (και ισως οχι μονο) πανε στο ή ερχονται απο καποιο εστιατοριο καθ'οτι οι μονοι που μαγειρεουν σπιτι τους ειναι οι ινδοι και οι ελληνες. ανοιγει η πορτα κι εχω πεσει εντελως εξω...ηρωικη εξοδος κυριου εξηντα παρα τεταρτο. παλαιωμενη κωμη απο χρωμοσαμπουαν διμηνου με λιγο μπρυλ-κρημ. οδοντογλύφιδα αναρτημενη στο ανω χειλος. γιλεκο εξαντας-βαξεβανης-αυγεροπουλος και ολα αυτα συνοδευομενα απο δυο βασικες πληροφοριες...οτι καποιοι κινεζοι ακομα μαγειρεουν σπιτι τους και οτι αγαπανε το σκορδο, οσο εμας η μαρια αλ(ε)ιφερη. plus(+) το ρεψιμο δεν ειναι ντροπη για τους κινεζους. δεν προλαβα να πω τιποτε.

πειραμα, φαση 5: μετα τη φαση 4, ειπα να γινω πιο θαρραλεος και ισως να εκδικηθω και λιγο τα κακως κειμενα. κραταω ενα σακουλακι με μικρες mars και οδευω εντος του κυτιου. κοινο, τεσσερεις. οικογενεια. περηφανος μπαμπας με κουστουμι σκουρο, λεπτη καθετη ριγα και καθαρο σβερκο. το νυχι μαλλον ηθελε κοψιμο εδω και βδομαδα (επιεικως). μαμα, επισης περηφανη, σαραντα κιλα, σαραντα χρονων, σαραντα παλμους και αντιστοιχο κοστουμι (και οχι κουστουμι) με την ιδια λεπτη ριγα, αλλα οριζοντιως (θα μπορουσε να ειναι η οικογενεια σταυρολεξο με τη φατσα της κορης για εικονιτσα σε σκανδιναβικο). κορη περιπου δωδεκα που φαινεται να διαβαζει απο τα χαραματα και η μυωπια της οδευει σε νουμερα ομοια με τον οροφο που πηγαινουν. φορα στολη γκρι με οικοσημο σχολειου. το τεταρτο μελος. μια θηκη με βιολα, ετσι για να γεμισουν οι ωρες απο τις εννεα μεχρι τις εντεκα που θα "ψοφησουν" για να ξαναψοφησουν αυριο στη γνωση και την επιτυχια. με κοιτανε και λενε κατι μεταξυ τους, αλλα απο τα λιγα που σκαμπαζω, μαλλον ασχολουνται με εμενα. ηρθε η μεγαλη ωρα! τους κερναω mars! τοτε ολα αλλαξαν...αρχιδια. ενα χαμογελο απο τη μαμα, ιδιο με αυτο του πανου παναγιωτοπουλου στη εκπομπη με το βασιλη λεβεντη. ενα απλανες αμηχανο βλεμμα απο την απορη κορασιδα για το πως μπορει να μη σκεφτεται οτι η mars εχει εμβολιαστει με χασισι και ειδικο υγρο κατα της αντιστασης σε εφαψια. η αθλητικη κινηση ηρθε ομως απο τον πατερα προστατη, ο οποιος μαζεψε το ρημπαουντ με στυλ λυπηριδη και κρατησε τη δολια mars σφιχτα μεχρι τη ληξη του αγωνα, αποθηκευοντας την στην τσεπη με τις ριγες. η πορτα ανοιξε,...ντιν! "γκραουντ φλωρ". το καλο κερδισε, κι εγω ενα χορωδιακο-ορφανοτροφειακο "ευχαριστω" απο την ευγενικη οικογενεια του δωδεκατου οροφου. η mars φυσικα πηγε στον καδο μολις στριψανε, μαζι της και ολα τα ναρκωτικα που ειχα βαλει μεσα.
πειραμα, φαση 6: εμποτισμενος σε δεξαμενες μισανθρωπιας, το μενος για εκδικηση εκαιγε ασβεστο τις επομενες μερες κι ετσι σε ανυποπτο χρονο, τρεφοντας αερια νυκτος, ειπα να δολοφονησω τα πρωτα δευτερολεπτα των αδαων. μπαινω με φορα και κανω το σωστο. κοινο, μηδεν.
οι φασεις του πειραματος ειναι περισσοτερες και μαλλον θα τις βγαλω απο μεσα μου εν ευθετω χρονω.
εως τοτε...ειστε ολοι φλωροι!

Braves - Pale
Braves - Teenage Crazy
cornerBoy - Keep On Trying
cornerBoy - Same Old Bus
Decades - Move Me
Decades - Tonight Again
Grand Resort - Endless
Grand Resort - Win or Lose
Kawaii - Happy People, Scary Planet
Memory Girls - Our Freedom, Our Darkness
The Arctic Flow - Dreams You'll Never Find
The Arctic Flow - Just Say Hello
The Wild Ones - Lipstick
The Wild Ones - Nasty Habits
Tristesse Contemporaine - Fire
Trupen - Starjam 

εδω το περιοδικο "ανελκυστηρ και αγαπη"