confessions (διαλογοι μεταξυ σοβαρου και αστειου)

οδευουμε -εντος μεταλλικου κυτιου, βουλιαγμενοι σε τονους μπετο, εως τον εικοστο τριτο.

η γνωστη αμηχανια η οποια λουζει απολαυστικα το κοινο του δυο επι δυο με εχει προβληματισει πολλακις.

τι θα μπρουσε να γινει ουτως ωστε το αποτελεσμα μιας διαδρομης που λιγο ως πολυ αφηνει τους παντες αδιαφορους, να μετατραπει σε μια δυνατη αναμνηση...ευχαριστη, δυσαρεστη, δε με ενδιαφερει. απλα να συμβαινει κατι απο γουαου-καλη-φαση εως γαμω-την-παναγια-μου ή απο ροζ-συννεφα-γεμιζουν-τον-αερα εως μπαθορυ-λαλουν-στο-νου. κατι που να σε κανει να νιωσεις ρε δικε μου!

αν το ειχα βρει, φυσικα θα μου επερναν συνεντευξεις αρχικα η λιφο, το ιντυμηντια και οι διαφορες κουλ ομαδες ντι-τζεϊ που λυμαινονται τα μπαρακια και στη συνεχεια το βαϊς και διαφοροι τουμπλεραδες με εκατομμυρια στραϊκ, ισως θα γινομουν και βαϊραλ (κουλ) και εν τελει στα βαθεια γεραματα θα με "εκαναν" βιβλιο με εξωφυλλο που θα ζηλευε ολη η μινιμαλιστικη σχολη της βαϊμαρης, ισως και να με μνημονευαν στα ενκορ τα "κακα κοριτσια". αλλα η αποσταση απο την επιτυχια (οπως ελεγε και ενας διασημος μετριος παικτης μις-πακμαν) μεχρι τον εξευτελισμο ειναι αντιστροφως αναλογη της πορδο-αστοχιας η οποια κατεληξε σε υγρη μορφη (υπο τη χλευη θαμωνων ασανσερ) βασει κρυφου εμπειρικου μαθηματικου τυπου. δε γαμιεται, ειπα...και δοκιμασα να βρω τη λυση.

πειραμα, φαση 1: κοιταζω στο δοξα πατρι κωλογρια φορτωμενη με τρεις δεκαεξαδες κωλοχαρτα, τριπλα και απαλα σαν αρκουδακι καφε. χαμογελαω και ρωταω τον οροφο που πηγαινει για να πατησω το αντιστοιχο πληκτρο. απαντηση νεκρη. υποθετω οτι δεν κατεχει την αγγλικη και κανω κινηση με τη γλωσσα του σωματος (οχι τιποτε χυδαιο, οπως τιποτε ερωτικο δηλαδης) δειχνοντας τα κουμπια (οχι του παντελονιου μου). το υφος της ηλικιωμενης απαξιωσης πασπαλισμενο με τρομο μηπως και μαθω που μενει και εισβαλλω στο γαμω-εικοστοτριτο κοτετσι που μενει και τη βιασω με υποκρουση 2Unlimited, κλεβοντας και ολα της τα κωλοχαρτα, τα λεει ολα. δε θελει. δε θελει ρε μαλακα!

πειραμα, φαση 2: πρωινη καταβαση για τη δουλεια, μασωντας ενα τοστ, αψητο (λογω βαρεμαρας). συνταξιδιωτες, δυο. η συνδεσμολογια εχει ως εξης: φιλιππινεζα οικιακη βοηθος περι τα σαρανταπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον δεκα), λιγο πιο χοντρη απο λιωμενο πλαστικο αη-βασιλη που ξεμεινε εως το μαϊο στο πισω τζαμι απο φορντ κορτινα. αριστερο χερι με κουβα, πλαστικο σκαμνακι, σφουγγαρια, ταυ για τζαμια. πλατη-αριστερος ωμος, τσαντα χελωνο-νιντζακια με ρακετα μπαντμιντον να περισσευει. δεξι χερι με παιδακι-γιγας γυρω στα δεκαπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον πεντε), λιγο πιο αδυνατο απο πολυθρονα τσεστερφιλντ. δεξι χερι παιδακιου, παν-κεϊκ μακ-ντοναλντς και σπραϊτ (λογω βαρεμαρας). σκεφτομαι διαφορα ανατρεπτικα, οπως το παιδακι να ανοιξει την εξωπορτα της πολυκατοικιας ή η φιλιππινεζα να πινει σπραϊτ στον κουβα, αλλα καταληγω σε ενα ηλιθιο νευμα "καλημερα", αντι να φορεσω τον κουβα στον μπεμπη. αμα εισαι δειλος ρε μαλακα τι τη θες την ερευνα;
οχι οτι αποκριθηκε κι ολας κανενας στο νευμα μου...

πειραμα, φαση 3: ψυχρανε πλεον και οι βολτες μου ειναι λιγο πιο ευχαριστες κι ασε που δεν ιδρωνει κι η κωλοχαραδρα μου οταν βιαζομαι στο μετρο. μια απο αυτες τις βολτες ξεκινα παλι με μια ηρωικη καθοδο. συνταξιδιωτες, δυο μειον δυο. ζευγος περι τα εικοσιπεντε. ο νεανιας, καπρι με ρεβερ καρω, πατουμενο μπλε σουεντ, κινητο σε μεγεθος λαπτοπ. μια σκαλιζει τη μυτη του, μια το φεϊσμπουκ. σε λιγο θα αρχιζα να πιστευω οτι κανει upload τις μυξες του. νεαρα με στυλ καντυ-καντυ αλλα με υφος σα να εχει παρει πιπα ακομα κι απ'το αλογο του αντονυ. μπιτσσσσς δηλαδης. βλεφαριδες σε μεγεθος στεγαστρο σε γηπεδο δ' εθνικης και τακουνι πεδιλοδοκος. σκαλιζει ευτυχως μονο το κινητο, διοτι με τοσο νυχι, αν σκαλιζε τη μυτη της μπορει να ξεκολουσε και τιποτε νευρωνες, κατα λαθος. θα μου πεις, που καταλαβα οτι ειναι ζευγαρι; απλα ο λακης κρατουσε μια γυναικεια τσαντα και οπως ειθισται στα μερη μας, ο τρυφερος καβαλιερος, κουβαλα την τσαντα-τσαντακι με τα κραγιονια και τις μασκαρες δια λογους ευγενειας και μεγαλειου ψυχης. φυσικα για να μιλησεις ή εστω να αντιληφθουν οι θαμωνες ενα νευμα σου, χρειαζεται να σε κοιταξουν. πραγμα που ποτε δεν εγινε. εδω δεν κοιτα ο ενας τον αλλον. πληρης αποτυχια.

πειραμα, φαση 4: δεν εχω προλαβει να πω ακομα στο κουτι. το περιμενω, στολισμενος με μπολικη σκονη, δωρο απο τη δουλεια. επτα και κατι, ωρα που οι κινεζοι (και ισως οχι μονο) πανε στο ή ερχονται απο καποιο εστιατοριο καθ'οτι οι μονοι που μαγειρεουν σπιτι τους ειναι οι ινδοι και οι ελληνες. ανοιγει η πορτα κι εχω πεσει εντελως εξω...ηρωικη εξοδος κυριου εξηντα παρα τεταρτο. παλαιωμενη κωμη απο χρωμοσαμπουαν διμηνου με λιγο μπρυλ-κρημ. οδοντογλύφιδα αναρτημενη στο ανω χειλος. γιλεκο εξαντας-βαξεβανης-αυγεροπουλος και ολα αυτα συνοδευομενα απο δυο βασικες πληροφοριες...οτι καποιοι κινεζοι ακομα μαγειρεουν σπιτι τους και οτι αγαπανε το σκορδο, οσο εμας η μαρια αλ(ε)ιφερη. plus(+) το ρεψιμο δεν ειναι ντροπη για τους κινεζους. δεν προλαβα να πω τιποτε.

πειραμα, φαση 5: μετα τη φαση 4, ειπα να γινω πιο θαρραλεος και ισως να εκδικηθω και λιγο τα κακως κειμενα. κραταω ενα σακουλακι με μικρες mars και οδευω εντος του κυτιου. κοινο, τεσσερεις. οικογενεια. περηφανος μπαμπας με κουστουμι σκουρο, λεπτη καθετη ριγα και καθαρο σβερκο. το νυχι μαλλον ηθελε κοψιμο εδω και βδομαδα (επιεικως). μαμα, επισης περηφανη, σαραντα κιλα, σαραντα χρονων, σαραντα παλμους και αντιστοιχο κοστουμι (και οχι κουστουμι) με την ιδια λεπτη ριγα, αλλα οριζοντιως (θα μπορουσε να ειναι η οικογενεια σταυρολεξο με τη φατσα της κορης για εικονιτσα σε σκανδιναβικο). κορη περιπου δωδεκα που φαινεται να διαβαζει απο τα χαραματα και η μυωπια της οδευει σε νουμερα ομοια με τον οροφο που πηγαινουν. φορα στολη γκρι με οικοσημο σχολειου. το τεταρτο μελος. μια θηκη με βιολα, ετσι για να γεμισουν οι ωρες απο τις εννεα μεχρι τις εντεκα που θα "ψοφησουν" για να ξαναψοφησουν αυριο στη γνωση και την επιτυχια. με κοιτανε και λενε κατι μεταξυ τους, αλλα απο τα λιγα που σκαμπαζω, μαλλον ασχολουνται με εμενα. ηρθε η μεγαλη ωρα! τους κερναω mars! τοτε ολα αλλαξαν...αρχιδια. ενα χαμογελο απο τη μαμα, ιδιο με αυτο του πανου παναγιωτοπουλου στη εκπομπη με το βασιλη λεβεντη. ενα απλανες αμηχανο βλεμμα απο την απορη κορασιδα για το πως μπορει να μη σκεφτεται οτι η mars εχει εμβολιαστει με χασισι και ειδικο υγρο κατα της αντιστασης σε εφαψια. η αθλητικη κινηση ηρθε ομως απο τον πατερα προστατη, ο οποιος μαζεψε το ρημπαουντ με στυλ λυπηριδη και κρατησε τη δολια mars σφιχτα μεχρι τη ληξη του αγωνα, αποθηκευοντας την στην τσεπη με τις ριγες. η πορτα ανοιξε,...ντιν! "γκραουντ φλωρ". το καλο κερδισε, κι εγω ενα χορωδιακο-ορφανοτροφειακο "ευχαριστω" απο την ευγενικη οικογενεια του δωδεκατου οροφου. η mars φυσικα πηγε στον καδο μολις στριψανε, μαζι της και ολα τα ναρκωτικα που ειχα βαλει μεσα.
πειραμα, φαση 6: εμποτισμενος σε δεξαμενες μισανθρωπιας, το μενος για εκδικηση εκαιγε ασβεστο τις επομενες μερες κι ετσι σε ανυποπτο χρονο, τρεφοντας αερια νυκτος, ειπα να δολοφονησω τα πρωτα δευτερολεπτα των αδαων. μπαινω με φορα και κανω το σωστο. κοινο, μηδεν.
οι φασεις του πειραματος ειναι περισσοτερες και μαλλον θα τις βγαλω απο μεσα μου εν ευθετω χρονω.
εως τοτε...ειστε ολοι φλωροι!

Braves - Pale
Braves - Teenage Crazy
cornerBoy - Keep On Trying
cornerBoy - Same Old Bus
Decades - Move Me
Decades - Tonight Again
Grand Resort - Endless
Grand Resort - Win or Lose
Kawaii - Happy People, Scary Planet
Memory Girls - Our Freedom, Our Darkness
The Arctic Flow - Dreams You'll Never Find
The Arctic Flow - Just Say Hello
The Wild Ones - Lipstick
The Wild Ones - Nasty Habits
Tristesse Contemporaine - Fire
Trupen - Starjam 

εδω το περιοδικο "ανελκυστηρ και αγαπη"

lust sundays #

η ταλαιπωρη ζεστη μαζι με υγρασια εχει αρχισει και την κανει σιγα σιγα, παρ’ολα αυτα ειναι γαμω-σαββατο, κοντευει τρεις και το περπατημα δεν ειναι οτι καλυτερο ακομα. την κοπαναω για ενα γρηγορο φαγητο στο 298...θα χτυπησω και δυο μπυρες στο κρυφο. απογορευεται εν ωρα δουλειας...δε γαμεις.

οχι. εχει αρχισει να ευωδιαζει το σκουπιδομανι του σαββατοβραδου και τα πρωτα μπαρ ξεφορτωνουν μαυρες σακουλες που αιμοραγουν ζουμια απο σαλτσες, μπυρες και ουισκυ. οι κλασσικες γωνιες με τους εμετους της νυχτας ειναι ηδη κατειλλημενοι. προσπερνω και κατεβαινω στο υπογειο. πορτοκαλί φθαρμενη δερματινη και νυσταγμενοι σερβιτοροι, παιζει στα δεκαδες μονιτορ μια ταινια με σαολιν οπου ολοι οι πρωταγωνιστες φορανε περουκες-κοτσιδα ποιο φτηνες κι απο του τζαμπο. ο ηχος των σπαθιων ανακατευεται με τον ηχο που κανουν τα φτυσιματα απο μασημενα κομματια κοτοπουλου με σπασμενα κοκκαλα (ο κινεζος που σεβευεται τον ευατο του δεν πιανει μαχαιρι, απλα χωνει ολο το κομματι στο στομα και φτυνει τα κοκκαλα...απλικαμπλ και σε ψαρι).

πιο περα πουτανακια με βλεφαριδες του ενος τετραγωνικου ρουφανε σουπα πριν ρουφηξουν τα ζαρωμενα καβλια τριων μεθυσμενων αυστραλων με συνολο ηλικιας +120. απλα μαθηματικα. σε τρεις ωρες ισως να πανενα βρουνε και τα αλλα κοριτσια που περνανε τη βδομαδα τους κουβαλωντας παραφουσκωμενες τσαντες παιδιων, περιμενοντας σχολικα λεωφορεια για το μιντ-λεβελς. θα ειναι κυριακη. ολες θα ειναι ιδιο, θα γεμισουν το βικτωρια παρκ, το σεντραλ, το τσιμ σα τσουι...απο τα χαραματα.

ρεπο απο τη νυχτα, ρεπο απο την εβδομαδα, ρεπο απο τις ζωες των αλλων που ειτε τις ζουνε στιβοντας στη χλωρινη λευκα βρακια υποχονδριων αφεντικων, ειτε κατεβαζοντας βρακια καβλωμενων για ολα λευκων που πιασαν την καλη στην λαμπερη εσχατια της ασιας. ρεπο απο το τριψιμο του ξυλινου παρκε στα τεσσερα, ρεπο απο το στησιμο στα τεσσερα. θα ηθελα να δω τι βλεπουν τα κλειστα ματια αυτων των γυναικων οταν ιδρωνουν στα τεσσερα, ανεξαρτητως λογου και αιτιας των πραξεων τους. η κυριακη τα σβηνει ολα...

απο το χαραμα που καβατζωνονται οι παλιες στα καλυτερα σημεια του παρκου. απλωνουν τα ναϋλον, στρωνουν ενα τραπεζομαντηλο ναϋλον. παντα καποια κουβαλαει μια βαλιτσα οπου μεσα εχει ενα γκαζι, ενα τηγανι και μια κατσαρολα. ειναι τα αυτοσχεδια εστιατορια της κυριακης...καποιες εχουν γενεθλια, ισως και να στολισουν μεχρι δυο δεντρα παραπερα, να παρουν και μια τουρτα. καποια θα εφερε κιθαρα, αλλη ενα σι-ντι πλεϋερ. το ρεπερτοριο ειναι ανακολουθο...σακιρα, γκανγκ γκναμ σταϊλ, αρ εν μπι και υμνοι στον υψιστο μετα δακρυων αφοσιωσης , ολα με τη συνοδεια συγχρονισμενων χορευτικων. ολα ναϋλον.

φαγητο, μεσημεριανος υπνος στο ιδιο ναϋλον, το δικο τους σπιτι, το μοναδικο δικο τους σπιτι. καποιες μιλανε στο σκαϊπ, φιλιππινες, ινδονησια και νεπαλ. πιο διπλα ακροβολισμενοι πακιστανοι αγαπητικοι ετοιμοι να δωσουν ερωτα κι ελπιδα. θα σουρουπωσει και σιγα σιγα ολα τα παρκα θα αδειασουν και οι ρακοσυλλεκτες θα σκασουν μυτη να μαζεψουν τα χαρτονια και τα ναϋλον, να πουλησουν τα «σπιτια» των κοριτσιων για λιγα δολλαρια το κιλο.

τα τραμ στριγγλιζουν πηγαινοντας ανατολικα και δυτικα, παραφορτωμενα με ολα τα κοριτσια. οι ζωες τους θα πακεταριστουν παλι για τις επομενες εξι μερες σε πεντε-εξι τετραγωνικα, περιμενοντας τον κυριο απο το γραφειο, να σκαρφαλωσουν στην οροφη του μερσεντες και να το γυαλισουν κι αυτο στα τεσσερα, να τρομαζουν στην γνωμη της αβυζης-ακωλης κυριας για το σιδερωμενο δαντελακι της αηδιαστικης πουκαμισας που θα φορεσει στο μητινγκ της δευτερας...να δουν ισως το καλοκαιρι το παιδι τους που μεγαλωνει με μια γιαγια  καπου στο μινταναο. κι αν δεν κανουν ολα αυτα παλι στα ιδια τετραγωνικα θα χωσουν τη ζωη τους, φορωντας πλαστικες βλεφαριδες, τριβοντας πρησμενες απο ουρικο οξυ γαμπες, κατω απο φωτα νεον με σημα το ποδαρακι, περιμενοντας το ευτυχισμενο τελος του «πιασμενου» γερου...

ανεβαινοντας την πεζογεφυρα της γκλοουσεστερ βλεπω περα μακρια τα φωτα απο τα αραγμενα ταξι στο σταθμο γκαζιου και τις μεγαλες λεηζερ διαφημισεις πανω στους οικοδομικους γιγαντες του κοουλουν να κρυβουν το γιαου μα τεϊ.

θα σχολασω στις εφτα και θα εχω οργη, τοση που ουτε κνιτης στη σουδα δεν εχει...ολα κατευναζονται με κατι. πανκ και τα σχετικα δεν τ’αντεχω τετοια ωρα ρε...νυσταζω.

πρωτο πρωϊνο για λαμ τιν. θα το ριξω στο twee

 

Beach Vacation - I Saw You

Beko - Alphonsine
Blouse - Imperium 
Born In Alaska - Seven Hundred Miles
Boyish - Mary, Mary
Coastgaard - KIngs
Electrophönvintage - Football teams
Electrophönvintage - You met a girl
GRMLN - Do You Know How it Feels
Katie Goes To Tokyo - A Long Way From Anywhere
Mini Dresses - Watching You
Pure - Aspidistra
Shy Boys - Ride
Snakadaktal - Hung On Tight
Tape Waves - Drifting
The Flatmates - Do The Angels Care
The School - Never Thought I'd See The Day
White Poppy - Wear Me Away

μεχρι να πεσουν τα πρωτα φυλλα, κρατα αυτο

μ1α δομημενη αξ1α

 απο τις λιγες φορες που το κενο εχει καλυψει τα παντα. σκιζω σελιδες, εχοντας διαγραψει -πιεζοντας το μολυβι, πολλες φορες σπαζοντας το, λαθος λεξεις σε λαθος θεσεις. αρκετες απο αυτες τις σελιδες τελικα ηταν κενες.

προσμετρωντας σημαδια απο ανθρωπινα νυχια στο σωμα μας, μπορουμε μερικες φορες να καταλαβουμε πως επιτρεπουμε στους αλλους να νιωθουν για μας και ποσο επιτρεπουμε στον εαυτο μας να αντεχει στα συναισθηματα των αλλων. διοτι τα σημαδια -ειτε ειναι επιθεσης, ειτε ειναι παθους, κρατανε μονο οταν εχουν βαθος. το σχημα της πληγης διαφερει, οχι η αισθηση.

ολων οι ζωες ειναι ενα χαραγμενο πεσσοειδες συμπλεγμα απο βιωματικες πληγες, σαν τα κιτρινισμενα σταυρολεξα που κρεμονται στα θερινα περιπτερα ή στους σταθμους των υπεραστικων λεωφορειων, με εξωφυλλο το νικο κουρκουλο, μεσα σε ναϋλον ξεσκισμενο απο το δυο χιλιαδες τοσο...για αρχαριους, για εμπειρους, για δυσκολους λυτες...μεσα σε κρυες αιθουσες αναμονης. τακτοποιημενες αρτια συνδυαστικα λεξεις, σε δυο διαστασεις, μαυρα τετραγωνα που συμπλωρωνουν τη φαινομενικη τελειοτητα. την ολοκληρωμενη λυση. να συμπληρωνεις τα κενα.

τριανταεννεα καθετως, πεντε γραμματα: πληγη πανω στην πληγη

αστο καλυτερα, ηρθε το λεωφορειο κι η λυση μου ποτε δεν χωρουσε οταν τη δοκιμαζα στο χαρτι.

_____

για το χειμωνα, λιγη εμπιστοσυνη μονο.

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

|| Blue Boats - Summer's Down       ||
|| DIIV - Doused                    ||
|| Dunes - Vertical Walk            ||
|| Future Unlimited - Golden        ||
|| Grand resort - Night Is Dark     ||

|| LLLL - Spider Web                ||
|| Observer Drift - Warm Waves      ||
|| Pastel Blue - Airship            ||
|| Piano Magic - Judas              ||
|| Pic Nic - We've Only Just Begun  ||
|| Prince Innocence - Girls         ||
|| Slowdance - Boyfriend            ||
|| Starlight Girls -  Gossip        ||
|| The Holiday Crowd - A Tender Age ||
|| Tiger Love - Summer Rain         ||
|| Two Wounded Birds - To be Young  ||
|| Youngfuck - Black Tulips         ||

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

 απο εδω η λυση

μισανθρωπια

   καινουριο στυλο. οχι καινουριες ιδεες. στα ακουστικα το «men of clay». που να φανταζονταν τωρα ο γνωστος τυπος που ουρλιαζει με απογνωση και μενος οτι οι ριπες απο μπασο θα χωνονταν μεσα σε ενα συμπιεσμενο ανυπαρκτο αρχειο και θα καταχωνιαζονταν σε ενα τατς σκρην τριτης γενιας(;) κατεβαινω απο το πλεον αγαπημενο μου λεωφορειο. το αγαπω ολο και πιο πολυ. ο λογος...δεν παει κι ερχεται ποτε απο τον ιδιο δρομο. επιστρεφει υστερα απο μια κυκλικη ατερμονη πορεια στο ιδιο σημειο. σαν κατι παλιες κασεττες. ετσι. αν δε σ’αρεσει το ταξιδι, λιγη υπομονη, φτανει για να ξαναγυρισεις εκει που αρχισες. τελος παντων.

σημερα κατεβηκα στη μεση. προχωραω αναμεσα απο βιαστικους κινεζους, μικρα μαγαζια με διαφορα πλαστικα καλυματα κινητων τηλεφωνων, σημαιακια, πλαστικα ποστερ, απομιμησεις για ολα, μα για ολα. ενεχυροδανειστηρια, χρυσοχοεια μικρα, πολυ μικρα, υπαιθριους πωλητες-επισκευαστες ρολογιων, σκαλες με ιριδιζοντα λαμπακια που με προσκαλουν να περασω τα επομενα εικοσι λεπτα της ζωης μου τριβοντας μου τα ποδια, ισως και την πουτσα. δεν εχει σημασια. λεφτα θελουν, θα τα εχουν τοιουτοτροπως. μικρα κομμωτηρια, υπαιθρια εστιατορια κρυμμενα σε παχυα ναϋλον παραπετασματα και γυρω ενα εντυπωσιακο μεταμοντερνο εκθεμα απο επικρεμαμενες πατσες, γλωσσες και μυτες γουρουνιων, ποδια κοτας, πλευρα αρνιου, διαφορα αλλα μελη απο μεγαλη ζωικη ποικιλια. ονειρευομαι ενα κολαζ απο ολα αυτα, ενα σαρκο-παζλ, να δινει μορφη υπερ-κτηνους με φωνη δανεικη απο εμενα, ισως και μερικους νευρωνες μου δωρεα στο πονημα.

περναω την γνωστη πλεον πλατεια με τα πρεζακια. εχει κι εδω! τι θαυμα! παντοτε λατρης του ωραιου. παρατηρω φευγαλεα να καπνιζουν γοπες, γυμνοι απο τη μεση και πανω, στολισμενοι με τατουαζ ξεχειλωμενα, ερασιτεχνικα ή αλλοιωμενα απο το χρονο. παιζουν mah jong… τωρα που βρικουν την αυτοσυγκεντρωση με τοσο νταγκλα(;) δεν ξερω. ειναι σα να βλεπεις στην ομονοια δεκαδες γνησια ελληνικα ντοπιερμαν μοντελα, να παιζουν μπριτζ με αφοσιωση. θα με πεις ρατσιστη. στ’αρχιδια μου. δε θα ενστερνιστω τη λογικη της μαζας. ποτε μου δεν ημουν καλος στο να διαδιδω τη γνωση. μπορει και να μη το θελησα ποτε, και τι θα κερδιζα αλλωστε, μηπως θα αλλαζα τον κοσμο; ποιον κοσμο, αυτον που αναζητα το αλλοθι σαν χρηση στην προκειμενη αμυνα; ενα αλλοθι που εχει δολο, δεν ειναι αλλοθι, αρχιδια ειναι, τεχνητη νοημοσυνη σε γομολαστιχες... οταν λες μια χριστοπαναγια δε τη λες γιατι μισεις το θεο ή το καθετι θειο, τη λες γιατι ετσι ρε μαλακα. χωρις αλλοθι. γι’αυτο και ειναι ειλικρινης πραξη. το να αναζητας αλλοθι καταντα αηδια (πιο πολυ κι απο ενα κουνουπιδι που βραζει για ωρα).

μπαινω σε ενα καφε που με ηρεμει. πηγαινω συχνα εκει οταν θελω να ησυχασω. μπορω να κρυφακουω κι ολας, χωρις να καταλαβαινω τιποτα, φυσικα, διοτι μιλαν κινεζικα. ειναι βιβλιοπωλειο, καφε κι εστιατοριο μαζι. να διαβασω δεν μπορω, ολα ειναι κινεζικα. μουσικη ειναι ενα ελαφρυ τζαζ μουζακ ανακατεμενο με κατι κινεζικα μπιτακια, που βιαζει ολα τα βιβλια και τα μετατρεπει σε τσελεμεντεδες.

παλι γκρινιαζεις;

ναι. αν δε σ’αρεσει, πουλο. κλεισε τη σελιδα, και στο διαολο. τραβα να διαβασεις γκοσιπ, τεχνη ισως και μανινα. εδω μονο εγω. χωρις αλλοθι. ετσι φασιστικα ή μαλλον φασιστο-φανταστικα. πολεμω το αθλιο μουζακ με το EP των Two If By Sea. γεμιζουν το μυαλο μου λιτες μαλακες κιθαρες, υποτονικα ντραμς ισα που ακουγονται, η κοπελα της διπλανης πορτας στο σπιτι με τα κοκκινα τουβλα τραγουδα αναμεσα απο ξεροχορτα στον παραπλευρο μιας λεωφορου. τωρα ενταξει. το αλλοθι να παραγγειλω τσηζκεϊκ εχει ηδη στοιχειοθετηθει. παχυ, παχυντικο, μπορει και κατεψυγμενο πριν λιγες ωρες μεσα σε κοντεϊνερ πολυεθνικης. ελπιζω να γαμαει. ολα εχουν δυο οψεις, μπορει και ολοϊδιες, μα δυο. σηκωνω το κεφαλι. μικρα βυζια στηριγμενα σε ιλουστρασιον βιβλια, που κρατιουνται απο λεπτα δαχτυλα, με μικρα νυχια, βουτηγμενα σε παχυ σκληρυντικο, μισοκρυμμενα -ολα αυτα μαζι, πισω απο την ψηλη στηλη με τους ταξιδιωτικους οδηγους [εκτακτο ηδονοβλεπτικο ενθετο]. ολα δυο οψεις. ξυπνας το πρωι κι ενας γαμω-γερος σου τρωει τη σειρα στο λεωφορειο (οχι απο αναγκη να φτασει πιο γρηγορα αλλα απο αναγκη για αλλη μια δοση μιζερης μικρης νικης εναντια στα νιατα) και μπροστα στην απωλεια, βομβαρδιζεις τη σκεψη σου με δεκαδες εικονες απο κωλο-γερο-πολτο να πνιγει τα πεζοδρομια και τη διαλυμμενη μασελλα πεταμενη πανω σε καρτοτηλεφωνο, βλεποντας τον γλυκυτατο παππουλη να κερδιζει λιγα γαμοδευτερα απο το καουντ-νταουν γκεϊμ που συμμετεχει, και θες να του γαμησεις και την παναγια! [ενθετο ηλικιακου μισους]. μετα ομως, γερνοντας το κεφαλι 48 μοιρες κατω, σκεφτεσαι το ποσο ανημπορος και απροστατευτος απο ρολογια, ημερολογια, καθετηρες, ζαχαρα, ΚΙΝΟ, παρα φυσει εδρες, ειναι ο γερακος και λες να περασει απο μπροστα σου...του κανεις και χωρο να περασει. ενταξει. σκατα, η δουλεια βρωμαει συνειδηση που μονο μια βουλωμενη μυτη γεματη απο φθινοπωρινο παχυ συναχι μπορει να σε σωσει. απο τη δυσωδια της ελεημοσυνης. το EP τελειωσε, κομμενα ολα...ηρθε το τσηζκεϊκ. νιωθω μικρος θεος...μπορει και να ειμαι. Χωρις αλλοθι.



Τ.Σ.Ο.Ν.Τ.Α. (Το Συμπληρωνεις Οταν Νιωθεις Την Απωλεια) ή κατι σαν υστερογραφο_

δεν προλαβα. μαλλον ο χρονος που δεν με αφηνει παντα να χορταινω. ισως και η φανταστικη τεχνικη μου, που εδω και χρονια με προφυλασσει απο το να κανω αυτο που πρεπει κι οχι αυτο που θελω. μπορει και τιποτε απο ολα αυτα. σιγουρα ευχαριστω που υπαρχουν ακομα οι αιτιες που με τραβανε πισω καποιες φορες.

μικρο μου πονυ

ξεκινωντας τη μερα μου καπου μετα τις τρεις, μεσα σε ενα αχρωμο καφε, δεν το ειχα σκοπο. αλλα μια το καθηκον, μια η ανια που με κοπαναει τουτη την ωρα...το'χα και μαζεμενο το βαμβακερο, να σου και σκαει μυτη το φθινοπωρο. ολα κουμπωσαν μαζι με το λεπτο ντουμπλ-φας αμανικο μπουφανακι. κουραστηκα απο την αλλη απο την προ διμηνου αυτο-τιμωρια με μπολικο kraut και τα συναφη κι ηρθε απο μονο του.

κι επειδης καποιες φορες ο ηχος δεν εχει αιτιο δεν ειναι κι απαραιτητο να εχει και προορισμο...ετσι. δεν το 'χα στο προγραμμα, απλα βαρυστομαχιασα και τη χρειαστηκα τη σοδα μου...κι ηρθε μεσα σε τετραπακ απο τα "απεναντι". ειναι δε κι απο τις φορες που ειπα μεσα μου: "μακαρι να το ακουγα σε βινυλιο", αλλα αρχιδια. και τα συναισθηματα που σε φορτωνει ειναι σαν την προ-φθινοπωρινη αναμονη. ειναι σα να κοιτας μεσα απο ενα σκονισμενο απο λασπο-βροχη παραθυρο και να μη σε νοιαζει η καθαροτητα στο βλεμμα, ειναι σα να μαγειρευεις ενα φαγητο με νοτες και τα μπαχαρια της συνταγης, ανεξελεγκτα, χωρις οριο...κατι οι κιθαρες σε μερικα απο τα τραγουδια ειναι Felt, κατι απο Marr και νομιζεις οτι οι γονεις τουτων των αξιων τεκνων γαμιοντουσαν -μεχρι να τα συλλαβουν, επι μηνες στα γραφεια της Elefant ή ειχαν ερθει για καμπινγκ στη This happy feeling...σε τραβαει πισω για λιγο στα 90's. κι ειναι κι η γυναικεια φωνη που -γαμω το σταυρο μου, οσο και να μου τη δινει οταν γκρινιαζει, αλλο τοσο με ερεθιζει οταν τραγουδαει (το ξαναειπα αυτο)...ισως φταιει οτι προλαβαινω και ακουω το Falling ολοκληρο απο το σπιτι εως τη σταση του λεωφορειου, μεσα στο λεωφορειο, περπατωντας για τη δουλεια και ησυχα ησυχα τελειωνει οπως αρχισε καπου πανω στην πεζογεφυρα της gloucester. Το ιδιο μου συμβαινει τις τεσσερεις τελευταιες μερες, τωρα. μπορει κι αυριο. δεν εχει στοχο ο δισκος αυτος κι οποιος ψαχνει στοχο και σκοπο να παει να αγορασει emerson, lake & palmer, αλλιως να παει να γαμηθει. απλα. σαν το Falling. επισης, μπορει να ειναι και στα καλυτερα του '12.

α, για τους Seapony εγραφα τοση ωρα. η ποπ στα μεγαλεια της...

δε ρηβεντζ οβ δη κανγκουρ

ελα ρε δικε μου! ειχαμε που ειχαμε το νταλγκα με την οικονομικη κριση και τους λοιπους βορειους να μας χρεωνουν τη συφιλη, δεν αξιωθηκε και κανενας να τους την πει στα ισια...ετσι, οπως παντα ανεπικαιρος και εκτος χρονου, ψηνομαι να ξηγηθω καγκουρια και να κανω συγκρισεις. οχι σε κυλινδροπιστονα απο τζι-ελ-εξ με "παρμενα" τοιχωματα, αλλα ουσια ρε μουνι! ουσια που θα σε τυφλωσει, οπως η αντανακλαση απο νικελωμενο εξαβολτο, θα σου κανει την ακοη να μηδενισει απο τον κροτο που κανουν οι σκουριασμενες πλατινες και στην τελικη, αν δεν εχεις πεταξει τσαμπια τις αιμορροϊδες απο τη σελα "μπακλαβα" κατεβαινοντας με τα μπούνια (βαζω τονο για τους ασχετους) την κυμης και το "φτιαγμενο" στα χαντακια οταν στην επεσε η "ντισκο", τι να κλασουν οι σουηδιες και οι δανιες, γαμω το ΙΚΕΑ σου γαμω. οι συγκρισεις ειναι τυχαιες, σαν τα υπερ-ατου με τα μηχανακια (το υπερ-ατου το φυλαω για το τελος), κι εχουμε και λεμε...

• παρ'το απο μεταλ; ολοι οι γερμανοι μου το παιζανε θρας απο το '80 και τι καταφεραν...στειροτητα απο τα τσιτωμενα παντελονια. που χωριζε ο καβαλος απο το σηκωμα (οι πρωτοι ερμαφροδιτοι ηταν οι σοντομ, σχηματιζαν μουνι χωρις πλαστικες και μαλακιες) και το παντελονι εφτανε στα βυζια (μονο ο βασιλης παπακωνσταντινου το κανει ακομα διοτι πρεπει να τον εκβιαζουν εβραιοι της λορεαλ για το μωβ χρωμοσαμπουαν); ενω εμεις με τα αερινα σαλβαρια, κρυβουμε τις αρχιδουρες μας και σας γαμαμε και τις γκομενες στην ιο!
• παρ'το απο ντεθ και μπλακ; τι νομιζατε ρε σουηδοι και νορβηγοι; οτι επειδη εδω και δεκαετιες ηχογραφειτε τα καζανακια και τις ραπτομηχανες με κατεβασμενα τα πριμα και οτι εχετε προσλαβει με ΙΚΑ το σατανα θα σας φοβηθουμε; νομιζετε οτι με το να βαφετε τη μουρη σας και να ξεβρακωνεστε στο δασος, εκλασε ο κυκλωπας; το πολυ πολυ να σας παει αιμα με τοσο κρυο εκει πανω (τωρα τελευταια σε μεταλ χαμερ που επεσε στα χερια μου, ειδα και ντοπιο μακιγιαζ αλλα και σατανοτσιτσιδους σε δικα μας δαση...αλλα με πευκα, το συμπερασμα εξηχθη απο τα καυλοσπυρα στα βυζια ενος μεταλ. πρεπει να ειχε αλεργια στις καμπιες). ενω εμεις εχουμε εξοριστους (δε λεω τιοποτε αλλο εδω, ας με κρινει η βιοτεχνια περουκας που ψωνιζει ο φροντμαν, του εδωσαν δωρο και μουστακι-βοσκος)!
• παρ'το απο ποπ; τι νομιζατε ρε ηλιθιοι δανοι και φιλανδοι και παλι σουηδοι, οτι η ποπ ειναι αμπμπα και κατι αλλες αηδιες που τις παιζουνε τυποι με πουλοβερ ζιβαγκο και κρατανε μαρακες σα χαβανεζοι; ή κατι αλλοι που νομιζουν οτι κανουν κατι με το καζιο που τους ειχε παρει ο μπαμπας το '85 και νομιζαν οτι γινανε "βανγκελις"; α, πηρα πρεφα και κατι ξανθιες με βυζια που κοιτανε στο μηνισκο, φορανε στεκα στα μαλλια και φουστα κατω απο το γονατο...αυτες σιγουρα γλυτωσαν τη στεκα και τις μπαλες μπιλιαρδου που επρεπε να καταπιουν το μαη στη μυκονο (λεω μαη διοτι παιζει και γυφτια, και δεν βαστει η τσεπη τους να ερθουνε τον αυγουστο που ειναι παχιες οι μυγες κι ο μοραλες). τι να λεει οταν εμεις εχουμε για ποπ την αννα βισση (ειναι και πιο νεα απο τους αμπμπα), με καλυτερα βυζια και τον τσαλικη που πηδαει πιο ψηλα κι απο τον σιομπεργκ.
• παρ'το απο ηλεκτρονικη σκηνη; τι νομιζατε ρε γερμανοι, οτι με την απομιμηση ντιπες μοντ, τους καμουφλαζ θα κοντραρατε το δημητρη κοργιαλα; μηπως με κατι χρουτς-πλινκ-κρονκτ και με τις λυχνιες βουτηγμενες στον κωλο των ωτεκρ θα αντιμετωπιζατε το υπερκοσμικο-τρανς-αρ-εν-μπι-χαους του αειθαλη ρακιντζη;
• για να μην παω και στα χωραφια της παραδοσιακης μουσικης που δεν τα πολυκατεχω, αλλα με τα λιγα που βλεπω...τι παιζει κι εκει; κατι χοντροι με κοκκινισμενα μπουτια και σορτς (ακου σορτς σε πενηνταχρονο!, σαν στρινγκ σε βετα μπετινι) που γυαλιζουν τα ροδομαγουλα τους απο τη χοληστερινη σε κατι βουνα, σαν κι αυτα που βγαζουμε εμεις γαμηλιες φωτογραφιες...μια κλανια απο τη φιλιω πυργακη ειστε και ενα ριφ του μπιγαλη (ελα απολλωνα ελα!)
• το χειροτερο δε απο ολα, ειναι οτι καπου πηρε το ματι μου να μας τη λενε ακομα κι οι τσεχοι! ποιο οι τσεχοι, που ερχοταν διακοπες στην ασπροβαλτα και το σταυρο και κατασκηνωναν στο DIA και το LIDL, επειδη ειχε προσφορα στα τσιπς...και μοιραζαν με το διαβητη μια μπαλα παγωτο στα εξι. ποιους; εμας που αδειαζουμε τα τσουρεκια του τερκενλη απο τα ραφια λες κι ειναι σιντι του χατζηγιαννη; ποιους; εμας;

παρτε μπουλο ρε!

*να κλεισει αμεσα το καναλι της βουλης και η συχνοτητα να παραχωρηθει στο ραδιο-μπλακμαν (το ραδιοφωνο που εκανε το ρεβερμπ επιστημη)
*ποδιά (παλι τονος για τους ασχετους) στο παπι=φλωρος
*να ξανανοιξει το νιου-τσανελ
*εξω απο τη χωρα οσοι ακουν γαλανη-τσαλιγοπουλου-κοτσιρα-πυξλαξ-θηβαιο-μαλαμα- αρβανιτακη-μαχαιριτσα-τσακνη-αλκινοο-θαλασσινο-ρεμπουτσικα-περιδη-λιδακη και λοιπους (να μεινουν οσοι ακουν κραουνακη, ειναι για λυπηση). μονο ετσι θα ανεβει το προ-βιοτικο επιπεδο.

για το νεο ετος, οχι και πολλα, απλα υπομονη και γουστο (σαν τη μπηλιω)...
ακολουθει πολιτιστικη διαφημιση...απο τη δανια με αγαπη (τσιμπα το ζαμπον σου)

αν δεν πεινας παρ΄το απο εδω πλακα-πλακα ο δισκος γαμαει