απολαυση

οι επωδυνες ιστοριες που σου τυχαινουν κατα τη διαρκεια των προεφηβικων στιγμων, ειναι ικανες να σου γαμησουν την ψυχολογια ειτε μεσω συνδυαστικης τα επομενα χρονια της καριερας σου ως εφηβος, ειτε να σου εγκαθιδρυσουν κουσουρια, μονομανιες και κυριως αχρηστο-μπερδεματα. ετσι και ο ιουλιος ηταν ο μηνας των αττικων διακοπων. οπου οι αττικες διακοπες τη δεκαετια του 80 σιγουρα δεν περιελαμβαναν νησακι, ενοικιαζομενα με φασιλιτις, μπητς-παρ και γενικα πλανα απο τα παραγεμισμενα λιμανια και τα τιγκαρισμενα φρεσκα καταλυτικα 1600+, του σταρ και του μεγκα (για το μεσο ορο τουλαχιστον, οσοι υπαγονται στην εξαιρεση απλα ειναι κωλοφαρδοι, φλωροι, προ-νεοπλουτοι, νεο-πασοκ ή κωλο-δεξιοι!).

το σετ των αττικων διακοπων εκεινης της δεκαετιας μπορει να χωρεσει σε μερικες αισθησεις οπως της αφης, της οσφρησης, της ακοης και σπανιως της ορασης...

παντα πιστευα οτι αν κατι δεν ξεθυμαινει μεσα μου ευκολα ειναι οι μυρωδιες. μπορω ακομα να ανακαλεσω καποιες απο αυτες, εστω και αν ειναι πιο παλιες κι απο τα γυαλια μυωπιας μου. ειναι η μυρωδια απο τα καμμενα φρενα της "φυσαρμονικας" για λουτσα. η μυρωδια απο το λαδι μηχανης που αλειφαν τις πιττες στα σουβλατζηδικα της ραφηνας και που το ιδιο λαδι ισως το βραδυ ταλαιπωρουσε τις λουκουμαδομαζες. ειναι η αισθηση απο το συγκαμα στα αλατισμενα μπουτια που μου προκαλουσε το μπολικο περπατημα στο ζαππειο-κανιγκος κατα την τριωρη επιστροφη απο τη βαρκιζα. (αυτο μεχρι να αποκτηθουν στην παρεα τα πρωτα διχρονα και το λαδι παλι να ποτιζει την πλατη σου). ειναι η γλιστρες στις ιδρωμενες πλαστικες σαγιοναρες. ειναι η μυρωδια του καρμπον απο τα δελτια προπο που ποτε δεν κερδισαμε.

ανακαλωντας ηχους, ερχονται στα αυτια μου οι κροτοι απο τα λιωμενα τσοκαρα των "μεγαλων με τη χαιτη" που χτυπουσαν σερνωντας στους σαραντα βαθμους, κυριακες μεσημερια στην αδεια γειτονια. τα ιδια τσοκαρα θα "αραζαν" σε λιγο και θα αρχιζαν οι προβες για την απογευματινη ντισκο-τοτεμ. τα πρωτα φω φλουξ μπιζου αρχισαν να σκανε μυτη. τεϊκ ιτ ορ λιβ ιτ, λαστ ναϊτ δε ντη-τζη σεϊβντ μα λαϊφ και ιν τζεοπαρντυ...ιταλο-πολεμος στο πεζοδρομιο. ο ηχος απο το μοναχικο πακ-μαν στο καφενειο, διπλα στο αποθηκακι που τηγανιζοντουσαν τα ψαρια κι οι κεφτεδες. τα κλεμμενα δεκαρικα και παλι τηγανιλα...οσες φορες και να αρνηθηκα την επισκεψη μου στο "ηλεκτρονικο" αυτη η γαμω-τηγανιλα & καπνιλα απο τα καρελια και τα αντινικοτ δεν κρυβονταν με τιποτα. "τσιγκωσα" χοντρα αλλα κατι εμαθα κι εγω στα νιατα μου (γιατι απο μπαλλα αρχιδια).

τις τυχερες κυριακες που ο θειος-βασιλης ειχε κεφι, ο ηχος θα γινοταν τραχυ μουγκρισμα απο την "κλουβα" που κουβαλουσε τα πλυμμενα χαλια ολη τη βδομαδα και οι οκτα-τραγουδες γιγαντιαιες κασσεττες πιανολας του καζαντζιδη. με το μπρελοκ-ευαγγελος αβερωφ παντα στον καθρεφτη (ναι, ειχα και δεξιο θειο οπου ανηκε στη λαϊκη δεξια). τις πιο τυχερες, το γκολφ του απολιτικ θειου τακη ηταν η καλυτερη μου, με τον μεταλ-ξαδερφο, τους σκορπιονς, τους μεϊντεν και τον ντιο. παντα το μεταλ ηταν εκτος πολιτικης (απο τοτε) για αυτο και το γυρισα στους κιουρ (πιο μετα που πηρα κι εγω διπλο κασσεττοφωνο κι εγραφα και εκπομπες του μυλωνα)...τα λεωφορεια ομως ηταν αυτα που επικρατησαν τις ψημμενες κυριακες, οταν μονο ο περιπτερας και ο προποτζης που συμπαθουσε τη χουντα ηταν στο ποστο τους. τα μπανια ομως ακαθεκτα συνεχιζονταν και υπο αλλες συμβατικες εκδοχες της εποχης...η κορυφαια δε, ηταν η εμπειρια της χαρτινης επιγραφης στο προποτζιδικο του χουντικου (που ειχε τεσσερα παιδια και γυριζε και το δισκο τις κυριακες στο ναο). "ΜΠΑΝΙΑ-ΤΥΜΒΟΣ-ΧΑΛΚΟΥΤΣΙ"...και το γλεντι αρχιζε ευθυς. οι εικονες που βομβαρδιζουν αυτη τη στιγμη το ειναι μου αναλωνονται σε εξηνταχρονα μπουτια που περισσευουν απο καποια σκαμνακια στο υπερπληρες πουλμαν του ακροπολις-τουρς. ολοσωμα μαυρα μαγιω και αλλαγμα σωβρακο-κυλοτας κατω απο σκληρες-τριμμενες πετσετες. καρσιλαμαδες με ριτα σακελλαριου στην επιστροφη και σταση για ψωμι με γλυκανισσο στους φουρνους των μεσογειων. βαριομουν, αλλα δεν το ηξερα...δεν ειχα και γουωκμαν.

η εικονα με τον αντιχειρα και τη λεζαντα "τα φρενα μου ειναι ελληνικα". στο πισω τζαμι με τα βρωμικα γκρι κουρτινακια. η ιδια εικονα σε αλλο τζαμι στη "φυσαρμονικα" οταν την εκανε γεματη με ορθιους και παιρναμε πουλο για την επομενη...και αν.

η μονη σκηνη που μου εμεινε αυτουσια, ειναι η ατρεμονη διαμαχη για το φλιππερακι, το "φλας γκορντον" που επαιζε κρεντιτς με μια καλη μπουνια και η διαμαχη για τα χαϊ σκορ στο μις-πακμαν.

η εννιαβολτη φορητη τηλεοραση ισως και να ηταν ο προπομπος της γκατζετιας  που μας δερνει πλεον και το προνομιο ανηκε στον περιπτερα που ειχε γκομενα φιλιππινεζα που δουλευε σε σπιτι αμερικανου.

η ζεστη κοπασε. σουρουπωνει. οι ανεμιστηρες θροϊζουν και στα μπαλκονια σερνονται τα επιπλακια με τις τηλεορασεις παρεα με φορητες κεραιες. μυρισε καρπουζι. θα κανω ενα ντους...ισως κοιμηθω αποψε στο μπαλκονι στο ραντζο.

απολαυση να λουζομαι με βελλαπον!

υ.γ. το "γαμησα" το μις-πακμαν σημερα. μαλλον θελω να κανω διακοπες.

 

Air France - June Evenings
Au Revoir Simone - Somebody Who
Boat Club - Always Away
Gloss - Front Porch
Indochine - College Boy
Juveniles - Fantasy
Kingdom Cloud - Solitaire
Kolsch - Goldfisch
La Femme - Paris 2012
M83 - Kim & Jessie
Marsheaux - So Far (Niadoka RMX)
NIVA - Boy from the Sun
oOoOO - Across A Sea
Paperfangs - In Age
Ralph Myerz feat. Annie - Take A Look At The World
Rebeka - Melancholia (Kamp! remix)
Selebrities - Lovers
Social Studies - Terracur (Skeleton Hands RMX)

λεω να φτιαξω λιγο το κεφι μου.\

απο δω και με μπρατσακια



μισανθρωπια

   καινουριο στυλο. οχι καινουριες ιδεες. στα ακουστικα το «men of clay». που να φανταζονταν τωρα ο γνωστος τυπος που ουρλιαζει με απογνωση και μενος οτι οι ριπες απο μπασο θα χωνονταν μεσα σε ενα συμπιεσμενο ανυπαρκτο αρχειο και θα καταχωνιαζονταν σε ενα τατς σκρην τριτης γενιας(;) κατεβαινω απο το πλεον αγαπημενο μου λεωφορειο. το αγαπω ολο και πιο πολυ. ο λογος...δεν παει κι ερχεται ποτε απο τον ιδιο δρομο. επιστρεφει υστερα απο μια κυκλικη ατερμονη πορεια στο ιδιο σημειο. σαν κατι παλιες κασεττες. ετσι. αν δε σ’αρεσει το ταξιδι, λιγη υπομονη, φτανει για να ξαναγυρισεις εκει που αρχισες. τελος παντων.

σημερα κατεβηκα στη μεση. προχωραω αναμεσα απο βιαστικους κινεζους, μικρα μαγαζια με διαφορα πλαστικα καλυματα κινητων τηλεφωνων, σημαιακια, πλαστικα ποστερ, απομιμησεις για ολα, μα για ολα. ενεχυροδανειστηρια, χρυσοχοεια μικρα, πολυ μικρα, υπαιθριους πωλητες-επισκευαστες ρολογιων, σκαλες με ιριδιζοντα λαμπακια που με προσκαλουν να περασω τα επομενα εικοσι λεπτα της ζωης μου τριβοντας μου τα ποδια, ισως και την πουτσα. δεν εχει σημασια. λεφτα θελουν, θα τα εχουν τοιουτοτροπως. μικρα κομμωτηρια, υπαιθρια εστιατορια κρυμμενα σε παχυα ναϋλον παραπετασματα και γυρω ενα εντυπωσιακο μεταμοντερνο εκθεμα απο επικρεμαμενες πατσες, γλωσσες και μυτες γουρουνιων, ποδια κοτας, πλευρα αρνιου, διαφορα αλλα μελη απο μεγαλη ζωικη ποικιλια. ονειρευομαι ενα κολαζ απο ολα αυτα, ενα σαρκο-παζλ, να δινει μορφη υπερ-κτηνους με φωνη δανεικη απο εμενα, ισως και μερικους νευρωνες μου δωρεα στο πονημα.

περναω την γνωστη πλεον πλατεια με τα πρεζακια. εχει κι εδω! τι θαυμα! παντοτε λατρης του ωραιου. παρατηρω φευγαλεα να καπνιζουν γοπες, γυμνοι απο τη μεση και πανω, στολισμενοι με τατουαζ ξεχειλωμενα, ερασιτεχνικα ή αλλοιωμενα απο το χρονο. παιζουν mah jong… τωρα που βρικουν την αυτοσυγκεντρωση με τοσο νταγκλα(;) δεν ξερω. ειναι σα να βλεπεις στην ομονοια δεκαδες γνησια ελληνικα ντοπιερμαν μοντελα, να παιζουν μπριτζ με αφοσιωση. θα με πεις ρατσιστη. στ’αρχιδια μου. δε θα ενστερνιστω τη λογικη της μαζας. ποτε μου δεν ημουν καλος στο να διαδιδω τη γνωση. μπορει και να μη το θελησα ποτε, και τι θα κερδιζα αλλωστε, μηπως θα αλλαζα τον κοσμο; ποιον κοσμο, αυτον που αναζητα το αλλοθι σαν χρηση στην προκειμενη αμυνα; ενα αλλοθι που εχει δολο, δεν ειναι αλλοθι, αρχιδια ειναι, τεχνητη νοημοσυνη σε γομολαστιχες... οταν λες μια χριστοπαναγια δε τη λες γιατι μισεις το θεο ή το καθετι θειο, τη λες γιατι ετσι ρε μαλακα. χωρις αλλοθι. γι’αυτο και ειναι ειλικρινης πραξη. το να αναζητας αλλοθι καταντα αηδια (πιο πολυ κι απο ενα κουνουπιδι που βραζει για ωρα).

μπαινω σε ενα καφε που με ηρεμει. πηγαινω συχνα εκει οταν θελω να ησυχασω. μπορω να κρυφακουω κι ολας, χωρις να καταλαβαινω τιποτα, φυσικα, διοτι μιλαν κινεζικα. ειναι βιβλιοπωλειο, καφε κι εστιατοριο μαζι. να διαβασω δεν μπορω, ολα ειναι κινεζικα. μουσικη ειναι ενα ελαφρυ τζαζ μουζακ ανακατεμενο με κατι κινεζικα μπιτακια, που βιαζει ολα τα βιβλια και τα μετατρεπει σε τσελεμεντεδες.

παλι γκρινιαζεις;

ναι. αν δε σ’αρεσει, πουλο. κλεισε τη σελιδα, και στο διαολο. τραβα να διαβασεις γκοσιπ, τεχνη ισως και μανινα. εδω μονο εγω. χωρις αλλοθι. ετσι φασιστικα ή μαλλον φασιστο-φανταστικα. πολεμω το αθλιο μουζακ με το EP των Two If By Sea. γεμιζουν το μυαλο μου λιτες μαλακες κιθαρες, υποτονικα ντραμς ισα που ακουγονται, η κοπελα της διπλανης πορτας στο σπιτι με τα κοκκινα τουβλα τραγουδα αναμεσα απο ξεροχορτα στον παραπλευρο μιας λεωφορου. τωρα ενταξει. το αλλοθι να παραγγειλω τσηζκεϊκ εχει ηδη στοιχειοθετηθει. παχυ, παχυντικο, μπορει και κατεψυγμενο πριν λιγες ωρες μεσα σε κοντεϊνερ πολυεθνικης. ελπιζω να γαμαει. ολα εχουν δυο οψεις, μπορει και ολοϊδιες, μα δυο. σηκωνω το κεφαλι. μικρα βυζια στηριγμενα σε ιλουστρασιον βιβλια, που κρατιουνται απο λεπτα δαχτυλα, με μικρα νυχια, βουτηγμενα σε παχυ σκληρυντικο, μισοκρυμμενα -ολα αυτα μαζι, πισω απο την ψηλη στηλη με τους ταξιδιωτικους οδηγους [εκτακτο ηδονοβλεπτικο ενθετο]. ολα δυο οψεις. ξυπνας το πρωι κι ενας γαμω-γερος σου τρωει τη σειρα στο λεωφορειο (οχι απο αναγκη να φτασει πιο γρηγορα αλλα απο αναγκη για αλλη μια δοση μιζερης μικρης νικης εναντια στα νιατα) και μπροστα στην απωλεια, βομβαρδιζεις τη σκεψη σου με δεκαδες εικονες απο κωλο-γερο-πολτο να πνιγει τα πεζοδρομια και τη διαλυμμενη μασελλα πεταμενη πανω σε καρτοτηλεφωνο, βλεποντας τον γλυκυτατο παππουλη να κερδιζει λιγα γαμοδευτερα απο το καουντ-νταουν γκεϊμ που συμμετεχει, και θες να του γαμησεις και την παναγια! [ενθετο ηλικιακου μισους]. μετα ομως, γερνοντας το κεφαλι 48 μοιρες κατω, σκεφτεσαι το ποσο ανημπορος και απροστατευτος απο ρολογια, ημερολογια, καθετηρες, ζαχαρα, ΚΙΝΟ, παρα φυσει εδρες, ειναι ο γερακος και λες να περασει απο μπροστα σου...του κανεις και χωρο να περασει. ενταξει. σκατα, η δουλεια βρωμαει συνειδηση που μονο μια βουλωμενη μυτη γεματη απο φθινοπωρινο παχυ συναχι μπορει να σε σωσει. απο τη δυσωδια της ελεημοσυνης. το EP τελειωσε, κομμενα ολα...ηρθε το τσηζκεϊκ. νιωθω μικρος θεος...μπορει και να ειμαι. Χωρις αλλοθι.



Τ.Σ.Ο.Ν.Τ.Α. (Το Συμπληρωνεις Οταν Νιωθεις Την Απωλεια) ή κατι σαν υστερογραφο_

δεν προλαβα. μαλλον ο χρονος που δεν με αφηνει παντα να χορταινω. ισως και η φανταστικη τεχνικη μου, που εδω και χρονια με προφυλασσει απο το να κανω αυτο που πρεπει κι οχι αυτο που θελω. μπορει και τιποτε απο ολα αυτα. σιγουρα ευχαριστω που υπαρχουν ακομα οι αιτιες που με τραβανε πισω καποιες φορες.