as rock'n'roll ruined my life...(νο κοντρολ)

ο'τι νηστεψα σε τεχνολογια το μεταλλαξα σε χοληστερινη κι οτι στερηθηκα απο παιδι ισως το κλεψω μεσα απο το σαβανο. αυτα ειναι τα πτωχα αλλα επικαιρα επιτευγματα του αυγουστου...παρεα με μερικες παχιες μυγες.

παντα φοβομουν τα υπογεια με τα παλια πραγματα (οχι δε με πασπατεψε ποτε κανενας θειος στα σκοτεινα). απλα τα φοβομουν διοτι εχουν παρελθον. βαζω το "φοβομουν" μιας και βαριεμαι να προσδιορισω με ακριβεια το συναισθημα...ειχα, εχω και μαλλον θα εχω την πεποιθηση οτι ισως κατι πεσει επανω μου και μου αλλαξει το παρον.

τα υπογεια, οι αποθηκες και γενικα οι καθε λογης κρυψωνες, αποτελουν την παραμελημενη προεκταση του εαυτου μας...εκτος κι αν προκειται για χωρους τοποθετησης ταξινομημενων εργαλειων και ανταλλακτικων σκουπας και ειναι διαχειριζομενοι απο υποχονδριους τυπους με οργανωτικοτητα, πρακτικοτητα (και διαφορα αλλα -οτητα), που τα φτιαχνουν ολα και τελεια και γαμιουνται!

κι οταν σου πεφτει στα χερια αυτοσχεδια κασσετα χρωμιου με το thrash zone, θες να ηξερες το skate που δεν εμαθες ποτε και να μπορουσες ισως να καταλαβεις γιατι γελουσανε οι γκομενες οταν εσυ γουσταρες nuclear assault και overkill.

κατι με επιασε (και δε θα μου βγει σε καλο) τουτο το καλοκαιρι με τις εκταφες λειψανων.

τωρα πως εγινε και απο τα διλεπτα επη ξεπεσα στα βινυλια της mute, αυτο ειναι ιστορια αφραγκιας και αυτοαναιρεσης που ανηκει σε αλλο αρλεκιν. 

ξεχαστηκα εκει μεσα και με επιασε μελαγχολια και στ'αρχιδια μου στην τελικα, αλλα αυτα τα σκατα με εμαθαν κατα καποιο τροπο να ραντιζω σκονη στη μνημη μου και μετα να τη δοκιμαζω μηπως και κολλαει στη γλωσσα.  

κι ολα ειναι rock'n'roll ρε γαμιολη, ειτε φρεσκολουσμενο, ειτε ξεκουρδιστο, ειτε μονο για μενα.

αυτα, πουτανες...

δωρο αυτη τη φορα το tiny dynamite EP που ευτυχως κρατησα σε κασσετα κι ας μου το εφαγε μια γκομενα που ποτε τελικα δε γαμησα. κι ας ειναι 28 χρονων πια (το EP)...δροσερο και σκοτεινο.

την ιστορια με το Liquid Situation και το Brilliant Names, αλλη φορα που θα βρεχει, θα ειναι κυριακη και οι οικιακες βοηθοι θα χορευουν στα ρεπο τους υμνωντας τον υψιστο φανταστικο τους γκομενο, με μαρακες στο βικτορια παρκ.

πακετο καλοκαιρινο για το φιλοθεαμον κοινο οι λιμπιντο μπλουμ και οι κοκτω τουϊνς  .

απολαυση

οι επωδυνες ιστοριες που σου τυχαινουν κατα τη διαρκεια των προεφηβικων στιγμων, ειναι ικανες να σου γαμησουν την ψυχολογια ειτε μεσω συνδυαστικης τα επομενα χρονια της καριερας σου ως εφηβος, ειτε να σου εγκαθιδρυσουν κουσουρια, μονομανιες και κυριως αχρηστο-μπερδεματα. ετσι και ο ιουλιος ηταν ο μηνας των αττικων διακοπων. οπου οι αττικες διακοπες τη δεκαετια του 80 σιγουρα δεν περιελαμβαναν νησακι, ενοικιαζομενα με φασιλιτις, μπητς-παρ και γενικα πλανα απο τα παραγεμισμενα λιμανια και τα τιγκαρισμενα φρεσκα καταλυτικα 1600+, του σταρ και του μεγκα (για το μεσο ορο τουλαχιστον, οσοι υπαγονται στην εξαιρεση απλα ειναι κωλοφαρδοι, φλωροι, προ-νεοπλουτοι, νεο-πασοκ ή κωλο-δεξιοι!).

το σετ των αττικων διακοπων εκεινης της δεκαετιας μπορει να χωρεσει σε μερικες αισθησεις οπως της αφης, της οσφρησης, της ακοης και σπανιως της ορασης...

παντα πιστευα οτι αν κατι δεν ξεθυμαινει μεσα μου ευκολα ειναι οι μυρωδιες. μπορω ακομα να ανακαλεσω καποιες απο αυτες, εστω και αν ειναι πιο παλιες κι απο τα γυαλια μυωπιας μου. ειναι η μυρωδια απο τα καμμενα φρενα της "φυσαρμονικας" για λουτσα. η μυρωδια απο το λαδι μηχανης που αλειφαν τις πιττες στα σουβλατζηδικα της ραφηνας και που το ιδιο λαδι ισως το βραδυ ταλαιπωρουσε τις λουκουμαδομαζες. ειναι η αισθηση απο το συγκαμα στα αλατισμενα μπουτια που μου προκαλουσε το μπολικο περπατημα στο ζαππειο-κανιγκος κατα την τριωρη επιστροφη απο τη βαρκιζα. (αυτο μεχρι να αποκτηθουν στην παρεα τα πρωτα διχρονα και το λαδι παλι να ποτιζει την πλατη σου). ειναι η γλιστρες στις ιδρωμενες πλαστικες σαγιοναρες. ειναι η μυρωδια του καρμπον απο τα δελτια προπο που ποτε δεν κερδισαμε.

ανακαλωντας ηχους, ερχονται στα αυτια μου οι κροτοι απο τα λιωμενα τσοκαρα των "μεγαλων με τη χαιτη" που χτυπουσαν σερνωντας στους σαραντα βαθμους, κυριακες μεσημερια στην αδεια γειτονια. τα ιδια τσοκαρα θα "αραζαν" σε λιγο και θα αρχιζαν οι προβες για την απογευματινη ντισκο-τοτεμ. τα πρωτα φω φλουξ μπιζου αρχισαν να σκανε μυτη. τεϊκ ιτ ορ λιβ ιτ, λαστ ναϊτ δε ντη-τζη σεϊβντ μα λαϊφ και ιν τζεοπαρντυ...ιταλο-πολεμος στο πεζοδρομιο. ο ηχος απο το μοναχικο πακ-μαν στο καφενειο, διπλα στο αποθηκακι που τηγανιζοντουσαν τα ψαρια κι οι κεφτεδες. τα κλεμμενα δεκαρικα και παλι τηγανιλα...οσες φορες και να αρνηθηκα την επισκεψη μου στο "ηλεκτρονικο" αυτη η γαμω-τηγανιλα & καπνιλα απο τα καρελια και τα αντινικοτ δεν κρυβονταν με τιποτα. "τσιγκωσα" χοντρα αλλα κατι εμαθα κι εγω στα νιατα μου (γιατι απο μπαλλα αρχιδια).

τις τυχερες κυριακες που ο θειος-βασιλης ειχε κεφι, ο ηχος θα γινοταν τραχυ μουγκρισμα απο την "κλουβα" που κουβαλουσε τα πλυμμενα χαλια ολη τη βδομαδα και οι οκτα-τραγουδες γιγαντιαιες κασσεττες πιανολας του καζαντζιδη. με το μπρελοκ-ευαγγελος αβερωφ παντα στον καθρεφτη (ναι, ειχα και δεξιο θειο οπου ανηκε στη λαϊκη δεξια). τις πιο τυχερες, το γκολφ του απολιτικ θειου τακη ηταν η καλυτερη μου, με τον μεταλ-ξαδερφο, τους σκορπιονς, τους μεϊντεν και τον ντιο. παντα το μεταλ ηταν εκτος πολιτικης (απο τοτε) για αυτο και το γυρισα στους κιουρ (πιο μετα που πηρα κι εγω διπλο κασσεττοφωνο κι εγραφα και εκπομπες του μυλωνα)...τα λεωφορεια ομως ηταν αυτα που επικρατησαν τις ψημμενες κυριακες, οταν μονο ο περιπτερας και ο προποτζης που συμπαθουσε τη χουντα ηταν στο ποστο τους. τα μπανια ομως ακαθεκτα συνεχιζονταν και υπο αλλες συμβατικες εκδοχες της εποχης...η κορυφαια δε, ηταν η εμπειρια της χαρτινης επιγραφης στο προποτζιδικο του χουντικου (που ειχε τεσσερα παιδια και γυριζε και το δισκο τις κυριακες στο ναο). "ΜΠΑΝΙΑ-ΤΥΜΒΟΣ-ΧΑΛΚΟΥΤΣΙ"...και το γλεντι αρχιζε ευθυς. οι εικονες που βομβαρδιζουν αυτη τη στιγμη το ειναι μου αναλωνονται σε εξηνταχρονα μπουτια που περισσευουν απο καποια σκαμνακια στο υπερπληρες πουλμαν του ακροπολις-τουρς. ολοσωμα μαυρα μαγιω και αλλαγμα σωβρακο-κυλοτας κατω απο σκληρες-τριμμενες πετσετες. καρσιλαμαδες με ριτα σακελλαριου στην επιστροφη και σταση για ψωμι με γλυκανισσο στους φουρνους των μεσογειων. βαριομουν, αλλα δεν το ηξερα...δεν ειχα και γουωκμαν.

η εικονα με τον αντιχειρα και τη λεζαντα "τα φρενα μου ειναι ελληνικα". στο πισω τζαμι με τα βρωμικα γκρι κουρτινακια. η ιδια εικονα σε αλλο τζαμι στη "φυσαρμονικα" οταν την εκανε γεματη με ορθιους και παιρναμε πουλο για την επομενη...και αν.

η μονη σκηνη που μου εμεινε αυτουσια, ειναι η ατρεμονη διαμαχη για το φλιππερακι, το "φλας γκορντον" που επαιζε κρεντιτς με μια καλη μπουνια και η διαμαχη για τα χαϊ σκορ στο μις-πακμαν.

η εννιαβολτη φορητη τηλεοραση ισως και να ηταν ο προπομπος της γκατζετιας  που μας δερνει πλεον και το προνομιο ανηκε στον περιπτερα που ειχε γκομενα φιλιππινεζα που δουλευε σε σπιτι αμερικανου.

η ζεστη κοπασε. σουρουπωνει. οι ανεμιστηρες θροϊζουν και στα μπαλκονια σερνονται τα επιπλακια με τις τηλεορασεις παρεα με φορητες κεραιες. μυρισε καρπουζι. θα κανω ενα ντους...ισως κοιμηθω αποψε στο μπαλκονι στο ραντζο.

απολαυση να λουζομαι με βελλαπον!

υ.γ. το "γαμησα" το μις-πακμαν σημερα. μαλλον θελω να κανω διακοπες.

 

Air France - June Evenings
Au Revoir Simone - Somebody Who
Boat Club - Always Away
Gloss - Front Porch
Indochine - College Boy
Juveniles - Fantasy
Kingdom Cloud - Solitaire
Kolsch - Goldfisch
La Femme - Paris 2012
M83 - Kim & Jessie
Marsheaux - So Far (Niadoka RMX)
NIVA - Boy from the Sun
oOoOO - Across A Sea
Paperfangs - In Age
Ralph Myerz feat. Annie - Take A Look At The World
Rebeka - Melancholia (Kamp! remix)
Selebrities - Lovers
Social Studies - Terracur (Skeleton Hands RMX)

λεω να φτιαξω λιγο το κεφι μου.\

απο δω και με μπρατσακια



rock'n'roll saved my soul (ιστοριες της νιοτης)

 χρονια τωρα, ψαχνοντας τους κωδικες επιτυχιας μιας τελειας συναυλιας, εφτασα χωρις να το θελω (ετσι οπως σε μαθαινουν μαλλον ποδηλατο, βγαζοντας σου βιαια τις βοηθητικες ροδες) στο κομβικο σημειο που λες κιθαριστας ή ντραμερ (;)...γινεται απο πλεονεξια να παρω και τα δυο(;)...

οχι!

στα αρχιδια μου. ας με παρει η κατηφορα κι ας μου χωθει το παλουκοσελο στο κωλαντερο μεχρι να σταματησω, κι ας φτυνω τις ζαντες και τα γρασσα απο τα ματωμενα μου δοντια. θα παρω και τα δυο. για οσο μπορεσω. κι ας πεσω στο πρωτο πεταλι. εξ'αλλου ποιος ειπε αλλωστε οτι κανουν κουμαντο οι ικανοι. κουμαντο κανουν οι συγκυριες και οι μπασιστες, γι'αυτο αλλωστε καταντησαν να ξεπεσουν στην τζαζ και να προσθετουν συνεχως χορδες στα οργανα τους μεχρι να τα μετατρεψουν σε αρπα...αρπα τ'αρχιδια μου τωρα και ακου.

μια κιθαρα, ενα λαχανι βρακι, ενα τουρμπανι με φτερα να υπερκεινται μιας επαισχυντης γυναικομαστιας...αλλη μια κιθαρα, δυο πεταλια φορεμενα σε δυο τυμπανα, αλλο ενα λαχανι τουρμπανι που στροβιλιζεται με σκοπο την κατατροπωση του κακου... τα pebbles, η motown, το εγγλεζικο freakbeat, η del-fi records, τα back from the grave, ολα χωμενα και μαζικα φτυσμενα μεσα απο τα ακρυλικα τουρμπανια μονο και μονο για τον απολυτο εξαγνισμο, τη σωτηρια της ψυχης.

 κι εκει που ολα πηγαινουν μπροστα, νιωθεις την αναγκη να κοιταξεις πισω. να γυρισεις πισω στην ανακυκλωση ολους τους ημιαγωγους που "γυαλιζουν" τα τελευταια χρονια τα αυτια μας με την τελειοτητα οπως αυτη παρηχθη σε διδακτορικες διατριβες του ΜΙΤ και σε ιλουστρασιον προσπεκτους. ενα πηνιο, παρεα με ενα φθαρμενο καλωδιο. σκισμενα δερματα, κολημμενα με σελοτεϊπ. λογια φτυσμενα μαζι με φτηνιαρες μπυρες, μετριοτητες και λογοτεχνικα αισχη.

αν δεν καταλαβες ως τωρα, μαλλον ειχες κατω απο το μαξιλαρι σου στα εικοσι το "γλαρο ιωναθαν", στα εικοσιπεντε "νοκια" με φιδακι και στα τριαντα ονειρωξη με τον πετρο γαϊτανο. αν παλι δε συνεβησαν ολα αυτα σε εσενα και τελεις ακομα εν αγνοια, μαλλον εχεις πετυχει στη ζωη σου παρα πολλα που η ιδια η ζωη σε προικισε με στραβισμο και κωφωση.

  

οι ριζες εξ'αλλου του καθενος ειναι αυτες που με βαστανε ορθιο και οι μυρωδιες στοιχειωνουν, σαπιζοντας, το παρελθον μου. πιστευω πλεον οτι καποτε, το να μη θυμαμαι τιποτε σε πιθανο καποιο μπλακ-αουτ, δε θα με τρομαξει τοσο, οσο να μην μπορω να ανακαλεσω τις οσμες του παρελθοντος.

μυρωδια απο καμμενο καλωδιο. βαρυ αρωμα απο λακ του '60. χαλασμενο μπριλ-κρημ. μα πανω απ'ολα αυτη η οσμη της λαμψης. ο ηχος που με εσυρε ως εδω και θα με σερνει ακομα απο τη μυτη.

 και κατι τελευταιο για σημερα. παρατηρω τωρα προφατα ενα ανελεητο πολεμο (μαζι με ενα αγχος), της ρατσας των μετα-μοντερνων εναλλακτικων (εχει καταντησει μπαναλ η γνωστη πλεον λεξη χιπστερ), εναντια στον ιδιο τους τον καθρεφτη. δεν καταλαβαινω ρε δικε μου τελικα, αν ειναι οντως ικανοτητα του εφηβικου κατεστημενου να παραγει καβλοσπυρα και μετα να απολαμβανει σπαζοντας τα, εμπρος στον καθρεφτη ή ενα ακομα βημα προς την κοινωνικη τελειοτητα (σικ).

βασικα, επειδη με τα κοκτεϊλ δεν πολυγαμας αλλα χαχανιζεις αξυριστος πανω σε ποδηλατα και πεζοδρομια, χιλιες φορες anthrax, βερμουδα και μπυρα. κι εκει δε γαμας, αλλα νιωθεις ρε πουστη μου.

τιμιοτης μηδεν και μην ξεχνας...οτι κουμαντο καποτε θα κανουμε κι εμεις οι μετριοι, εκει αναμεσα στα ρεπο των ικανων. 

Υ.Γ.

πλακα, πλακα τωρα μπορει με το ζορι σε μια πολη οκτω εκατομμυριων, πενηντα νοματαιοι να ειναι ξεφτιλα, αλλα το οτι τις ιδιες μερες ειχε sold out σε μπλερ και εδειχνε στα σινεμα λαϊβ των κουην, πιστευω να εμποδισε το πληθος να απολαυσει τον king khan. γλεντζεδικα σε λιγο.

Another Sunny Day - You Should All Be Murdered


Blue Orchids - Bad Education

Crocodiles I Wanna Kill

Girls Against Boys - One Does of Truth

Make-Up - I Am The Pentagon

The Durutti Column - Never Known

The Fall - Sir William Wray

The Field Mice - Emma's House

The Smiths - Girl Afraid

The Virgin Tongues - Six Feet Underground

The Wake - O Pamela

The Wake - Sail Through

ολη η τιμιοτητα απο εδω.

...πως περασα το σαββατοκυριακο...

παλευω να βγαλω λεξεις ολο αυτο τον καιρο και γραφω, σβηνω, γραφω, σβηνω και στο τελος ενα κουσουρι που παντα με βασανιζε...η αναβλητικοτητα...ειναι πολλα που με φορτωνουν ολο αυτο τον καιρο. οχι δεν κλαιγομαι απλα λιγο η εμπαθεια και η κακεντρεχεια που με δερνει, λιγο το πασπαλισμενο απο ματαιοδοξια εγω μου, μου προκαλουν εκτος απο αρκετα αερια και αυτη τη δυσανεξια στο καθετι θετικο...τι θετικο δηλαδη ρε μαλακα μου; απο την αλλη καταντησα να ακουω ολο τα ιδια και τα ιδια και γενικα βαριεμαι. μου τη δινει και η τοσο βαρετα συνεπης ζωη μου. ποσο θα ηθελα να χρωσταω και να μη με νοιαζει, να λεω οχι και να μην αγχωνομαι για το πως θα το παρει το καθε αρχιδι που με λιγη ευφυϊα ανω του μετριου το παιρνει πρεφα και με κανει γιο γιο. ποσο θα ηθελα να εκαναν συναυλια οσοι ηρθαν σε αυτο το γαμω μερος που ζω τον τελευταιο χρονο και ηθελα να τους δω απο κοντα αλλα τελικα με καταπιε το νυχτοκαματο και η τρυπα που με ταϊζει λεφτα...λεφτα. εδω θα ελεγε καποιος αφου τρως λεφτα τι αλλο θες. δες κι εμας στη χωρα που γαμιομαστε και πλακωσαν κι οι γυφτοι. τελικα μιας και τα παντα τα συνδιαζα με τη μουσικη, το μονο τραγουδι που αντικατοπτριζει την ελληνικη πραγματικοτητα και μαλιστα τοσο προφητικα οσο τιποτε αλλο, ειναι αυτο του Λογο "το σκυλακι το κανις"...στιχοι ριπες στη δομη της πολυ-νεοσυστατης κληρονομικης δημοκρατιας, αυτης που ανεθρεψε κι εμενα. ποτε δεν ειχα σκυλακι, μονο γατες, οταν αποκτησα κηπο στο σπιτι (σπιτι παντοτε ειχα) βρηκα και σκυλο, καποτε εθαψα μια που ψοφησε και τη θαψαμε κανοντας την κηδεια του μητσοτακη. μετα καβαλησα το βελαμος (σσ για τους ασχετους: τσεχικο ποδηλατο με την υπεροχη σελα φρανζτολα που με λιγο μερακι το μετετρεπες σε μπι-εμ-εξ) κλεψαμε κατι αδεια μπουκαλια κοκακολες, τα πουλησαμε και φαγαμε σουβλακια. πανε αυτα τωρα.

"το ρολοϊ, τη γραβατα και της αγκυρας τη γατα..."

νιωθω σαν να εχω την αναγκη να χλαπακιασω δεκαδες σαβουρες για μηνες. να καταριψω το ρεκορ ταχυτερης παχυνσης. να παω να προμηθευτω φανελες και να καθομαι σε μια πλαστικη καρεκλα ολη μερα. με πρησμενα ποδια, χοντρα κιτρινα νυχια, να σκαλιζω τη μυξα μου και να την περιεργαζομαι μεχρι να ξεραθει. να μην ξαναξυριστω ποτε και να λουζομαι με απορρυπαντικο πιατων. αυτα δε γινονται θα μου πεις...γινονται ρε μαλακα.
και ξερεις γιατι νιωθω ετσι; μαλλον διοτι παρατηρω τους ανθρωπους να φευγουν. δεν εχει σημασια που πηγαινουν, απλα απομακρυνονται μεγαλωνοντας. διογκωνονται και καταληγουν τεραστια μπαλονια με ηλιο κι εσυ σαν το γυφτο τα κουβαλας μαζι σου με διαφορους πλαστικους σπαγκους. καποια που σου φυγαν απο το χερι κι απλα προλαβες να τα δεις να την κανουν ψηλα. καποια που στα πηραν με το ζορι να τα δωσουν σε ενα μωρο που κλαιει. καποια σκασαν στο φουσκωμα. ενταξει αυτα που φυγαν ή σκασανε και τα αλλα που εμειναν δεμενα στην ιδρωμενη παλαμη σου; τα χτυπησε ο ηλιος και ζαρωσαν, ζαρωσαν μαλακα μου και δεν μπορουν να φυγουν, μεχρι σε λιγο να κουβαλας απλα μερικες ασημι σακουλες. ετσι ειναι οι ανθρωποι μας. θα κατσω ενα βραδυ, σε οτι απεμεινε...να πιω ολο το ηλιο...θα 'ναι και γαμω. awesome!
ετσι θα ειναι και η μουσικη του μαρτη για μενα, λιγο μπαγιατικη, λιγο ξεθυμασμενη, λιγο απο μενα.

Alison - Slowdive
Cocteau Twins - Pink Orange Red
Craft Spells - After The Moment
Cranes - Shining Road
Felt - All the people I like are those that are dead
Galaxie 500 - Strange
Memoryhouse - To The Lighthouse (Millionyoung remix)
NIVA - The boy from the sun
Palpitation - I Lost And Died
The Field Mice - If You Need Someone
The Motorcycle Boy - World Falls Into Place
The White Birch - Breathe
Krikor And The Dead Hillbillies - God Will Break It All

νταουνλοουντ