麗港城

 οχι πολλα πολλα τουτο το μηνα, μας γαμησε για τα καλα αυτη η υγρασια. ειναι και που κολλησα με ενα βιβλιο που την αφορμη μου την πεταξε ο κυρ-ραγκεντης (ο τονος στο α) και που οντως εμαθα μερικα πραματα...

- οτι οι πανκηδες δεν εμαθαν απο τα λαθη των χιππηδων...και πως να μαθουν αν δεν ειχαν ακουσει ποτε τους εθνικο σταρ; (μεγαλη κουβεντα που ομολογω οτι δεν την ειχα σκεφτει ουτε στο σφιξιμο στον καμπινε).

- οτι οι devo δεν ηταν τελικα τοσο καραγκιοζηδες (εχω κι εγω ηλιθια κολληματικα συμπλεγματικα στερεοτυπα)

- ποσο μπροστα ηταν οι voivod και ηταν και καναδοι (αυτο ειναι ασχετο).

- οτι κατι εμαθε ο κυρ-ντερτι μπητσις και αντιγραφει τοσο καλα τους suicide. παρ'οτι ταϊβανεζος, ισως να εσκασε γεννα απο καμια παρτουζα του Rev, και του J. L. Pierce με τη δεσποινις Λυδια.

- οτι δεδικαιωνται οι φτηνο-αγορες της mute και τα ακαταλαβιστικα των Cabaret Voltaire σε περιοδους αφραγκιας.

- οτι αδιαφορω ακομα στο ακουσμα των θρομπινγκ γκριστλ. ή ειμαι πολυ ρηχος ή καπως χαμηλης νοημοσυνης ή μπορει και να ειναι μια αηδια και μιση.

- οτι οι σκωτσεζοι, αξιως χαιρουν της εκτιμησης μου, χωρις φυσικα αυτοι να το ξερουν.

- το κεφαλαιο Fall, δε το διαβασα διοτι θα το θεωρουσα βλασφημια να ειναι μονο μερικες σελιδες κι οχι καποιοι τομοι.

- οτι πηρα λαθος μινι-μπας και αντι για λαι κονγκ σενγκ, βρεθηκα στο σαμ σουι πο.

- οτι προτιμησα το τσαι με γαλα του 298 αντι να νευριασω που γεννηθηκα το 73 και δεν προλαβα και τοσα.

 

παλι στον ιδιο δρομο. φτωχοι mainlanders με λαμε σακακια και χρυσες θηκες στα δοντια, θα φορτωσουν σκονες γαλατα στις βαλιτσες, τα τριχρονα με hello kitty (hell-o-kysti), θα φανε δυο μπιγκ-μακ μασωντας τα παγακια της κοκα-κολας και θα ξημερωσουν καπου στα συνορα με το σενζεν αγκαλια με μια πραντα.

- κατι τελευταιο που εμαθα ειναι, οτι αμα δε σε αφηνουν να διαβασεις στην παραλια τον επιλογο (επειδης ο γιος σου σπουδαζει αρχιδι απο τα τεσσερα), τουλαχιστον βαλε ακουστικα και ακου Tuxedo Moon. μου ελειπε ομως το γαμημενο το βινυλιο κι ας πηδουσε η βελονα στο "the waltz". δεν μπορεις να τα εχεις και ολα. η παραλια τουλαχιστον αξιζε τη θυσια κι ας μην εκανα δυο μερες ουτε μια βουτια...τελικα το καμπινγκ στην ερτ ηταν καλυτερο απο το καμπινγκ στην ταϊ λονγκ γουαν.

...και το σπιτικο ελ-πι, ετσι για σπασιμο. και που'σαι, αν εχεις χρονο κατσε να μελετησεις ρε συ το "our band could be your life" του M. Azerrad, εχει πολυ ψωμι.

ο μηνας της φλωριας επιστεφει σε φτηνη ποπ για το πληθος που κορεστηκε στους μεγαλους ηχους και την αρ-γιου-ρεντυ φαση της κοινωνιας...οχι μουνακι δεν ειμαι ετοιμος, μολις μου εφυγαν στο βρακι μου και ξυπνησα πριν λιγο...αγαμησου.

 

80's Bad Haircut  - Cheese on Bread
A Grave With No Name - Dig Me Out
Beliefs - Catch My Breath
Eastern Hollows - Tears 
Holidays - Believe
Moscow Olympics - Reprise
Peru - Clueless (η μπαντα γαμει)
Peru - Driving
Peru - Love's Young Dreamer Strikes Again
Pinkie - It Shouldn't Have Happened at All
Tape Waves - Somewhere
The Moments - Past Light
The Moments - Shining Eyes
The Ropes - America Will Copy (επισης γαμει)
The Ropes - Post-entertainment
The Soft City - One Last Look

 απο εδω ολη η φασαρια

as rock'n'roll ruined my life...(νο κοντρολ)

ο'τι νηστεψα σε τεχνολογια το μεταλλαξα σε χοληστερινη κι οτι στερηθηκα απο παιδι ισως το κλεψω μεσα απο το σαβανο. αυτα ειναι τα πτωχα αλλα επικαιρα επιτευγματα του αυγουστου...παρεα με μερικες παχιες μυγες.

παντα φοβομουν τα υπογεια με τα παλια πραγματα (οχι δε με πασπατεψε ποτε κανενας θειος στα σκοτεινα). απλα τα φοβομουν διοτι εχουν παρελθον. βαζω το "φοβομουν" μιας και βαριεμαι να προσδιορισω με ακριβεια το συναισθημα...ειχα, εχω και μαλλον θα εχω την πεποιθηση οτι ισως κατι πεσει επανω μου και μου αλλαξει το παρον.

τα υπογεια, οι αποθηκες και γενικα οι καθε λογης κρυψωνες, αποτελουν την παραμελημενη προεκταση του εαυτου μας...εκτος κι αν προκειται για χωρους τοποθετησης ταξινομημενων εργαλειων και ανταλλακτικων σκουπας και ειναι διαχειριζομενοι απο υποχονδριους τυπους με οργανωτικοτητα, πρακτικοτητα (και διαφορα αλλα -οτητα), που τα φτιαχνουν ολα και τελεια και γαμιουνται!

κι οταν σου πεφτει στα χερια αυτοσχεδια κασσετα χρωμιου με το thrash zone, θες να ηξερες το skate που δεν εμαθες ποτε και να μπορουσες ισως να καταλαβεις γιατι γελουσανε οι γκομενες οταν εσυ γουσταρες nuclear assault και overkill.

κατι με επιασε (και δε θα μου βγει σε καλο) τουτο το καλοκαιρι με τις εκταφες λειψανων.

τωρα πως εγινε και απο τα διλεπτα επη ξεπεσα στα βινυλια της mute, αυτο ειναι ιστορια αφραγκιας και αυτοαναιρεσης που ανηκει σε αλλο αρλεκιν. 

ξεχαστηκα εκει μεσα και με επιασε μελαγχολια και στ'αρχιδια μου στην τελικα, αλλα αυτα τα σκατα με εμαθαν κατα καποιο τροπο να ραντιζω σκονη στη μνημη μου και μετα να τη δοκιμαζω μηπως και κολλαει στη γλωσσα.  

κι ολα ειναι rock'n'roll ρε γαμιολη, ειτε φρεσκολουσμενο, ειτε ξεκουρδιστο, ειτε μονο για μενα.

αυτα, πουτανες...

δωρο αυτη τη φορα το tiny dynamite EP που ευτυχως κρατησα σε κασσετα κι ας μου το εφαγε μια γκομενα που ποτε τελικα δε γαμησα. κι ας ειναι 28 χρονων πια (το EP)...δροσερο και σκοτεινο.

την ιστορια με το Liquid Situation και το Brilliant Names, αλλη φορα που θα βρεχει, θα ειναι κυριακη και οι οικιακες βοηθοι θα χορευουν στα ρεπο τους υμνωντας τον υψιστο φανταστικο τους γκομενο, με μαρακες στο βικτορια παρκ.

πακετο καλοκαιρινο για το φιλοθεαμον κοινο οι λιμπιντο μπλουμ και οι κοκτω τουϊνς  .

μυριζοντας τη φωτια

  χωνομαι σε ενα λαβυρινθο απο γυαλιστερα, φωτεινα, μοντερνα καταστηματα. η μοδα εναλλασεται με την τεχνολογια και το ευχαριστο στρες των φιλησυχων περιλουζει τις πλαστικες κουκλες με την κολλεξιον χειμωνας-χειμωνας-χειμωνας δυο χιλιαδες κατι. το φθινοπωρο τεχνηεντως απουσιαζει. ολους μαλλον τους τρομαζει η ιδεα της μεταβασης. αυτος ο μεταστατικος ογκος που βαραινει αιωνες τωρα τον ετησιο προγραμματισμο μας. σταθερη θερμοκρασια. σταθερος φωτισμος. σταθερες σχεσεις. σταθερές διάφορες. σταθερη αδιαφορια. κατω απο τα ποδια μου δονει τα τσιμεντα με τους ατσαλινους σκελετους ο διερχομενος συρμος...μετρα κατω. ολοι βιαζονται.

ταχυ βημα.

αργησα.

πρεπει να καθησω. αργησα δυο χρονια. δε γινεται να γνωριζεις τα παντα. ενιοτε η αγνοια ειναι στρουθοκαμηλιζουσα. επιτηδευμενη. ισως διοτι περιμενεις την καταλληλη στιγμη που πλησιαζει η καταιγιδα γαι να βγαλεις το κεφαλι εξω.

δεν επιτρεπει και πολλα το ομωνυμο των Soft Moon. με τα λιγα που μπορω και νιωθω μεσα στο μυαλο μου, αντεχω να με βομβαρδιζει ενα ηχητικο φως απο χαμηλες συχνοτητες, μετα υψισυχνα overlappping...οι Neu! κρυμμενοι χασκoγελανε πινοντας Irn Brew παρεα με τον Kevin Sheilds...κατω απο το υπογειο στο συρμο που καβαλαει στο χανγκ χαου, φορτωμενοι ολοι οι Spacemen 3, ελεγκτης εισιτηριων ο Alan Vega και σταθμαρχης ο Martin Rev.

οχημα βαρυ περνωντας μεσα απο τους παγωμενους αξονες της σιβηριας, περιμενοντας να φτασει στα γκουλαγκ που χρονια τωρα εγκλειστος-βαλσαμωμενος περιμενει ο Damn Edge με τους Chrome...

δε φτανουν ποτε.

η καλιφορνια που καιει, η δυτικη ακτη οπως ηταν τοτε.