η προσπαθεια μερικες φορες μενει προσκολλημενη στην ιδεα.
και ξεψυχαει στα χερια της.
ειναι η εποχη ιδανικη για φλωρους και ισως η ευκαιρια να πεθανουν ευτυχισμενοι πανω στη διαδικασια της υλοποιησης.
γυρναω εδω και καιρο νυχτες και ανακαλυπτω ιδιοις ομασι οντοτητες οι οποιες υπο αλλες συνθηκες θα αρκουνταν στο ανοιγμα στοματος αναμενωντας τις μυγες να εισβαλουν στον απαλο ουρανισκο τους. και αντ'αυτου, σε ανταλλαγμα ενος εντομολογικου deep throat, σου βγαινουν "οι γαμιαδες της γειτονιας".
αλλοτε πιστευα στους νομους της στατιστικης επιβιωσης, αφου αυτοι, τοτε κι εγω...κι ετσι κατηντησα να περιμενω σε ουρες σουπερ μαρκετ, να καταχωρω την ψυχικη μου ετικετα σε λιστες κοινωνικης αποδοχης και αλλοτε να αφουγκραζομαι τις random επιτυχιες αλλων θνητων. τελικα, ο νομος οχι απλα κατεριφθη αλλα λειτουργει και αντιστροφως αναλογα.
αφου αυτοι, τοτε οχι εγω. ποτε.
ισως να πρεπει να γινω εξηντα ετων, ισως να πρεπει να γινω τριανταδυο κιλων, ισως να μετατραπω σε ενα πρωτοτυπο οικο ανοχης οπου οι πελατες να αφηνουν στο ανοιγμενο μου κεφαλι και απο μια ιδεα επιτυχιας...να γαμαω κι εγω καποτε στη γειτονια και ευτυχισμενος να στροβιλιστω μεχρι ατερμονου εμμετου υπο τους ηχους "στρατου διονυσιου".
μπορει φυσικα και να μη γινει τιποτε απο ολα αυτα και ησυχα ησυχα και βαρετα να παρω το λεωφορειο -οπως συνηθως, και να παω για υπνο. η δειλια στην υπηρεσια της απολαυσης. ο χειμωνας που δεν εφυγε ποτε.
love letters. ενταξει δεν ειναι και τιγκα στη διανοηση, ουτε εμβαπτισμενο στον πονο του συμπαντος. ειναι κατα δυναμη ειλικρινες και -αν μη τι αλλο, μπορεσε και με εκανε να κοιταζω τα τζαμια του λεωφορειου χωρις να βλεπω εξω. η νεα δουλεια Metronomy. και να μη σ'αρεσει, στον πουτσο μου σε γραφω.
μας ετελειωσε και η ασκηση του δημοκρατικου δικαιωματος και εχει επιστροφη στην απολυταρχικη-προπαγανδιστικη και μισανθρωπικη α-τακτικη οπου χρονια υπηρετει πιστα το παρον ληστολογιο.
τρελο γλεντι μετα πυροτεχνηματων, ξεφαντωματος και λοιπων εορταστικων παρελκομενων, υπο τη γλυκυτατη αναμνηση του αλκη στεα ακολουθησε το μπασιμο της νεας χρονιας. φρεσκοξυρισμενα ολα, απο μαγουλα και μπουτια, εως μουνακια και μασχαλες, χωμενα μεσα σε καινουργια ετοιμα ενδυματα. χειραψιες με φρεσκοκομμενα νυχια, εναγκαλισμοι παχεων παλτο και ασπασμοι με brut και pino sylvestre. εχει περασει καιρος απο τοτε οπου η φανφαρα για την αλλαγη της χρονιας ειχε καταπλακωθει απο το αγχος-διλημμα "προδρομος ή τσακας" και ολα πια απελευθερωμενα απο τη στειρα τηλεκατευθυνομενη μαζικη κουλτουρα οδεουν προς ουτοπια μερια.
παγκοσμια γαληνη και ελπιδα για κατι νεο, ηρθε με το θειο βρεφος. ο ελληνισμος θα λαμψει!
περπατω εις το δασος του sham shui po. δασος απο λαμπακια, φτηνες βιτρινες και στενες σκαλες. σκαλες ντυμενες με εμμετους απο λαμπακια LED να σχηματιζουν βυζακια, μπουτακια και χερακια. σε τριαντα σκαλια μπορεις να νιωσεις την ηδονη. τον κιτρινο πυρετο. οτι δεν καταφερει να ανεβει τα σκαλια ή βαρεθει να περιμενει μεσα σε μικρα δωματια χωρισμενα με νοβοπαν λιγων χιλιοστων, ανεβοκατεβαινει τις σκαλες του μετρο ή καπνιζει πανω απο τους γνωστους πορτοκαλι καδους, μαρλμπορο μεντα.
οι λεπτομερειες σε κανουν να ξεχωριζεις, οσο ελαχιστες κι αν μπορουν να γινουν αυτες.
ναϋλον-δερματινες γυαλιστερες μποτες, καθρεφτες των LED. τα λιωμενα τακουνια φανερωνουν φτηνια και μετρημενα χιλιομετρα, παρεα με φω κοσμηματα. οι γοπες εχουν ακομη τα αποτυπωματα απο τα κραγιον που πωλουνται στους παγκους του Ladies-market της Temple Street...οτι περισσεψει θα καλυψει με γκλοσσυ μεγαλειο τις στερημενες ψωλες ντοπιων και εξπατ που θελουν να γευτουν την ασιατικη εμπειρια.
η βαρδυα θα τελειωσει και οι μποτες θα ξεσκεπασουν τα σαπισμενα πελματα.
ντινκ! 7-eleven φουρνος μικροκυμματων. ορθιο φαγητο στο ψιλικατζιδικο, φτηνο και γρηγορο...ολα ετσι γινονται φτηνα και γρηγορα, μεχρι την επομενη μερα. ο κοσμος φτιαγμενος πρακτικα και πλαστικα, συμβατα με τις αναγκες και τους ποθους των.
αντι ευχολογιου για καλυτερη χρονια και αρχιδια, ας εστιασουμε την οργη στις μικρες λεπτομερειες οπου μας συνθλιβουν την υποσταση και κανουν τα δευτερολεπτα μας ασημαντα.
δεν ξεχνω. τα κωλο-ασανσερ
για να ηρεμησουν τα πνευματα εχουμε για φετος: Finmark! -We're not Koping (το twee που αγαπησαμε) YAST (σουηδικη γυμναστικη επιπεδου) Dunes (ονειρικες surf-dreampop μινιατουρες) και στα ιδια κυβικα αξιζει την προσοχη το EP των Hibou, των Minksκαιτων Proper Ornaments Palms of Fire - Call me EP (pure pop)
εξισου καλες ποπ επιλογες ειναι οι Tape Waves με το Drifting EP (με ολιγη απο surf) και το Strange Pleasures των Still Corners (ποσο ακυρο ειναι οταν γραφεις για ποπ και στο ηχειο λυσσαει το EP των Antimob !!)
μεγιστο ποπ πονημα και αξιο τεκνο bedroom-pop το ποπ οργιο των Peru. η ειλικρινεια σε ολο της το μεγαλειο.
καλο neo-shoegaze ειναι και τωνSoft Shadows - Reverb Is For Lovers, μολις το τσιμπησα και θα το μελετησω καταληλα. οταν θα εχω αναγκη για λιγο γλυκο θορυβο, λιγο ακομη σημασια μπορει να δωσω και στο περισυνο των KVB - Immaterial Visions.
γυναικειο και γνησιο, επισης των Golden Grrrls - "We've got..."
ηλεκτρονικο δεν ειχε μπολικο φετος ή μαλλον δε δωσαμε και τοσ σημασια ενεκα συγκυριων.
αφησα χρονο για μελετη στο τριπλο αφιερωμα -φορο τιμης στο μεγιστο μηχανικο του γερμανικου ηχητικου τειχους με το αξιο μελετης και οχι γλεντιου Who's that Man. Conny Plank Anoraak - Chronotropic (ρετροϊδες, ακουγεται σαν αιμορροϊδες, εεε; αναλογικο -μακαρι να ητανε)
και πανω στα χναρια των Neu! και μετεπειτα των Appliance πατανε τα βηματα των Eat Lights Become Lights - Modular Living. καλη kraut λογικη.
τελος, εχοντας μια τρυφερη λατρεια στους Junior Boys, θα ξοδευα μια κυριακη απογευμα να κοιταω το λιμανι απο το παραθυρο και να ακουσω το Praxis Makes Perfect των Neon-Neon.
τελος για τελος το νεο δωρεαν EP των Ropes - The Man Who Refused To Be Born, εχει ολα κι ολα τρια κομματια δυναμιτες.
αυτα για τωρα.
κι οπως ειπα...δεν ξεχνω τα κωλο-ασανσερ.
ζητω ο απολυταρχικος νεο-σουρεαλισμος.
ενα δειγμα απο ολα αυτα, ετσι για το καλο. απο εδω.
οδευουμε -εντος μεταλλικου κυτιου, βουλιαγμενοι σε τονους μπετο, εως τον εικοστο τριτο.
η γνωστη αμηχανια η οποια λουζει απολαυστικα το κοινο του δυο επι δυο με εχει προβληματισει πολλακις.
τι θα μπρουσε να γινει ουτως ωστε το αποτελεσμα μιας διαδρομης που λιγο ως πολυ αφηνει τους παντες αδιαφορους, να μετατραπει σε μια δυνατη αναμνηση...ευχαριστη, δυσαρεστη, δε με ενδιαφερει. απλα να συμβαινει κατι απο γουαου-καλη-φαση εως γαμω-την-παναγια-μου ή απο ροζ-συννεφα-γεμιζουν-τον-αερα εως μπαθορυ-λαλουν-στο-νου. κατι που να σε κανει να νιωσεις ρε δικε μου!
αν το ειχα βρει, φυσικα θα μου επερναν συνεντευξεις αρχικα η λιφο, το ιντυμηντια και οι διαφορες κουλ ομαδες ντι-τζεϊ που λυμαινονται τα μπαρακια και στη συνεχεια το βαϊς και διαφοροι τουμπλεραδες με εκατομμυρια στραϊκ, ισως θα γινομουν και βαϊραλ (κουλ) και εν τελει στα βαθεια γεραματα θα με "εκαναν" βιβλιο με εξωφυλλο που θα ζηλευε ολη η μινιμαλιστικη σχολη της βαϊμαρης, ισως και να με μνημονευαν στα ενκορ τα "κακα κοριτσια". αλλα η αποσταση απο την επιτυχια (οπως ελεγε και ενας διασημος μετριος παικτης μις-πακμαν) μεχρι τον εξευτελισμο ειναι αντιστροφως αναλογη της πορδο-αστοχιας η οποια κατεληξε σε υγρη μορφη (υπο τη χλευη θαμωνων ασανσερ) βασει κρυφου εμπειρικου μαθηματικου τυπου. δε γαμιεται, ειπα...και δοκιμασα να βρω τη λυση.
πειραμα, φαση 1: κοιταζω στο δοξα πατρι κωλογρια φορτωμενη με τρεις δεκαεξαδες κωλοχαρτα, τριπλα και απαλα σαν αρκουδακι καφε. χαμογελαω και ρωταω τον οροφο που πηγαινει για να πατησω το αντιστοιχο πληκτρο. απαντηση νεκρη. υποθετω οτι δεν κατεχει την αγγλικη και κανω κινηση με τη γλωσσα του σωματος (οχι τιποτε χυδαιο, οπως τιποτε ερωτικο δηλαδης) δειχνοντας τα κουμπια (οχι του παντελονιου μου). το υφος της ηλικιωμενης απαξιωσης πασπαλισμενο με τρομο μηπως και μαθω που μενει και εισβαλλω στο γαμω-εικοστοτριτο κοτετσι που μενει και τη βιασω με υποκρουση 2Unlimited, κλεβοντας και ολα της τα κωλοχαρτα, τα λεει ολα. δε θελει. δε θελει ρε μαλακα!
πειραμα, φαση 2: πρωινη καταβαση για τη δουλεια, μασωντας ενα τοστ, αψητο (λογω βαρεμαρας). συνταξιδιωτες, δυο. η συνδεσμολογια εχει ως εξης: φιλιππινεζα οικιακη βοηθος περι τα σαρανταπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον δεκα), λιγο πιο χοντρη απο λιωμενο πλαστικο αη-βασιλη που ξεμεινε εως το μαϊο στο πισω τζαμι απο φορντ κορτινα. αριστερο χερι με κουβα, πλαστικο σκαμνακι, σφουγγαρια, ταυ για τζαμια. πλατη-αριστερος ωμος, τσαντα χελωνο-νιντζακια με ρακετα μπαντμιντον να περισσευει. δεξι χερι με παιδακι-γιγας γυρω στα δεκαπεντε (που μπορει στην ταυτοτητα να ειναι μειον πεντε), λιγο πιο αδυνατο απο πολυθρονα τσεστερφιλντ. δεξι χερι παιδακιου, παν-κεϊκ μακ-ντοναλντς και σπραϊτ (λογω βαρεμαρας). σκεφτομαι διαφορα ανατρεπτικα, οπως το παιδακι να ανοιξει την εξωπορτα της πολυκατοικιας ή η φιλιππινεζα να πινει σπραϊτ στον κουβα, αλλα καταληγω σε ενα ηλιθιο νευμα "καλημερα", αντι να φορεσω τον κουβα στον μπεμπη. αμα εισαι δειλος ρε μαλακα τι τη θες την ερευνα; οχι οτι αποκριθηκε κι ολας κανενας στο νευμα μου...
πειραμα, φαση 3: ψυχρανε πλεον και οι βολτες μου ειναι λιγο πιο ευχαριστες κι ασε που δεν ιδρωνει κι η κωλοχαραδρα μου οταν βιαζομαι στο μετρο. μια απο αυτες τις βολτες ξεκινα παλι με μια ηρωικη καθοδο. συνταξιδιωτες, δυο μειον δυο. ζευγος περι τα εικοσιπεντε. ο νεανιας, καπρι με ρεβερ καρω, πατουμενο μπλε σουεντ, κινητο σε μεγεθος λαπτοπ. μια σκαλιζει τη μυτη του, μια το φεϊσμπουκ. σε λιγο θα αρχιζα να πιστευω οτι κανει upload τις μυξες του. νεαρα με στυλ καντυ-καντυ αλλα με υφος σα να εχει παρει πιπα ακομα κι απ'το αλογο του αντονυ. μπιτσσσσς δηλαδης. βλεφαριδες σε μεγεθος στεγαστρο σε γηπεδο δ' εθνικης και τακουνι πεδιλοδοκος. σκαλιζει ευτυχως μονο το κινητο, διοτι με τοσο νυχι, αν σκαλιζε τη μυτη της μπορει να ξεκολουσε και τιποτε νευρωνες, κατα λαθος. θα μου πεις, που καταλαβα οτι ειναι ζευγαρι; απλα ο λακης κρατουσε μια γυναικεια τσαντα και οπως ειθισται στα μερη μας, ο τρυφερος καβαλιερος, κουβαλα την τσαντα-τσαντακι με τα κραγιονια και τις μασκαρες δια λογους ευγενειας και μεγαλειου ψυχης. φυσικα για να μιλησεις ή εστω να αντιληφθουν οι θαμωνες ενα νευμα σου, χρειαζεται να σε κοιταξουν. πραγμα που ποτε δεν εγινε. εδω δεν κοιτα ο ενας τον αλλον. πληρης αποτυχια.
πειραμα, φαση 4: δεν εχω προλαβει να πω ακομα στο κουτι. το περιμενω, στολισμενος με μπολικη σκονη, δωρο απο τη δουλεια. επτα και κατι, ωρα που οι κινεζοι (και ισως οχι μονο) πανε στο ή ερχονται απο καποιο εστιατοριο καθ'οτι οι μονοι που μαγειρεουν σπιτι τους ειναι οι ινδοι και οι ελληνες. ανοιγει η πορτα κι εχω πεσει εντελως εξω...ηρωικη εξοδος κυριου εξηντα παρα τεταρτο. παλαιωμενη κωμη απο χρωμοσαμπουαν διμηνου με λιγο μπρυλ-κρημ. οδοντογλύφιδα αναρτημενη στο ανω χειλος. γιλεκο εξαντας-βαξεβανης-αυγεροπουλος και ολα αυτα συνοδευομενα απο δυο βασικες πληροφοριες...οτι καποιοι κινεζοι ακομα μαγειρεουν σπιτι τους και οτι αγαπανε το σκορδο, οσο εμας η μαρια αλ(ε)ιφερη. plus(+) το ρεψιμο δεν ειναι ντροπη για τους κινεζους. δεν προλαβα να πω τιποτε.
πειραμα, φαση 5: μετα τη φαση 4, ειπα να γινω πιο θαρραλεος και ισως να εκδικηθω και λιγο τα κακως κειμενα. κραταω ενα σακουλακι με μικρες mars και οδευω εντος του κυτιου. κοινο, τεσσερεις. οικογενεια. περηφανος μπαμπας με κουστουμι σκουρο, λεπτη καθετη ριγα και καθαρο σβερκο. το νυχι μαλλον ηθελε κοψιμο εδω και βδομαδα (επιεικως). μαμα, επισης περηφανη, σαραντα κιλα, σαραντα χρονων, σαραντα παλμους και αντιστοιχο κοστουμι (και οχι κουστουμι) με την ιδια λεπτη ριγα, αλλα οριζοντιως (θα μπορουσε να ειναι η οικογενεια σταυρολεξο με τη φατσα της κορης για εικονιτσα σε σκανδιναβικο). κορη περιπου δωδεκα που φαινεται να διαβαζει απο τα χαραματα και η μυωπια της οδευει σε νουμερα ομοια με τον οροφο που πηγαινουν. φορα στολη γκρι με οικοσημο σχολειου. το τεταρτο μελος. μια θηκη με βιολα, ετσι για να γεμισουν οι ωρες απο τις εννεα μεχρι τις εντεκα που θα "ψοφησουν" για να ξαναψοφησουν αυριο στη γνωση και την επιτυχια. με κοιτανε και λενε κατι μεταξυ τους, αλλα απο τα λιγα που σκαμπαζω, μαλλον ασχολουνται με εμενα. ηρθε η μεγαλη ωρα! τους κερναω mars! τοτε ολα αλλαξαν...αρχιδια. ενα χαμογελο απο τη μαμα, ιδιο με αυτο του πανου παναγιωτοπουλου στη εκπομπη με το βασιλη λεβεντη. ενα απλανες αμηχανο βλεμμα απο την απορη κορασιδα για το πως μπορει να μη σκεφτεται οτι η mars εχει εμβολιαστει με χασισι και ειδικο υγρο κατα της αντιστασης σε εφαψια. η αθλητικη κινηση ηρθε ομως απο τον πατερα προστατη, ο οποιος μαζεψε το ρημπαουντ με στυλ λυπηριδη και κρατησε τη δολια mars σφιχτα μεχρι τη ληξη του αγωνα, αποθηκευοντας την στην τσεπη με τις ριγες. η πορτα ανοιξε,...ντιν! "γκραουντ φλωρ". το καλο κερδισε, κι εγω ενα χορωδιακο-ορφανοτροφειακο "ευχαριστω" απο την ευγενικη οικογενεια του δωδεκατου οροφου. η mars φυσικα πηγε στον καδο μολις στριψανε, μαζι της και ολα τα ναρκωτικα που ειχα βαλει μεσα. πειραμα, φαση 6: εμποτισμενος σε δεξαμενες μισανθρωπιας, το μενος για εκδικηση εκαιγε ασβεστο τις επομενες μερες κι ετσι σε ανυποπτο χρονο, τρεφοντας αερια νυκτος, ειπα να δολοφονησω τα πρωτα δευτερολεπτα των αδαων. μπαινω με φορα και κανω το σωστο. κοινο, μηδεν. οι φασεις του πειραματος ειναι περισσοτερες και μαλλον θα τις βγαλω απο μεσα μου εν ευθετω χρονω. εως τοτε...ειστε ολοι φλωροι!
Braves - Pale Braves - Teenage Crazy cornerBoy - Keep On Trying cornerBoy - Same Old Bus Decades - Move Me Decades - Tonight Again Grand Resort - Endless Grand Resort - Win or Lose Kawaii - Happy People, Scary Planet Memory Girls - Our Freedom, Our Darkness The Arctic Flow - Dreams You'll Never Find The Arctic Flow - Just Say Hello The Wild Ones - Lipstick The Wild Ones - Nasty Habits Tristesse Contemporaine - Fire Trupen - Starjam
χρονια τωρα, ψαχνοντας τους κωδικες επιτυχιας μιας τελειας συναυλιας, εφτασα χωρις να το θελω (ετσι οπως σε μαθαινουν μαλλον ποδηλατο, βγαζοντας σου βιαια τις βοηθητικες ροδες) στο κομβικο σημειο που λες κιθαριστας ή ντραμερ (;)...γινεται απο πλεονεξια να παρω και τα δυο(;)...
οχι!
στα αρχιδια μου. ας με παρει η κατηφορα κι ας μου χωθει το παλουκοσελο στο κωλαντερο μεχρι να σταματησω, κι ας φτυνω τις ζαντες και τα γρασσα απο τα ματωμενα μου δοντια. θα παρω και τα δυο. για οσο μπορεσω. κι ας πεσω στο πρωτο πεταλι. εξ'αλλου ποιος ειπε αλλωστε οτι κανουν κουμαντο οι ικανοι. κουμαντο κανουν οι συγκυριες και οι μπασιστες, γι'αυτο αλλωστε καταντησαν να ξεπεσουν στην τζαζ και να προσθετουν συνεχως χορδες στα οργανα τους μεχρι να τα μετατρεψουν σε αρπα...αρπα τ'αρχιδια μου τωρα και ακου.
μια κιθαρα, ενα λαχανι βρακι, ενα τουρμπανι με φτερα να υπερκεινται μιας επαισχυντης γυναικομαστιας...αλλη μια κιθαρα, δυο πεταλια φορεμενα σε δυο τυμπανα, αλλο ενα λαχανι τουρμπανι που στροβιλιζεται με σκοπο την κατατροπωση του κακου... τα pebbles, η motown, το εγγλεζικο freakbeat, η del-fi records, τα back from the grave, ολα χωμενα και μαζικα φτυσμενα μεσα απο τα ακρυλικα τουρμπανια μονο και μονο για τον απολυτο εξαγνισμο, τη σωτηρια της ψυχης.
κι εκει που ολα πηγαινουν μπροστα, νιωθεις την αναγκη να κοιταξεις πισω. να γυρισεις πισω στην ανακυκλωση ολους τους ημιαγωγους που "γυαλιζουν" τα τελευταια χρονια τα αυτια μας με την τελειοτητα οπως αυτη παρηχθη σε διδακτορικες διατριβες του ΜΙΤ και σε ιλουστρασιον προσπεκτους. ενα πηνιο, παρεα με ενα φθαρμενο καλωδιο. σκισμενα δερματα, κολημμενα με σελοτεϊπ. λογια φτυσμενα μαζι με φτηνιαρες μπυρες, μετριοτητες και λογοτεχνικα αισχη.
αν δεν καταλαβες ως τωρα, μαλλον ειχες κατω απο το μαξιλαρι σου στα εικοσι το "γλαρο ιωναθαν", στα εικοσιπεντε "νοκια" με φιδακι και στα τριαντα ονειρωξη με τον πετρο γαϊτανο. αν παλι δε συνεβησαν ολα αυτα σε εσενα και τελεις ακομα εν αγνοια, μαλλον εχεις πετυχει στη ζωη σου παρα πολλα που η ιδια η ζωη σε προικισε με στραβισμο και κωφωση.
οι ριζες εξ'αλλου του καθενος ειναι αυτες που με βαστανε ορθιο και οι μυρωδιες στοιχειωνουν, σαπιζοντας, το παρελθον μου. πιστευω πλεον οτι καποτε, το να μη θυμαμαι τιποτε σε πιθανο καποιο μπλακ-αουτ, δε θα με τρομαξει τοσο, οσο να μην μπορω να ανακαλεσω τις οσμες του παρελθοντος.
μυρωδια απο καμμενο καλωδιο. βαρυ αρωμα απο λακ του '60. χαλασμενο μπριλ-κρημ. μα πανω απ'ολα αυτη η οσμη της λαμψης. ο ηχος που με εσυρε ως εδω και θα με σερνει ακομα απο τη μυτη.
και κατι τελευταιο για σημερα. παρατηρω τωρα προφατα ενα ανελεητο πολεμο (μαζι με ενα αγχος), της ρατσας των μετα-μοντερνων εναλλακτικων (εχει καταντησει μπαναλ η γνωστη πλεον λεξη χιπστερ), εναντια στον ιδιο τους τον καθρεφτη. δεν καταλαβαινω ρε δικε μου τελικα, αν ειναι οντως ικανοτητα του εφηβικου κατεστημενου να παραγει καβλοσπυρα και μετα να απολαμβανει σπαζοντας τα, εμπρος στον καθρεφτη ή ενα ακομα βημα προς την κοινωνικη τελειοτητα (σικ).
βασικα, επειδη με τα κοκτεϊλ δεν πολυγαμας αλλα χαχανιζεις αξυριστος πανω σε ποδηλατα και πεζοδρομια, χιλιες φορες anthrax, βερμουδα και μπυρα. κι εκει δε γαμας, αλλα νιωθεις ρε πουστη μου.
τιμιοτης μηδεν και μην ξεχνας...οτι κουμαντο καποτε θα κανουμε κι εμεις οι μετριοι, εκει αναμεσα στα ρεπο των ικανων.
Υ.Γ.
πλακα, πλακα τωρα μπορει με το ζορι σε μια πολη οκτω εκατομμυριων, πενηντα νοματαιοι να ειναι ξεφτιλα, αλλα το οτι τις ιδιες μερες ειχε sold out σε μπλερ και εδειχνε στα σινεμα λαϊβ των κουην, πιστευω να εμποδισε το πληθος να απολαυσει τον king khan. γλεντζεδικα σε λιγο.
not used to writting in a language that may not cover my ambitions and my inner darker point of view, hence, few reasons forced me to... not used to explain any reason or intention, surrounded by fucked up algorithms, having given up -early, the joy procedures and aimed myself to the result... blast off with excuses. "to the cars!" partially accidentally my presence to this state of the unexplained, I will try to re-configure and not to describe my feelings after this recurrent atonement under those walls of noise and those high level frequency demolitions. scattered images across my universe passing by...ascending or descending orders does not matter at all. it started as it ended...interminable resurrections of haunted sceneries, full of pain, anxiety and sweet-expected failure. behind the walls I could hardly recognise the aborted Siamese foetus of Alan Vega attached with Damon Edge...Helios Creed was masturbating on a Link Wray's "negative" wallpaper... molecules of overloaded Kraftwerk semiconductors were falling down violently, covering every inch of this abandoned drive-in, located in the desert of Las Vegas as an earthquake transferred this whole burned-to-death piece of land above Detroit.
it was just the sound that you must "eat" alone, like the last day on earth. i won't talk about the movies that managed to pass through my retina. not of this time. not of this earth. thanks mr. Zhang. P.S. Lux Interior would laugh melting on acid.
καινουριο στυλο. οχι καινουριες ιδεες. στα ακουστικα το «men of clay». που να φανταζονταν τωρα ο γνωστος τυπος που ουρλιαζει με απογνωση και μενος οτι οι ριπες απο μπασο θα χωνονταν μεσα σε ενα συμπιεσμενο ανυπαρκτο αρχειο και θα καταχωνιαζονταν σε ενα τατς σκρην τριτης γενιας(;) κατεβαινω απο το πλεον αγαπημενο μου λεωφορειο. το αγαπω ολο και πιο πολυ. ο λογος...δεν παει κι ερχεται ποτε απο τον ιδιο δρομο. επιστρεφει υστερα απο μια κυκλικη ατερμονη πορεια στο ιδιο σημειο. σαν κατι παλιες κασεττες. ετσι. αν δε σ’αρεσει το ταξιδι, λιγη υπομονη, φτανει για να ξαναγυρισεις εκει που αρχισες. τελος παντων.
σημερα κατεβηκα στη μεση. προχωραω αναμεσα απο βιαστικους κινεζους, μικρα μαγαζια με διαφορα πλαστικα καλυματα κινητων τηλεφωνων, σημαιακια, πλαστικα ποστερ, απομιμησεις για ολα, μα για ολα. ενεχυροδανειστηρια, χρυσοχοεια μικρα, πολυ μικρα, υπαιθριους πωλητες-επισκευαστες ρολογιων, σκαλες με ιριδιζοντα λαμπακια που με προσκαλουν να περασω τα επομενα εικοσι λεπτα της ζωης μου τριβοντας μου τα ποδια, ισως και την πουτσα. δεν εχει σημασια. λεφτα θελουν, θα τα εχουν τοιουτοτροπως. μικρα κομμωτηρια, υπαιθρια εστιατορια κρυμμενα σε παχυα ναϋλον παραπετασματα και γυρω ενα εντυπωσιακο μεταμοντερνο εκθεμα απο επικρεμαμενες πατσες, γλωσσες και μυτες γουρουνιων, ποδια κοτας, πλευρα αρνιου, διαφορα αλλα μελη απο μεγαλη ζωικη ποικιλια. ονειρευομαι ενα κολαζ απο ολα αυτα, ενα σαρκο-παζλ, να δινει μορφη υπερ-κτηνους με φωνη δανεικη απο εμενα, ισως και μερικους νευρωνες μου δωρεα στο πονημα.
περναω την γνωστη πλεον πλατεια με τα πρεζακια. εχει κι εδω! τι θαυμα! παντοτε λατρης του ωραιου. παρατηρω φευγαλεα να καπνιζουν γοπες, γυμνοι απο τη μεση και πανω, στολισμενοι με τατουαζ ξεχειλωμενα, ερασιτεχνικα ή αλλοιωμενα απο το χρονο. παιζουν mah jong… τωρα που βρικουν την αυτοσυγκεντρωση με τοσο νταγκλα(;) δεν ξερω. ειναι σα να βλεπεις στην ομονοια δεκαδες γνησια ελληνικα ντοπιερμαν μοντελα, να παιζουν μπριτζ με αφοσιωση. θα με πεις ρατσιστη. στ’αρχιδια μου. δε θα ενστερνιστω τη λογικη της μαζας. ποτε μου δεν ημουν καλος στο να διαδιδω τη γνωση. μπορει και να μη το θελησα ποτε, και τι θα κερδιζα αλλωστε, μηπως θα αλλαζα τον κοσμο; ποιον κοσμο, αυτον που αναζητα το αλλοθι σαν χρηση στην προκειμενη αμυνα; ενα αλλοθι που εχει δολο, δεν ειναι αλλοθι, αρχιδια ειναι, τεχνητη νοημοσυνη σε γομολαστιχες... οταν λες μια χριστοπαναγια δε τη λες γιατι μισεις το θεο ή το καθετι θειο, τη λες γιατι ετσι ρε μαλακα. χωρις αλλοθι. γι’αυτο και ειναι ειλικρινης πραξη. το να αναζητας αλλοθι καταντα αηδια (πιο πολυ κι απο ενα κουνουπιδι που βραζει για ωρα).
μπαινω σε ενα καφε που με ηρεμει. πηγαινω συχνα εκει οταν θελω να ησυχασω. μπορω να κρυφακουω κι ολας, χωρις να καταλαβαινω τιποτα, φυσικα, διοτι μιλαν κινεζικα. ειναι βιβλιοπωλειο, καφε κι εστιατοριο μαζι. να διαβασω δεν μπορω, ολα ειναι κινεζικα. μουσικη ειναι ενα ελαφρυ τζαζ μουζακ ανακατεμενο με κατι κινεζικα μπιτακια, που βιαζει ολα τα βιβλια και τα μετατρεπει σε τσελεμεντεδες.
παλι γκρινιαζεις;
ναι. αν δε σ’αρεσει, πουλο. κλεισε τη σελιδα, και στο διαολο. τραβα να διαβασεις γκοσιπ, τεχνη ισως και μανινα. εδω μονο εγω. χωρις αλλοθι. ετσι φασιστικα ή μαλλον φασιστο-φανταστικα. πολεμω το αθλιο μουζακ με το EP των Two If By Sea. γεμιζουν το μυαλο μου λιτες μαλακες κιθαρες, υποτονικα ντραμς ισα που ακουγονται, η κοπελα της διπλανης πορτας στο σπιτι με τα κοκκινα τουβλα τραγουδα αναμεσα απο ξεροχορτα στον παραπλευρο μιας λεωφορου. τωρα ενταξει. το αλλοθι να παραγγειλω τσηζκεϊκ εχει ηδη στοιχειοθετηθει. παχυ, παχυντικο, μπορει και κατεψυγμενο πριν λιγες ωρες μεσα σε κοντεϊνερ πολυεθνικης. ελπιζω να γαμαει. ολα εχουν δυο οψεις, μπορει και ολοϊδιες, μα δυο. σηκωνω το κεφαλι. μικρα βυζια στηριγμενα σε ιλουστρασιον βιβλια, που κρατιουνται απο λεπτα δαχτυλα, με μικρα νυχια, βουτηγμενα σε παχυ σκληρυντικο, μισοκρυμμενα -ολα αυτα μαζι, πισω απο την ψηλη στηλη με τους ταξιδιωτικους οδηγους [εκτακτο ηδονοβλεπτικο ενθετο]. ολα δυο οψεις. ξυπνας το πρωι κι ενας γαμω-γερος σου τρωει τη σειρα στο λεωφορειο (οχι απο αναγκη να φτασει πιο γρηγορα αλλα απο αναγκη για αλλη μια δοση μιζερης μικρης νικης εναντια στα νιατα) και μπροστα στην απωλεια, βομβαρδιζεις τη σκεψη σου με δεκαδες εικονες απο κωλο-γερο-πολτο να πνιγει τα πεζοδρομια και τη διαλυμμενη μασελλα πεταμενη πανω σε καρτοτηλεφωνο, βλεποντας τον γλυκυτατο παππουλη να κερδιζει λιγα γαμοδευτερα απο το καουντ-νταουν γκεϊμ που συμμετεχει, και θες να του γαμησεις και την παναγια! [ενθετο ηλικιακου μισους]. μετα ομως, γερνοντας το κεφαλι 48 μοιρες κατω, σκεφτεσαι το ποσο ανημπορος και απροστατευτος απο ρολογια, ημερολογια, καθετηρες, ζαχαρα, ΚΙΝΟ, παρα φυσει εδρες, ειναι ο γερακος και λες να περασει απο μπροστα σου...του κανεις και χωρο να περασει. ενταξει. σκατα, η δουλεια βρωμαει συνειδηση που μονο μια βουλωμενη μυτη γεματη απο φθινοπωρινο παχυ συναχι μπορει να σε σωσει. απο τη δυσωδια της ελεημοσυνης. το EP τελειωσε, κομμενα ολα...ηρθε το τσηζκεϊκ. νιωθω μικρος θεος...μπορει και να ειμαι. Χωρις αλλοθι.
Τ.Σ.Ο.Ν.Τ.Α. (Το Συμπληρωνεις Οταν Νιωθεις Την Απωλεια) ή κατι σαν υστερογραφο_
δεν προλαβα. μαλλον ο χρονος που δεν με αφηνει παντα να χορταινω. ισως και η φανταστικη τεχνικη μου, που εδω και χρονια με προφυλασσει απο το να κανω αυτο που πρεπει κι οχι αυτο που θελω. μπορει και τιποτε απο ολα αυτα. σιγουρα ευχαριστω που υπαρχουν ακομα οι αιτιες που με τραβανε πισω καποιες φορες.
Posts
