as tears go by a.k.a. 旺角卡門

μερικες φορες αυτα που μας σερβιρουν μοιαζουν σαν ενοικιαζομενα δωματια τον ιουνιο καπου στην ασπροβαλτα του 1983. γκριζο μωσαϊκο, ενα κρεβατι με κομοδινο απο σουηδικη ξυλεια, ενα καδρο γκρης, πλαστικο κιτρινισμενο πιγκαλ και μαλλινες ριγε πορτοκαλο-κιτρινες κουρτινες.

αλλοτε αναγκαζομαστε να καταπιουμε την βαλσαμωμενη τυροπιτα στο βενζιναδικο μιας εθνικης οδου καπου στο πορτο-λαγος. και προχωρας...

οδηγας και νιωθεις την υγρασια μεσα στα παπουτσια σου.

αναπολω τα παλια προ-πο (πλαγιαστα γραμματα διοτι ετσι ηταν και το τοτε λογοτυπο) με το καρμπον, καθως περνανε απο μπροστα μου ενας νεαρος κυριος που νομιζει οτι ειναι γυρω στα σαρανταεπτα παρεα με μια ηλικιωμενη δεσποινις που νομιζει οτι ειναι γυρω στα  δεκαεπτα (σαν τη μαρκα με τις φτηνες κετσα -διχως π). θυμαμαι τα εν λογω δελτια απο τη μυρωδια τους. καρβουνο...μιας και προσπαθω με εμπεριστατωμενο εγκεφαλικο τροπο να διωξω την απαισια μυρωδια οπως αυτη βγαινει απο την πισω μερια ενος μακ ντοναλντς.

στο γουοκμαν (τροπος του λεγειν) αντιλαλουν drones και θορυβος απο την προσφατη συλλογη της boomkat records, φορτωμενη με ολο το αγχος, τον πονο, το κενο, την καταδιωξη, τη ματαιοτητα. μεχρι το ξημερωμα τα ακουστικα θα εχουν αντικατασταθει απο ωτοασπιδες και ο αληθινος βιομηχανικος ηχος θα γεμιζει τα πνευμονια μου σε περιμετρικο dolby. κοιταζω την απεναντι μερια στο kowloon και σκεφτομαι τα λιγδωμενα πλακακια του εστιατοριου. ο wong kar-wai μπορεσε καλυτερα να μου ταϊσει τις εικονες μεσα απο νεον λαμπες και φτηνη λακ. θορυβος και ποπ στον τροπικο του καρκινου.

η χρονια αλλαξε. χιλιαδες πυροτεχνηματα σε σχημα αλογου και πολλαπλων οκτω μπογιατιζουν το βρωμικο λιμανι. ξημερωσε...

παλι στην επιφανεια.

καιρος για ποπ, ολιγο απο shoegaze και ολιγη απο dreampop! 

πισω με το λεωφορειο/

 ολος ο πονος και η αγωνια μπορει να κατεβει απο εδω

Alpaca Sports - He'll Come Back For Indian Summer
Caténine - In Your Ruin
Fear of Men - Alta / Waterfall
Gloss - Moments
Gloss - Rachel
Haunted House - Initiation
Haunted House - Shredder
Just Handshakes - Sink In
Let's be Loveless - Wake Up
Lightfoils - How It Is
Little Name - For The Attention Of
Little Name - Nobody Loves You
Nightmare Air - Icy Daggers
Post Modern Team - Someday
Seasurfer - We Run
Skittle Alley - Noughts And Comes 
Slow Reverse - Furniture
Slow Reverse - Monster
Surfer Blood - I'm Not Ready (Not Ready Yet Alpaca Remix)
The Blessed Isles - Round And Round
The Death Of Pop - A Kind Of Loving
The Death Of Pop - We're Gonna Get Fucked
The History Of Colour TV - I Knew It Was Wrong But I Did It Anyway
The Last Names - Last One Standing
The Wildes - Hold On You
Tip Top Tellix - So Beautiful Eyes

\_of some mist \

θα πεθαινα απο τρομο αν ειχα στα σιγουρα μηδενικες πιθανοτητες να μη βιωσω το ακρο...η αναγκη να περασουν απειρα αμπερ αγωνιας μεσα απο τα ξεφτισμενα καλωδια, μας κραταει ζωντανους.

για καποιους τα καλωδια ειναι παχυα και καλα μονωμενα. εκ του ασφαλους ροη, εγγυημενη απολαυση.

σε αλλους ειναι λεπτα και φθαρμενα, ετσι ουτως ωστε ολη η ταση να αναγκαζεται να περασει μεσα απο ελαχιστες χαλκινες ινες που απεμειναν να θυμιζουν τη διαδρομη. εκει που η ροη γινεται σπινθηρας. ασταθεια.

περπατω με τα χερια φορτωμενα ναϋλον σακουλες. ενα φευγαλεο τσιγαρο κολλημενο στο στομα ειναι εδω και μερικα λεπτα σβηστο. η τελευταια προσπαθεια να το αποβαλω φτυνοντας το, απετυχε.

κινεζικη πρωτοχρονια. η χρονια του φιδιου. ολα ντυμενα στο χρυσο και το κοκκινο. παντου ευχες για οικονομικη ευμαρεια. σε μια γωνια στην εξοδο Β2 ενας επαιτης δοκιμαζει μια σειρα απο γοπες μεχρι να βρει την ιδανικη γευση. μαλλον προτιμα αυτες με τα λευκα φιλτρα (υπερισχυσαν των καφε, 7 προς 3). η απολαυση που διαγραφεται στα κλειστα του ματια καθως τραβαει οσες τζουρες εχουν απομεινει δε σταματαει ουτε απο τη μυρωδια του καμμενου φιλτρου, ουτε απο τα κερματα που καποιος περαστικος του εριξε στο αδειο απο νουντλς πλαστικο μπωλ.

ειναι στο ιδιο σημειο τουλαχιστον εδω και πεντε μηνες. δεν ειμαι και τοσο σιγουρος αν στεκεται εκει για τα χρηματα ή απλα για να καπνιζει. πριν μερικες εβδομαδες, φορουσε ολοκαινουργια παπουτσια μαζι με το ολοϊδιο βρωμικο σετ απο φορμες. τα εξεχοντα νυχια του ειναι παντοτε στολισμενα απο δεκα λεπτες γραμμες πενθους και ενα ρολοϊ-κομπιουτερακι ειναι στο δεξι του χερι.

ολο το βασιλειο του εκτεινεται μεχρι τα επομενα δυο υπαιθρια τασακια, εντος οπτικης εμβελειας. η τυχη ειναι με τους τολμηρους και η κακη συνηθεια των κινεζων να μη σβηνουν τα τσιγαρα τους και απλα να τα πετανε, τον απαλλασσει απο την αναγκη για αναπτηρα.

εκ πειρας πλεον, θα ελεγα, οτι απεχθανεται τα σλιμ γυναικεια τσιγαρα (ισως σιχαινεται το κραγιον) και τρελαινεται για τσιγαρα μεντα (αισχος!). καθε απογευμα κατα τις εξι, περναω τουλαχιστον ενα δεκαπενταλεπτο περιμενοντας. εκει.

για μερικους η εικονα ή ακομη και η πληροφορια της εικονας, χασκει αδιαφορη, αχρηστη. αυτοι ας πανε σε καμια εκκλησια. εκει εχει πιο καλες ζωγραφιες, που δεν καπνιζουν κι ολας. για αλλους ειναι περιττη. μπορει.

βαρεθηκα να καπνισω αλλο. αφηνω τις σακουλες κατω. ξεκολλαω το τσιγαρο και νιωθω ενα κομματι λεπτης σαρκας να φευγει μαζι του. εκκλησια για μενα τωρα θα ηταν ενας ξυλινος παγκος, μια guinness. να χαζευω απο εξω ολους αυτους που κουβαλανε τη σιγουρια, δωρο στο σπιτι.

\\ το πριν με το παρον, με αρκετο feedback, ηχοι αιωρουμενοι αλλοτε στο κενο κι αλλοτε στο συμπαν. ο φλεβαρης ταιριαζει γαντι στα ξεχειλωμενα flanger.

αργοπορια, νωχελικοτητα, αναμονη.  

 

Cocteau Twins - Pandora
Craft Spells - Your Tomb
Cranes - Jewel
Echo Lake - Wild Peace
Flowers For Agatha - Through The Ceiling
For Against - Sabres
Letting Up Despite Great Faults - Bulletproof Girl
Lowlife - Hollow Gut
Moscow Olympics - Still
Pale Saints - The Sight Of You
Pia Fraus - Mute The Birds
Pink Playground - She's a Mask of You
She Past Away - Kasvetli Kutlama
Skywave - Over and Over
Stella Luna - Stargazer
Teen Mom - I Wanna Go Out
Televise - If I Told You (Port-Royal Remix)
Top Girls - Urban Legend

απο εδω και με τροπο

μικρο μου πονυ

ξεκινωντας τη μερα μου καπου μετα τις τρεις, μεσα σε ενα αχρωμο καφε, δεν το ειχα σκοπο. αλλα μια το καθηκον, μια η ανια που με κοπαναει τουτη την ωρα...το'χα και μαζεμενο το βαμβακερο, να σου και σκαει μυτη το φθινοπωρο. ολα κουμπωσαν μαζι με το λεπτο ντουμπλ-φας αμανικο μπουφανακι. κουραστηκα απο την αλλη απο την προ διμηνου αυτο-τιμωρια με μπολικο kraut και τα συναφη κι ηρθε απο μονο του.

κι επειδης καποιες φορες ο ηχος δεν εχει αιτιο δεν ειναι κι απαραιτητο να εχει και προορισμο...ετσι. δεν το 'χα στο προγραμμα, απλα βαρυστομαχιασα και τη χρειαστηκα τη σοδα μου...κι ηρθε μεσα σε τετραπακ απο τα "απεναντι". ειναι δε κι απο τις φορες που ειπα μεσα μου: "μακαρι να το ακουγα σε βινυλιο", αλλα αρχιδια. και τα συναισθηματα που σε φορτωνει ειναι σαν την προ-φθινοπωρινη αναμονη. ειναι σα να κοιτας μεσα απο ενα σκονισμενο απο λασπο-βροχη παραθυρο και να μη σε νοιαζει η καθαροτητα στο βλεμμα, ειναι σα να μαγειρευεις ενα φαγητο με νοτες και τα μπαχαρια της συνταγης, ανεξελεγκτα, χωρις οριο...κατι οι κιθαρες σε μερικα απο τα τραγουδια ειναι Felt, κατι απο Marr και νομιζεις οτι οι γονεις τουτων των αξιων τεκνων γαμιοντουσαν -μεχρι να τα συλλαβουν, επι μηνες στα γραφεια της Elefant ή ειχαν ερθει για καμπινγκ στη This happy feeling...σε τραβαει πισω για λιγο στα 90's. κι ειναι κι η γυναικεια φωνη που -γαμω το σταυρο μου, οσο και να μου τη δινει οταν γκρινιαζει, αλλο τοσο με ερεθιζει οταν τραγουδαει (το ξαναειπα αυτο)...ισως φταιει οτι προλαβαινω και ακουω το Falling ολοκληρο απο το σπιτι εως τη σταση του λεωφορειου, μεσα στο λεωφορειο, περπατωντας για τη δουλεια και ησυχα ησυχα τελειωνει οπως αρχισε καπου πανω στην πεζογεφυρα της gloucester. Το ιδιο μου συμβαινει τις τεσσερεις τελευταιες μερες, τωρα. μπορει κι αυριο. δεν εχει στοχο ο δισκος αυτος κι οποιος ψαχνει στοχο και σκοπο να παει να αγορασει emerson, lake & palmer, αλλιως να παει να γαμηθει. απλα. σαν το Falling. επισης, μπορει να ειναι και στα καλυτερα του '12.

α, για τους Seapony εγραφα τοση ωρα. η ποπ στα μεγαλεια της...