τελος...κι η ωρα η καλη

ολα γυρνανε απο εκει που ξεκινησαν, παντα καπως διαφορετικα, ισως αλλιωμενα, ισως πακτωμενα βαθια στο παρελθον, μα ποτε ιδια. θα ηταν βαρετα προβλεψιμο να ηταν ιδια.

σαν τις ζωντανες εμφανισεις των Fall οπου πας ξεροντας οτι θα ειναι ολο και χειροτερα...οπως η μονιμα δαρμενη γυναικα του αλκολικου οπου θα πλενει μηχανικα τα πιατα με παρεα μια λαμπα πυρακτωσης, πατωντας σε μια βρωμικη απο ψιχουλα συνθετικη μοκεττα...γνωριζοντας οτι οι μωλωπες θα ανανεωθουν συντομως.

ολοι μας εχουμε αδυναμιες.

αλλοι κολλανε τη γλωσσα στος δυο πολους μιας 9-βολτης μπαταριας.

λιγοι περισσοτεροι προσπαθουν με ιχνη αλτρουισμου να πετυχουν κατουρωντας τα ξεραμμενα υπολειμματα σε μια κοινοχρηστη τουαλετα.

πιο πολλοι πιστευουν οτι η σωτηρια θα ερθει απο τα UHF.

πιο λιγοι οταν πρωτοακουσαν Kraftwerk ειδαν το μελλον.

ακομα λιγοτεροι πιστεψαν οτι θα γινουν καλυτεροι ανθρωποι ακουγοντας Autechre.

ελαχιστοι θα ειναι αυτοι που πραγματικα εχουν αναγκη να διαβασουν τις μαλακιες μου κι αν το πιστεψαν, ειλικρινα (μου το ειπε ενας φανταστικος φιλος) εξαπατηθησαν.

πραγματικα θα ηθελα να μη γινονταν ετσι, αλλα η κοινωνια τα εφερε και οι κακες γλωσσες...ξερεις τωρα.

δεν προκειται να σβησω τιποτε. ετσι για να αφησω κι εγω το ηλεκτρονικο μου πτωμα-κουφαρι (οπως ειχε γραψει κι ενας φιλος) εως οτου ανακαλυφθει η e-σηψη ή εστω η e-εκταφη οταν διαμαρτυρηθουν οι πιστοι της ενοριας μου και δεν εχουν να πληρωνουν οι συγγενεις αλλο το μνημα.

τα υπολοιπα, για 'μενα...παντοτε εγωιστης (εστω και κρυφο-). θα προτιμησω πλεον το στυλο ή τα μολυβια αντι πληκτρολογιου. αν θα γραψω, αν θα ζωγραφισω, αν θα μουτζουρωσω ή αν θα το βαλω στον κωλο μου δε θα μαθευτει ποτε στην ιστορια της ανθρωποτητας.

αυτα.

προς πληροφορησην...πιο τιμιο πανκ live απο αυτο των D.O.A. δεν εχω δει εδω και χρονια (κι ειναι και γεροι ρε μαλακα μου). αυριο Kavinsky μαζι με Sebastian Tellier και σε λιγες μερες Tortoise και αν ειμαστε στη γη, στην επανασυνδεση των Slowdive τον Ιουλιο, θα γινει της πουτανας (λεμε τωρα).

ακολουθει σε λιστα, η δωδεκαδα (χωρις αξιακη σειρα) με τα πιο σιχαμερα πραγματα στην ιστορια της υφηλιου οπου ισως και ο κοσμος να ηταν καλυτερος χωρις αυτα.

- τα περιστερια

- το μπροκολο

- το κουνουπιδι

- ο ολυμπιακος

- οι μπυρα χωρις αλκοολ

- ο σηκωμενος γιακας (γενικα, εστω και σε πετσινο)

- η πιτσα με ανανα

- τα κλειδια αυτοκινητου με μπρελοκ και το κινητο (αϊφον κυριως) σε τραπεζακι καφετεριας

- ο χριστοδουλος

- η Lana Del Rey

- οι μετριοι που νομιζουν οτι πιασανε τον παπα απ'τα αρχιδια

- το περιπτερο του κυρ-Αλεκου

οσοι δεν καταλαβαν, καλυτερα να ψαχτουν μπας και εχουν ακομα καμια παραπεταμενη κασσετα με πυξ-λαξ στην πλεχτη ξεχειλωμενη ζακετα τους, κανενα μπλουζακι με το χρηστο θηβαιο επανω, κανενα τσαντακι μπανανα ακομα φορεμενο στη μεση ή καλυτερα να αρχισουν να κανουν αιτησεις για Ε.Π.Υ.

φιλια δεν εχει διοτι καβλωνω κι ευκολα. αντ'αυτου ενα μινι-δωρακι (και πουλακι και παπακι, για οσους θυμουνται).

πισω γοριλα!    παρε απο εδω το κασεττακι.

οσον αφορα το περιεχομενο, λιστα δεν εχει και δε χρειαζεται...κιθαρες, κιθαρες, κιθαρες και πολλη φλωρια...αντεργκραουντ και τα σχετικα αλλου.

οσον αφορα εσας, αν μπορειτε καντε παρτυ, οσο πιο μικρα τοσο πιο καλα, παρτυ με δυο ή με τρεις, εστω με τεσσερεις, εστω και μονοι σας...να ακουτε κιθαρες εστω και φωνες ειναι καλο, δεν πειραξε ποτε κανενα.

Αυτα.

Γεια 

low noise

 

||
||
||
||
||
||
||
||
||

 η προσπαθεια μερικες φορες μενει προσκολλημενη στην ιδεα.

και ξεψυχαει στα χερια της.

ειναι η εποχη ιδανικη για φλωρους και ισως η ευκαιρια να πεθανουν ευτυχισμενοι πανω στη διαδικασια της υλοποιησης.

γυρναω εδω και καιρο νυχτες και ανακαλυπτω ιδιοις ομασι οντοτητες οι οποιες υπο αλλες συνθηκες θα αρκουνταν στο ανοιγμα στοματος αναμενωντας τις μυγες να εισβαλουν στον απαλο ουρανισκο τους. και αντ'αυτου, σε ανταλλαγμα ενος εντομολογικου deep throat, σου βγαινουν "οι γαμιαδες της γειτονιας".

αλλοτε πιστευα στους νομους της στατιστικης επιβιωσης, αφου αυτοι, τοτε κι εγω...κι ετσι κατηντησα να περιμενω σε ουρες σουπερ μαρκετ, να καταχωρω την ψυχικη μου ετικετα σε λιστες κοινωνικης αποδοχης και αλλοτε να αφουγκραζομαι τις random επιτυχιες αλλων θνητων. τελικα, ο νομος οχι απλα κατεριφθη αλλα λειτουργει και αντιστροφως αναλογα.

αφου αυτοι, τοτε οχι εγω. ποτε.

ισως να πρεπει να γινω εξηντα ετων, ισως να πρεπει να γινω τριανταδυο κιλων, ισως να μετατραπω σε ενα πρωτοτυπο οικο ανοχης οπου οι πελατες να αφηνουν στο ανοιγμενο μου κεφαλι και απο μια ιδεα επιτυχιας...να γαμαω κι εγω καποτε στη γειτονια και ευτυχισμενος να στροβιλιστω μεχρι ατερμονου εμμετου υπο τους ηχους "στρατου διονυσιου".

μπορει φυσικα και να μη γινει τιποτε απο ολα αυτα και ησυχα ησυχα και βαρετα να παρω το λεωφορειο -οπως συνηθως, και να παω για υπνο. η δειλια στην υπηρεσια της απολαυσης. ο χειμωνας που δεν εφυγε ποτε.

love letters. ενταξει δεν ειναι και τιγκα στη διανοηση, ουτε εμβαπτισμενο στον πονο του συμπαντος. ειναι κατα δυναμη ειλικρινες και -αν μη τι αλλο, μπορεσε και με εκανε να κοιταζω τα τζαμια του λεωφορειου χωρις να βλεπω εξω. η νεα δουλεια Metronomy. και να μη σ'αρεσει, στον πουτσο μου σε γραφω.

Convaire - Talk In Technicolour

Helmut - Tribe

Indiana - Solo Dancing

Metronomy - Reservoir 

Midlake - The Old And The Young (Moullinex Edit)

Night Flowers - Embers

Night Flowers - Single Beds

Pale - Young Romance

Panama - Strange Feeling

Pillar Point - Echoes

Sad Animals - Soulmates 

Vance Joy - Riptide

Waylayers - Medicine

Y.O.U. - Heavy Crown

εδω υπαρχει ο καπνος

lust sundays #

η ταλαιπωρη ζεστη μαζι με υγρασια εχει αρχισει και την κανει σιγα σιγα, παρ’ολα αυτα ειναι γαμω-σαββατο, κοντευει τρεις και το περπατημα δεν ειναι οτι καλυτερο ακομα. την κοπαναω για ενα γρηγορο φαγητο στο 298...θα χτυπησω και δυο μπυρες στο κρυφο. απογορευεται εν ωρα δουλειας...δε γαμεις.

οχι. εχει αρχισει να ευωδιαζει το σκουπιδομανι του σαββατοβραδου και τα πρωτα μπαρ ξεφορτωνουν μαυρες σακουλες που αιμοραγουν ζουμια απο σαλτσες, μπυρες και ουισκυ. οι κλασσικες γωνιες με τους εμετους της νυχτας ειναι ηδη κατειλλημενοι. προσπερνω και κατεβαινω στο υπογειο. πορτοκαλί φθαρμενη δερματινη και νυσταγμενοι σερβιτοροι, παιζει στα δεκαδες μονιτορ μια ταινια με σαολιν οπου ολοι οι πρωταγωνιστες φορανε περουκες-κοτσιδα ποιο φτηνες κι απο του τζαμπο. ο ηχος των σπαθιων ανακατευεται με τον ηχο που κανουν τα φτυσιματα απο μασημενα κομματια κοτοπουλου με σπασμενα κοκκαλα (ο κινεζος που σεβευεται τον ευατο του δεν πιανει μαχαιρι, απλα χωνει ολο το κομματι στο στομα και φτυνει τα κοκκαλα...απλικαμπλ και σε ψαρι).

πιο περα πουτανακια με βλεφαριδες του ενος τετραγωνικου ρουφανε σουπα πριν ρουφηξουν τα ζαρωμενα καβλια τριων μεθυσμενων αυστραλων με συνολο ηλικιας +120. απλα μαθηματικα. σε τρεις ωρες ισως να πανενα βρουνε και τα αλλα κοριτσια που περνανε τη βδομαδα τους κουβαλωντας παραφουσκωμενες τσαντες παιδιων, περιμενοντας σχολικα λεωφορεια για το μιντ-λεβελς. θα ειναι κυριακη. ολες θα ειναι ιδιο, θα γεμισουν το βικτωρια παρκ, το σεντραλ, το τσιμ σα τσουι...απο τα χαραματα.

ρεπο απο τη νυχτα, ρεπο απο την εβδομαδα, ρεπο απο τις ζωες των αλλων που ειτε τις ζουνε στιβοντας στη χλωρινη λευκα βρακια υποχονδριων αφεντικων, ειτε κατεβαζοντας βρακια καβλωμενων για ολα λευκων που πιασαν την καλη στην λαμπερη εσχατια της ασιας. ρεπο απο το τριψιμο του ξυλινου παρκε στα τεσσερα, ρεπο απο το στησιμο στα τεσσερα. θα ηθελα να δω τι βλεπουν τα κλειστα ματια αυτων των γυναικων οταν ιδρωνουν στα τεσσερα, ανεξαρτητως λογου και αιτιας των πραξεων τους. η κυριακη τα σβηνει ολα...

απο το χαραμα που καβατζωνονται οι παλιες στα καλυτερα σημεια του παρκου. απλωνουν τα ναϋλον, στρωνουν ενα τραπεζομαντηλο ναϋλον. παντα καποια κουβαλαει μια βαλιτσα οπου μεσα εχει ενα γκαζι, ενα τηγανι και μια κατσαρολα. ειναι τα αυτοσχεδια εστιατορια της κυριακης...καποιες εχουν γενεθλια, ισως και να στολισουν μεχρι δυο δεντρα παραπερα, να παρουν και μια τουρτα. καποια θα εφερε κιθαρα, αλλη ενα σι-ντι πλεϋερ. το ρεπερτοριο ειναι ανακολουθο...σακιρα, γκανγκ γκναμ σταϊλ, αρ εν μπι και υμνοι στον υψιστο μετα δακρυων αφοσιωσης , ολα με τη συνοδεια συγχρονισμενων χορευτικων. ολα ναϋλον.

φαγητο, μεσημεριανος υπνος στο ιδιο ναϋλον, το δικο τους σπιτι, το μοναδικο δικο τους σπιτι. καποιες μιλανε στο σκαϊπ, φιλιππινες, ινδονησια και νεπαλ. πιο διπλα ακροβολισμενοι πακιστανοι αγαπητικοι ετοιμοι να δωσουν ερωτα κι ελπιδα. θα σουρουπωσει και σιγα σιγα ολα τα παρκα θα αδειασουν και οι ρακοσυλλεκτες θα σκασουν μυτη να μαζεψουν τα χαρτονια και τα ναϋλον, να πουλησουν τα «σπιτια» των κοριτσιων για λιγα δολλαρια το κιλο.

τα τραμ στριγγλιζουν πηγαινοντας ανατολικα και δυτικα, παραφορτωμενα με ολα τα κοριτσια. οι ζωες τους θα πακεταριστουν παλι για τις επομενες εξι μερες σε πεντε-εξι τετραγωνικα, περιμενοντας τον κυριο απο το γραφειο, να σκαρφαλωσουν στην οροφη του μερσεντες και να το γυαλισουν κι αυτο στα τεσσερα, να τρομαζουν στην γνωμη της αβυζης-ακωλης κυριας για το σιδερωμενο δαντελακι της αηδιαστικης πουκαμισας που θα φορεσει στο μητινγκ της δευτερας...να δουν ισως το καλοκαιρι το παιδι τους που μεγαλωνει με μια γιαγια  καπου στο μινταναο. κι αν δεν κανουν ολα αυτα παλι στα ιδια τετραγωνικα θα χωσουν τη ζωη τους, φορωντας πλαστικες βλεφαριδες, τριβοντας πρησμενες απο ουρικο οξυ γαμπες, κατω απο φωτα νεον με σημα το ποδαρακι, περιμενοντας το ευτυχισμενο τελος του «πιασμενου» γερου...

ανεβαινοντας την πεζογεφυρα της γκλοουσεστερ βλεπω περα μακρια τα φωτα απο τα αραγμενα ταξι στο σταθμο γκαζιου και τις μεγαλες λεηζερ διαφημισεις πανω στους οικοδομικους γιγαντες του κοουλουν να κρυβουν το γιαου μα τεϊ.

θα σχολασω στις εφτα και θα εχω οργη, τοση που ουτε κνιτης στη σουδα δεν εχει...ολα κατευναζονται με κατι. πανκ και τα σχετικα δεν τ’αντεχω τετοια ωρα ρε...νυσταζω.

πρωτο πρωϊνο για λαμ τιν. θα το ριξω στο twee

 

Beach Vacation - I Saw You

Beko - Alphonsine
Blouse - Imperium 
Born In Alaska - Seven Hundred Miles
Boyish - Mary, Mary
Coastgaard - KIngs
Electrophönvintage - Football teams
Electrophönvintage - You met a girl
GRMLN - Do You Know How it Feels
Katie Goes To Tokyo - A Long Way From Anywhere
Mini Dresses - Watching You
Pure - Aspidistra
Shy Boys - Ride
Snakadaktal - Hung On Tight
Tape Waves - Drifting
The Flatmates - Do The Angels Care
The School - Never Thought I'd See The Day
White Poppy - Wear Me Away

μεχρι να πεσουν τα πρωτα φυλλα, κρατα αυτο

death in the a/c

   καθομαι σε ενα υποτιθεμενο κινεζικο φαστ φουντ. μολις εφαγα μια παχεια αυγοφετα (γαλλιστι φρεντς τοστ) λουσμενη σε ενα αηδιαστικο μιγμα απο βουτυρο. ειναι απο τις φορες που απο μια ηλιθια συνεσταλμενη ντροπη παραγγελνεις μια οτιδηποτε μαλακια μονο και μονο για να κατσεις...κι ομως το εφαγα. οπως τρωω, οπως τρωμε και τοσα αλλα...γυριζω το κεφαλι μου τριγυρω.
  ενας μεσηλιξ κανει μια εκτενη ανασκαφη για υπολειματα κρεατος παρεα με μια απελπισμενη οδοντογλυφιδα. στο απεναντι μαγαζι μια γρια προσπαθει εδω και ωρα να αποφασισει πια απο τις διαφορες πλαστικες ανθοδεσμες της ταιριαζει μαλλον στο πλαστικο τραπεζομαντηλο και πιο διπλα μια ινδονησια νταντα προσπαθει ματαια να μαζεψει ενα κινεζακι ντυμενο με μια αηδια καρω σχολικη στολη απο τα φτηνα πλαστικα παιχνιδια της βιτρινας...τη θεα μου κοβει μια παχουλη παλαμη με δαχτυλα στολισμενα απο χοντρα χρυσα δαχτυλιδια και ενα γιγαντιο κινητο τηλεφωνο τελευταιας γενιας. ετσι ειναι τα χερια του ινδου που μαλλον εχει πιασει την καλη στη γη της επαγγελιας μαζι με μπολικα μπιγκ-μακ και πατατες εξτρα λαρτζ.
  εχω ενα αφορητο πλακωμα απο τη μαλακια που μολις καταβροχθισα και μαζι με το καυτο νεροζουμι που πινω για καφε, το θεμα γινεται χειροτερο...σκληρο το διλημα, απο τα αμειλικτα κλιματιστικα εως τη φορτωμενη απο δυσπνοια ατμοσφαιρα με το ψιλοβροχο που κατανταει μπορα. κολλαω μονιμα απο εναν ιδρωτα που πιστευω πλεον οτι δυσκολα θα ξεπλυθει απο πανω μου ακομα κι αν παω για υδροβολη\ η ησυχια μου σπαει απο τις φωνες μιας μαμας που προσπαθει να αφαιρεσει ενα κινητο απο το μικρο.
  δεκαδες περαστικοι, θαμμωνες του φαστ φουντ. φτηνο φαγητο για ολους, ανευ σημασιας πως. μια λαουντζ μουσικη παρατηρω να αιωρειται η ιδια το τελευταιο μισαωρο. το πλακωμα συνεχιζεται και βαριεμαι να σηκωθω απο την αβολη καρεκλα μου. θα μπορουσα να κατσω εδω μια ζωη, οχι απο απογοητευση ή βαρεμαρα ή απολαυση, απο ετσι...
  βγαζω τα ακουστικα τα καρφωνω και αρχιζουν οι πρωτες νοτες του alisson, ακολουθω το ρυθμο με τα δαχτυλα (we are floatting...)στο μισοκαθαρο-μισοβρωμικο τραπεζι. σπανια θελω να γραψω και να περιγραψω για ενα συγκεκριμενο δισκο. αυτος μου θυμιζει πολλα, εχει να μου θυμισει. και περιπου εικοσι χρονια μετα να'τος παλι. φρεσκος. συνεχιζω καθισμενος την προσπαθεια να νιωσω οτι βαριεμαι...η γρια αναποφασιστη δε διαλεγει αυτα τα γαμωλουλουδια να τελειωνουμε, ισως σε λιγες μερες ξεψυχησει πανω στη βιτρινα...οι κιθαρες γλιστρανε κι ακομα αυτο το γαμημενο πλακωμα. το overdub καλυπτει ενα φευγατο ρεψιμμο, που μαλλον δεν ηταν και τοσο φευγατο, αφου κανα δυο βλεμματα ριχτηκαν κατα πανω μου (παρενθεση- τι, μη μου πεις οτι χρειαζεσαι μοτορχεντ ή καζαντζιδη για να ρευτεις. ρευομαι ανετα παρεα με ελεκτρο-ποπ ή τουηη και κλανω κι αμα λαχει)...
με παει πισω στο καλοκαιρι του 94. τοτε το πρωτοακουσα, σε ενα δυσκολο αυγουστο. ακομα μου κουβαλαει εκεινη τη ζεστη και την τοσο αναγκη για δροσια κι ενα σπασμενο παραθυρο. ισως να παγωσει και τωρα τον ιδρωτα που κολλησε πανω μου. αμα ψαχνεις για μουσικες που κουμπωνουν με ιδανικα τοπια αντε δες καμια ταινια, αλλιως η ωρα ειναι πεντε και δεκα.
  το souvlaki των slowdive ειναι απο τους δισκους που κολλαω χωρις αιτια ή μαλλον απο αυτους που με κανουν να θελω να ξεχασω την αιτια. αντ'αυτου, στην κασσετουλα του μαη εχει pacificUV που περιμενω να δω πως και πως να παιζουν ζωντανα σε λιγες μερες...κατα τα αλλα το υπολοιπο εχει...

Air France - It Feels Good To Be Around You (Memory Tapes Version)
Brick & Mortar - For Yellow Walls
Fixers - Crystals
JKUB DAJEWL ER - Xhvle
Pure Bathing Culture - Ivory Coast
Strawberry Whiplash - Now I know It's You
The Hundred In The Hands - Keep It Low
Violens - Der Microarc
PacificUV - Alarmist  \  Baby Blue  \  Feels Like I'm Going Home  \  If So  \  l.a.p.d. vs. n.y.p.d. (eluvium_remix)  \  Orson.

παρε και το ηχητικο ντοκουμεντο απο εδω...

τε λεμε με παλι παρεα με τις πιο φτηνες σαγιοναρες της κινας...