as tears go by a.k.a. 旺角卡門

μερικες φορες αυτα που μας σερβιρουν μοιαζουν σαν ενοικιαζομενα δωματια τον ιουνιο καπου στην ασπροβαλτα του 1983. γκριζο μωσαϊκο, ενα κρεβατι με κομοδινο απο σουηδικη ξυλεια, ενα καδρο γκρης, πλαστικο κιτρινισμενο πιγκαλ και μαλλινες ριγε πορτοκαλο-κιτρινες κουρτινες.

αλλοτε αναγκαζομαστε να καταπιουμε την βαλσαμωμενη τυροπιτα στο βενζιναδικο μιας εθνικης οδου καπου στο πορτο-λαγος. και προχωρας...

οδηγας και νιωθεις την υγρασια μεσα στα παπουτσια σου.

αναπολω τα παλια προ-πο (πλαγιαστα γραμματα διοτι ετσι ηταν και το τοτε λογοτυπο) με το καρμπον, καθως περνανε απο μπροστα μου ενας νεαρος κυριος που νομιζει οτι ειναι γυρω στα σαρανταεπτα παρεα με μια ηλικιωμενη δεσποινις που νομιζει οτι ειναι γυρω στα  δεκαεπτα (σαν τη μαρκα με τις φτηνες κετσα -διχως π). θυμαμαι τα εν λογω δελτια απο τη μυρωδια τους. καρβουνο...μιας και προσπαθω με εμπεριστατωμενο εγκεφαλικο τροπο να διωξω την απαισια μυρωδια οπως αυτη βγαινει απο την πισω μερια ενος μακ ντοναλντς.

στο γουοκμαν (τροπος του λεγειν) αντιλαλουν drones και θορυβος απο την προσφατη συλλογη της boomkat records, φορτωμενη με ολο το αγχος, τον πονο, το κενο, την καταδιωξη, τη ματαιοτητα. μεχρι το ξημερωμα τα ακουστικα θα εχουν αντικατασταθει απο ωτοασπιδες και ο αληθινος βιομηχανικος ηχος θα γεμιζει τα πνευμονια μου σε περιμετρικο dolby. κοιταζω την απεναντι μερια στο kowloon και σκεφτομαι τα λιγδωμενα πλακακια του εστιατοριου. ο wong kar-wai μπορεσε καλυτερα να μου ταϊσει τις εικονες μεσα απο νεον λαμπες και φτηνη λακ. θορυβος και ποπ στον τροπικο του καρκινου.

η χρονια αλλαξε. χιλιαδες πυροτεχνηματα σε σχημα αλογου και πολλαπλων οκτω μπογιατιζουν το βρωμικο λιμανι. ξημερωσε...

παλι στην επιφανεια.

καιρος για ποπ, ολιγο απο shoegaze και ολιγη απο dreampop! 

πισω με το λεωφορειο/

 ολος ο πονος και η αγωνια μπορει να κατεβει απο εδω

Alpaca Sports - He'll Come Back For Indian Summer
Caténine - In Your Ruin
Fear of Men - Alta / Waterfall
Gloss - Moments
Gloss - Rachel
Haunted House - Initiation
Haunted House - Shredder
Just Handshakes - Sink In
Let's be Loveless - Wake Up
Lightfoils - How It Is
Little Name - For The Attention Of
Little Name - Nobody Loves You
Nightmare Air - Icy Daggers
Post Modern Team - Someday
Seasurfer - We Run
Skittle Alley - Noughts And Comes 
Slow Reverse - Furniture
Slow Reverse - Monster
Surfer Blood - I'm Not Ready (Not Ready Yet Alpaca Remix)
The Blessed Isles - Round And Round
The Death Of Pop - A Kind Of Loving
The Death Of Pop - We're Gonna Get Fucked
The History Of Colour TV - I Knew It Was Wrong But I Did It Anyway
The Last Names - Last One Standing
The Wildes - Hold On You
Tip Top Tellix - So Beautiful Eyes

pop will reheat itself

μας ετελειωσε και η ασκηση του δημοκρατικου δικαιωματος και εχει επιστροφη στην απολυταρχικη-προπαγανδιστικη και μισανθρωπικη α-τακτικη οπου χρονια υπηρετει πιστα το παρον ληστολογιο.

τρελο γλεντι μετα πυροτεχνηματων, ξεφαντωματος και λοιπων εορταστικων παρελκομενων, υπο τη γλυκυτατη αναμνηση του αλκη στεα ακολουθησε το μπασιμο της νεας χρονιας. φρεσκοξυρισμενα ολα, απο μαγουλα και μπουτια, εως μουνακια και μασχαλες, χωμενα μεσα σε καινουργια ετοιμα ενδυματα. χειραψιες με φρεσκοκομμενα νυχια, εναγκαλισμοι παχεων παλτο και ασπασμοι με brut και pino sylvestre. εχει περασει καιρος απο τοτε οπου η φανφαρα για την αλλαγη της χρονιας ειχε καταπλακωθει απο το αγχος-διλημμα "προδρομος ή τσακας" και ολα πια απελευθερωμενα απο τη στειρα τηλεκατευθυνομενη μαζικη κουλτουρα οδεουν προς ουτοπια μερια.

παγκοσμια γαληνη και ελπιδα για κατι νεο, ηρθε με το θειο βρεφος. ο ελληνισμος θα λαμψει!

περπατω εις το δασος του sham shui po. δασος απο λαμπακια, φτηνες βιτρινες και στενες σκαλες. σκαλες ντυμενες με εμμετους απο λαμπακια LED να σχηματιζουν βυζακια, μπουτακια και χερακια. σε τριαντα σκαλια μπορεις να νιωσεις την ηδονη. τον κιτρινο πυρετο. οτι δεν καταφερει να ανεβει τα σκαλια ή βαρεθει να περιμενει μεσα σε μικρα δωματια χωρισμενα με νοβοπαν λιγων χιλιοστων, ανεβοκατεβαινει τις σκαλες του μετρο ή καπνιζει πανω απο τους γνωστους πορτοκαλι καδους, μαρλμπορο μεντα.

οι λεπτομερειες σε κανουν να ξεχωριζεις, οσο ελαχιστες κι αν μπορουν να γινουν αυτες.
ναϋλον-δερματινες γυαλιστερες μποτες, καθρεφτες των LED. τα λιωμενα τακουνια φανερωνουν φτηνια και μετρημενα χιλιομετρα, παρεα με φω κοσμηματα. οι γοπες εχουν ακομη τα αποτυπωματα απο τα κραγιον που πωλουνται στους παγκους του Ladies-market της Temple Street...οτι περισσεψει θα καλυψει με γκλοσσυ μεγαλειο τις στερημενες ψωλες ντοπιων και εξπατ που θελουν να γευτουν την ασιατικη εμπειρια.
η βαρδυα θα τελειωσει και οι μποτες θα ξεσκεπασουν τα σαπισμενα πελματα.
ντινκ! 7-eleven φουρνος μικροκυμματων. ορθιο φαγητο στο ψιλικατζιδικο, φτηνο και γρηγορο...ολα ετσι γινονται φτηνα και γρηγορα, μεχρι την επομενη μερα. ο κοσμος φτιαγμενος πρακτικα και πλαστικα, συμβατα με τις αναγκες και τους ποθους των.
αντι ευχολογιου για καλυτερη χρονια και αρχιδια, ας εστιασουμε την οργη στις μικρες λεπτομερειες οπου μας συνθλιβουν την υποσταση και κανουν τα δευτερολεπτα μας ασημαντα.
δεν ξεχνω. τα κωλο-ασανσερ
για να ηρεμησουν τα πνευματα εχουμε για φετος:
Finmark! -We're not Koping (το twee που αγαπησαμε)
YAST (σουηδικη γυμναστικη επιπεδου)
Dunes (ονειρικες surf-dreampop μινιατουρες) και στα ιδια κυβικα αξιζει την προσοχη το EP των Hibou, των Minks και των Proper Ornaments
Palms of Fire - Call me EP (pure pop)
εξισου καλες ποπ επιλογες ειναι οι Tape Waves με το Drifting EP (με ολιγη απο surf) και το Strange Pleasures των Still Corners (ποσο ακυρο ειναι οταν γραφεις για ποπ και στο ηχειο λυσσαει το EP των Antimob !!)
μεγιστο ποπ πονημα και αξιο τεκνο bedroom-pop το ποπ οργιο των Peru. η ειλικρινεια σε ολο της το μεγαλειο.
καλο neo-shoegaze ειναι και των Soft Shadows - Reverb Is For Lovers, μολις το τσιμπησα και θα το μελετησω καταληλα. οταν θα εχω αναγκη για λιγο γλυκο θορυβο, λιγο ακομη σημασια μπορει να δωσω και στο περισυνο των KVB - Immaterial Visions.
γυναικειο και γνησιο, επισης των Golden Grrrls - "We've got..."
ηλεκτρονικο δεν ειχε μπολικο φετος ή μαλλον δε δωσαμε και τοσ σημασια ενεκα συγκυριων.
αφησα χρονο για μελετη στο τριπλο αφιερωμα -φορο τιμης στο μεγιστο μηχανικο του γερμανικου ηχητικου τειχους με το αξιο μελετης και οχι γλεντιου Who's that Man. Conny Plank
Anoraak - Chronotropic (ρετροϊδες, ακουγεται σαν αιμορροϊδες, εεε; αναλογικο -μακαρι να ητανε)
και πανω στα χναρια των Neu! και μετεπειτα των Appliance πατανε τα βηματα των Eat Lights Become Lights - Modular Living. καλη kraut λογικη.
τελος, εχοντας μια τρυφερη λατρεια στους Junior Boys,  θα ξοδευα μια κυριακη απογευμα να κοιταω το λιμανι απο το παραθυρο και να ακουσω το Praxis Makes Perfect των Neon-Neon.
τελος για τελος το νεο δωρεαν EP των Ropes - The Man Who Refused To Be Born, εχει ολα κι ολα τρια κομματια δυναμιτες.
αυτα για τωρα.
κι οπως ειπα...δεν ξεχνω τα κωλο-ασανσερ.
ζητω ο απολυταρχικος νεο-σουρεαλισμος.

ενα δειγμα απο ολα αυτα, ετσι για το καλο. απο εδω.

麗港城

 οχι πολλα πολλα τουτο το μηνα, μας γαμησε για τα καλα αυτη η υγρασια. ειναι και που κολλησα με ενα βιβλιο που την αφορμη μου την πεταξε ο κυρ-ραγκεντης (ο τονος στο α) και που οντως εμαθα μερικα πραματα...

- οτι οι πανκηδες δεν εμαθαν απο τα λαθη των χιππηδων...και πως να μαθουν αν δεν ειχαν ακουσει ποτε τους εθνικο σταρ; (μεγαλη κουβεντα που ομολογω οτι δεν την ειχα σκεφτει ουτε στο σφιξιμο στον καμπινε).

- οτι οι devo δεν ηταν τελικα τοσο καραγκιοζηδες (εχω κι εγω ηλιθια κολληματικα συμπλεγματικα στερεοτυπα)

- ποσο μπροστα ηταν οι voivod και ηταν και καναδοι (αυτο ειναι ασχετο).

- οτι κατι εμαθε ο κυρ-ντερτι μπητσις και αντιγραφει τοσο καλα τους suicide. παρ'οτι ταϊβανεζος, ισως να εσκασε γεννα απο καμια παρτουζα του Rev, και του J. L. Pierce με τη δεσποινις Λυδια.

- οτι δεδικαιωνται οι φτηνο-αγορες της mute και τα ακαταλαβιστικα των Cabaret Voltaire σε περιοδους αφραγκιας.

- οτι αδιαφορω ακομα στο ακουσμα των θρομπινγκ γκριστλ. ή ειμαι πολυ ρηχος ή καπως χαμηλης νοημοσυνης ή μπορει και να ειναι μια αηδια και μιση.

- οτι οι σκωτσεζοι, αξιως χαιρουν της εκτιμησης μου, χωρις φυσικα αυτοι να το ξερουν.

- το κεφαλαιο Fall, δε το διαβασα διοτι θα το θεωρουσα βλασφημια να ειναι μονο μερικες σελιδες κι οχι καποιοι τομοι.

- οτι πηρα λαθος μινι-μπας και αντι για λαι κονγκ σενγκ, βρεθηκα στο σαμ σουι πο.

- οτι προτιμησα το τσαι με γαλα του 298 αντι να νευριασω που γεννηθηκα το 73 και δεν προλαβα και τοσα.

 

παλι στον ιδιο δρομο. φτωχοι mainlanders με λαμε σακακια και χρυσες θηκες στα δοντια, θα φορτωσουν σκονες γαλατα στις βαλιτσες, τα τριχρονα με hello kitty (hell-o-kysti), θα φανε δυο μπιγκ-μακ μασωντας τα παγακια της κοκα-κολας και θα ξημερωσουν καπου στα συνορα με το σενζεν αγκαλια με μια πραντα.

- κατι τελευταιο που εμαθα ειναι, οτι αμα δε σε αφηνουν να διαβασεις στην παραλια τον επιλογο (επειδης ο γιος σου σπουδαζει αρχιδι απο τα τεσσερα), τουλαχιστον βαλε ακουστικα και ακου Tuxedo Moon. μου ελειπε ομως το γαμημενο το βινυλιο κι ας πηδουσε η βελονα στο "the waltz". δεν μπορεις να τα εχεις και ολα. η παραλια τουλαχιστον αξιζε τη θυσια κι ας μην εκανα δυο μερες ουτε μια βουτια...τελικα το καμπινγκ στην ερτ ηταν καλυτερο απο το καμπινγκ στην ταϊ λονγκ γουαν.

...και το σπιτικο ελ-πι, ετσι για σπασιμο. και που'σαι, αν εχεις χρονο κατσε να μελετησεις ρε συ το "our band could be your life" του M. Azerrad, εχει πολυ ψωμι.

ο μηνας της φλωριας επιστεφει σε φτηνη ποπ για το πληθος που κορεστηκε στους μεγαλους ηχους και την αρ-γιου-ρεντυ φαση της κοινωνιας...οχι μουνακι δεν ειμαι ετοιμος, μολις μου εφυγαν στο βρακι μου και ξυπνησα πριν λιγο...αγαμησου.

 

80's Bad Haircut  - Cheese on Bread
A Grave With No Name - Dig Me Out
Beliefs - Catch My Breath
Eastern Hollows - Tears 
Holidays - Believe
Moscow Olympics - Reprise
Peru - Clueless (η μπαντα γαμει)
Peru - Driving
Peru - Love's Young Dreamer Strikes Again
Pinkie - It Shouldn't Have Happened at All
Tape Waves - Somewhere
The Moments - Past Light
The Moments - Shining Eyes
The Ropes - America Will Copy (επισης γαμει)
The Ropes - Post-entertainment
The Soft City - One Last Look

 απο εδω ολη η φασαρια

lust sundays #

η ταλαιπωρη ζεστη μαζι με υγρασια εχει αρχισει και την κανει σιγα σιγα, παρ’ολα αυτα ειναι γαμω-σαββατο, κοντευει τρεις και το περπατημα δεν ειναι οτι καλυτερο ακομα. την κοπαναω για ενα γρηγορο φαγητο στο 298...θα χτυπησω και δυο μπυρες στο κρυφο. απογορευεται εν ωρα δουλειας...δε γαμεις.

οχι. εχει αρχισει να ευωδιαζει το σκουπιδομανι του σαββατοβραδου και τα πρωτα μπαρ ξεφορτωνουν μαυρες σακουλες που αιμοραγουν ζουμια απο σαλτσες, μπυρες και ουισκυ. οι κλασσικες γωνιες με τους εμετους της νυχτας ειναι ηδη κατειλλημενοι. προσπερνω και κατεβαινω στο υπογειο. πορτοκαλί φθαρμενη δερματινη και νυσταγμενοι σερβιτοροι, παιζει στα δεκαδες μονιτορ μια ταινια με σαολιν οπου ολοι οι πρωταγωνιστες φορανε περουκες-κοτσιδα ποιο φτηνες κι απο του τζαμπο. ο ηχος των σπαθιων ανακατευεται με τον ηχο που κανουν τα φτυσιματα απο μασημενα κομματια κοτοπουλου με σπασμενα κοκκαλα (ο κινεζος που σεβευεται τον ευατο του δεν πιανει μαχαιρι, απλα χωνει ολο το κομματι στο στομα και φτυνει τα κοκκαλα...απλικαμπλ και σε ψαρι).

πιο περα πουτανακια με βλεφαριδες του ενος τετραγωνικου ρουφανε σουπα πριν ρουφηξουν τα ζαρωμενα καβλια τριων μεθυσμενων αυστραλων με συνολο ηλικιας +120. απλα μαθηματικα. σε τρεις ωρες ισως να πανενα βρουνε και τα αλλα κοριτσια που περνανε τη βδομαδα τους κουβαλωντας παραφουσκωμενες τσαντες παιδιων, περιμενοντας σχολικα λεωφορεια για το μιντ-λεβελς. θα ειναι κυριακη. ολες θα ειναι ιδιο, θα γεμισουν το βικτωρια παρκ, το σεντραλ, το τσιμ σα τσουι...απο τα χαραματα.

ρεπο απο τη νυχτα, ρεπο απο την εβδομαδα, ρεπο απο τις ζωες των αλλων που ειτε τις ζουνε στιβοντας στη χλωρινη λευκα βρακια υποχονδριων αφεντικων, ειτε κατεβαζοντας βρακια καβλωμενων για ολα λευκων που πιασαν την καλη στην λαμπερη εσχατια της ασιας. ρεπο απο το τριψιμο του ξυλινου παρκε στα τεσσερα, ρεπο απο το στησιμο στα τεσσερα. θα ηθελα να δω τι βλεπουν τα κλειστα ματια αυτων των γυναικων οταν ιδρωνουν στα τεσσερα, ανεξαρτητως λογου και αιτιας των πραξεων τους. η κυριακη τα σβηνει ολα...

απο το χαραμα που καβατζωνονται οι παλιες στα καλυτερα σημεια του παρκου. απλωνουν τα ναϋλον, στρωνουν ενα τραπεζομαντηλο ναϋλον. παντα καποια κουβαλαει μια βαλιτσα οπου μεσα εχει ενα γκαζι, ενα τηγανι και μια κατσαρολα. ειναι τα αυτοσχεδια εστιατορια της κυριακης...καποιες εχουν γενεθλια, ισως και να στολισουν μεχρι δυο δεντρα παραπερα, να παρουν και μια τουρτα. καποια θα εφερε κιθαρα, αλλη ενα σι-ντι πλεϋερ. το ρεπερτοριο ειναι ανακολουθο...σακιρα, γκανγκ γκναμ σταϊλ, αρ εν μπι και υμνοι στον υψιστο μετα δακρυων αφοσιωσης , ολα με τη συνοδεια συγχρονισμενων χορευτικων. ολα ναϋλον.

φαγητο, μεσημεριανος υπνος στο ιδιο ναϋλον, το δικο τους σπιτι, το μοναδικο δικο τους σπιτι. καποιες μιλανε στο σκαϊπ, φιλιππινες, ινδονησια και νεπαλ. πιο διπλα ακροβολισμενοι πακιστανοι αγαπητικοι ετοιμοι να δωσουν ερωτα κι ελπιδα. θα σουρουπωσει και σιγα σιγα ολα τα παρκα θα αδειασουν και οι ρακοσυλλεκτες θα σκασουν μυτη να μαζεψουν τα χαρτονια και τα ναϋλον, να πουλησουν τα «σπιτια» των κοριτσιων για λιγα δολλαρια το κιλο.

τα τραμ στριγγλιζουν πηγαινοντας ανατολικα και δυτικα, παραφορτωμενα με ολα τα κοριτσια. οι ζωες τους θα πακεταριστουν παλι για τις επομενες εξι μερες σε πεντε-εξι τετραγωνικα, περιμενοντας τον κυριο απο το γραφειο, να σκαρφαλωσουν στην οροφη του μερσεντες και να το γυαλισουν κι αυτο στα τεσσερα, να τρομαζουν στην γνωμη της αβυζης-ακωλης κυριας για το σιδερωμενο δαντελακι της αηδιαστικης πουκαμισας που θα φορεσει στο μητινγκ της δευτερας...να δουν ισως το καλοκαιρι το παιδι τους που μεγαλωνει με μια γιαγια  καπου στο μινταναο. κι αν δεν κανουν ολα αυτα παλι στα ιδια τετραγωνικα θα χωσουν τη ζωη τους, φορωντας πλαστικες βλεφαριδες, τριβοντας πρησμενες απο ουρικο οξυ γαμπες, κατω απο φωτα νεον με σημα το ποδαρακι, περιμενοντας το ευτυχισμενο τελος του «πιασμενου» γερου...

ανεβαινοντας την πεζογεφυρα της γκλοουσεστερ βλεπω περα μακρια τα φωτα απο τα αραγμενα ταξι στο σταθμο γκαζιου και τις μεγαλες λεηζερ διαφημισεις πανω στους οικοδομικους γιγαντες του κοουλουν να κρυβουν το γιαου μα τεϊ.

θα σχολασω στις εφτα και θα εχω οργη, τοση που ουτε κνιτης στη σουδα δεν εχει...ολα κατευναζονται με κατι. πανκ και τα σχετικα δεν τ’αντεχω τετοια ωρα ρε...νυσταζω.

πρωτο πρωϊνο για λαμ τιν. θα το ριξω στο twee

 

Beach Vacation - I Saw You

Beko - Alphonsine
Blouse - Imperium 
Born In Alaska - Seven Hundred Miles
Boyish - Mary, Mary
Coastgaard - KIngs
Electrophönvintage - Football teams
Electrophönvintage - You met a girl
GRMLN - Do You Know How it Feels
Katie Goes To Tokyo - A Long Way From Anywhere
Mini Dresses - Watching You
Pure - Aspidistra
Shy Boys - Ride
Snakadaktal - Hung On Tight
Tape Waves - Drifting
The Flatmates - Do The Angels Care
The School - Never Thought I'd See The Day
White Poppy - Wear Me Away

μεχρι να πεσουν τα πρωτα φυλλα, κρατα αυτο

a modern fear

ο μηνας ηταν σχετικα δυσκολος. κατι απο τα παιδικα μου χρονια εδειχνε να καταρρει, ηταν και που στατιστικα ποτε δεν μου πηγαινε και ο κωλο-απριλης για διαφορους προσωπικους αλλα και γενικοτερους λογους. προκαταβολικα, οποιος διαβαζοντας ανακαλυψει οτι ο υποβιβασμος και η καταστροφη ενος πραγματος που γεμιζε τα παιδικα σου χρονια και συνεχιζει ακομα και σημερα να σε σερνει νοητικα σε ασκοπα ξενυχτια, αγχη και ματαιοπονιες, ανηκει στη σφαιρα του γραφικου-εκκεντρικου-ηλιθιου και δεν-ξερω-γω-τι, απλα να παει να γαμηθει με τη γιαγια του με ενα σταυρο καρφωμενο στον κωλο.
λοιπον. απλα και λαϊκα. το εβλεπα και δεν ηθελα να το χωνεψω, αλλα εγινε να βλεπω την ομαδα που αγαπω και οχι μονο υποστηριζω, τη ριζα μου με την παιδικοτητα, να εξαφανιζεται και να διασυρρεται. δεν ειναι η "μπαλα" μονο εμποριο. για αλλους μπορει.
για μενα η βολτα στο αλσος δε σταματουσε στις κοκκινοκωλιασμενες μαϊμουδες και τον παπαγαλο-πετρο που ελεγε "μαλακα". συνεχιζε μετα στην αλανα με τα αραγμενα σκουπιδιαρικα του δημου, σταματουσε για κανενα διωρο πανω σε τσιμεντα, αλλοτε με ενα τετραγωνο φελιζολ και μια ναϋλον σακουλα, αλλοτε με ενα αδειο κουτι "σαντε". κατεληγε στη "δωδωνη", το "ιντεαλ" και πισω με τα ποδια βαρια.  αλλοτε η βολτα ξεκινουσε χαραματα κυριακης ή απογευμα σαββατου σε καθισματα απο δερματινη ή σε καμμενο απο γοπες βελουδο.
λαμια, λαρισα, μαλγαρα, λαγκαδας, ξανθη. ετσι, ασκοπα.
μεγαλα διλημματα που ανατρεπονταν πρωινα σαββατου. δισκος ή εισητηριο.
στεγνα εισητηριο. προδοσιες που μετανοιωνεις. δε γαμεις...οτι περισσευε γινοταν δισκοι β' διαλογης που μετα απο χρονια ανακαλυψα την αξια τους. αν δεν ειχα παρει εκεινο το εισητηριο για να στολιζω τον γκαλη με μπινελικια, δε θα ειχα μαθει τους Clock DVA. μια βολτα στην τουμπα μου αφησε κατι ψιλα που εγιναν κασεττες "ραδιο-ουτοπια".
αλλα αλλη ευχαριστηση να φευγεις μουσκεμα και τρεχοντας απο ενα εκτος εδρας και το βραδυ να ξερεις οτι στο "Ροδον" εχει Triffids και ας γουσταρα ακομη DRI.
τωρα ολα γαμηθηκαν. σαπισαν και γκρεμιστηκαν τα θεμελια ενος μερους απο την εφηβικοτητα μας.
μια απο τις παιδικες λιχουδιες που ξετυλιγοντας το χαρτι, απο τη βιασυνη και την ατερμονη προσμονη, γευοσουν και το χαρτι. και σου αρεσε. ετσι, μαζι με το χαρτι και ολες τις χρωστικες μιας φτηνης βιοτεχνιας.
ολα αλλαξαν. το 55, εγινε 606 κι υστερα Β9. και τι δε θα εδινα να αντικρυσω τη δεκελειας γεματη απο ορδες ανιατων ηλιθιων, να ξεχωριζω μονο τις κεραιες απο τα σταματημενα τρολλεϊ στη χαλκηδονα και τους καπνους απο τις καντινες.
ξερω δεν ειναι και τοσο χιπ το πονημα και στον πουτσο μου τελικα. για μπαλα μιλαμε κι οχι για μπαρουφες του κουντερα.

 

προχωραω παλι βραδυ, γυρω στις 4. Lei Yue Mun. ο δρομος ταλαιπωρειται απο συνεχεις βροχες, ξεπλυμενος. αραια ταξι, κοκκινα. σε ενα μερος που εχει ξεχασει τον υπνο. ολα πανε.
σε κατρακυλανε σε σκεψεις και το μονο σου καταφυγιο, ειναι οι λανθασμενες δοσεις πανικου. σου τριβουν σιγα-σιγα το σκοινι της αυτοπεποιθησης και σε ωθουν σε πληρη καταρευση. οι μεγεθυντικοι φακοι της καθημερινοτητας, λαμπρυνουν την εγγυτητα του τελους. εχω αρχισει νε πιστευω πλεον, οτι η καθε θετικη αποκριση του κοινωνινικου μας περιγυρου ειναι απλο αποτελεσμα οπως και ενα "λαϊκ" ή ενα "γιες" στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης. τοσο απλα, οσο προτιμουν να κλικαρουν ενα YES αντι για ΝΟ. ετσι ευκολα, οπως προσεγγιζουμε του αλλους στο δρομο, τα μπαρ, τις κηδειες, την ουρα του ΤΕΒΕ. εγω ειμαι ευγενικος στο διαδικτυο και αγενης στα μπαρ. δεν εχω πια ΤΕΒΕ. εχω MPF. αλλο ενα ακρωνυμιο που σημαινει κατι σημαντικο ή χρησιμο. οχι τοσο σημαντικο ομως οσο το ακρωνυμιο που μου γεμισε δεκαδες κυριακες και μου στοιχειωνει ακομα αλλες τοσες και ακομα ξενυχταω χιλιαδες χιλιομετρα μακρια διχως αληθινο αντικρυσμα. ετσι μπορει να ειναι κι ο ερωτας, μαλλον.
αντιστοιχα νοσταλγικα ειναι και τα ακουσματα. ολα ηταν σε 90-αρες χρωμιου σε καποια βολτα εκει γυρω. εχει και δυο-τρια φρεσκα.
γεια.

Able Tasmans - Sour Queen
Anti-Troppau Council - Shine
Dream Syndicate - Forest For The Trees
Libido Blume - Stormy Love In Rainy June
Louis Tillet - Carousel
Lowlife - A Sullen Sky
Modern English - I Melt With You
Silicon Teens - Sun Flight
Soft Kill - From This Point
Sunnyboys - Let You Go
The Bats - Claudine
The Bats - Made Up In Blue
The Go-Betweens - Karen
The Sound - The Fire
The Teardrop Explodes - Treason
Twerps - Dreamin'
Wall Of Voodoo - Mexican Radio

 απο εδω

λες και ηταν χθες...

 

η νυχτα εχει στα σιγουρα πολλα προσωπα. πολλα απο τα οποια δεν καταφερα να δω και ισως να μην καταφερω και ποτε να ανακαλυψω. υπαρχει η νυχτα με τα φωτα και η νυχτα που ρεει στους δρομους. ειναι αυτη που κουβαλαει πανω της ανθρωπους που ειτε στα σπαργανα της, ειτε στα τελειωματα της, ξοδεψαν το χρονο και το κορμι τους παρεα της. ολοι κατι παιρνουν απο αυτη και ισως κατι ιδιαιτερο τους κανει ολους να ξεχναν ο'τι εχουν δωσει.

η μερα δεν ειναι ετσι. θυμασαι. πληρωσα...ιδρωσα...γαμησα...γαμηθηκα.

ειναι αυτα που εσκεμενα ή εν αγνοια μας της δωσαμε ή που ξεχασαμε φευγοντας για λιγο απο αυτη.

σε μια γωνια της δικης μου νυχτας, οι ηχοι στερευουν απο φως. εμφανης η ελλειψη απο σιδερωμενα κοστουμια. δε θα δεις μεϊκ-απ και καθαρα νυχια. τα τσιγαρα θα τελειωσουν πανω στις γοπες τους και οι ανασες δεν φτυνουν οδοντοκρεμα ή τσιχλες μεντα. ντεσιμπελ καβαλα στην υγρασια, σκουρια χωρις αποψη. λασπη με χημικα καταλοιπα.

δεν ειναι εικονες για περιοδικο ή "εναλλακτικο" εντυπο, σαν κι αυτα που πραγματευονται το διαφορετικο. δεν ειναι ρεπορταζ για πρεζακια που θα σε κανουν να σκεφτεις τον ξεπεσμο της κοινωνιας, ουτε φοκλορ παραγκες με πεινασμενα εκθεματα, δολωμα για αλλο ενα ντονεϊσον. δεν εχει χωρο για θλιψη. σημασια εχει να βρεις αδειο χωρο στο νου που να χωρεσεις τη νυστα σου.

ουτε καν φτηνη μπυρα. τσιγαρο στα κρυφα. 

αυτη η νυχτα δε σου δινει. ειναι λοτταρια. οτι σου τυχει. λιγα περιθωρια σου αφηνει ετσι για να ταιριαξεις λιγη απο τη μουσικη που κουβαλα το μυαλο σου. αυτη ειναι η πολυτελεια.

για τον καθενα ολα μοιαζουν -αλλα και ειναι, διαφορετικα.

περπατας παρεα με τους Gun Club και σε παρατανε στη γωνια στο 7-eleven. μπαινεις για μια σοκολατα και πληρωνεις σε φιορινια ουγγαριας στον ταμια που ειναι ο εξηκοστος-εβδομος Ramone...στη σταση περιμενουν με τα οργανα κρεμασμενα στην πλατη, καρφωμενα ολα στον ιδιο ενισχυτη, οι Beasts of Bourbon. αφηνεις να περασει ενα λεωφορειο κι αλλο ενα περιμενοντας ματαια μπας και σε φορτωσουν στο ταξι τους για την αυστραλια...ματαια.

οι πορνες του Wan Chai, προσποιουνται λαγνεια με φουστες Lambada και μπιτακια 2Unlimited...πιο 'κει. "what is love?" σε λιμασμενους gweilo με XXL πουκαμισες. ποερτιερηδες οι Mummies.

σταματας για ντονερ και σε σερβιρουν οι Man Or Astroman...δεν πληρωνεις, σε κερνανε και παρατανε τον παγκο. εκτοξευονται και μετασχηματιζονται σε μικρες μπαλλες πλαστικο. μενω παλι μονος. προχωραω...

ο καθενας κανει το δικο του πλιατσικο στα δευτερολεπτα που του αναλογουν. εξ'αλλου οι υπολοιποι κοιμουνται και προετοιμαζουν την ημερησια καθημερινοτητα. καποιοι που ματαια και επι χρονια αναζητουν το φως μεσα στη νυχτα, βαφτιζονται ως ηλιθιοι. απλα και δημοκρατικα.

συχνα τρομαζω στην ιδεα οτι καποτε θα παψει να υπαρχει η νυχτα, διοτι οι εν λογω ηλιθιοι την "κατεκτησαν" και τη γεμισαν φωτα και ενισχυτες...δε λεω καλα αυτα, αλλα ας πανε να γαμηθουν τα δηθεν πλασματα της νυχτας. και οχι σε σεντονια ή ορθια σε τουαλετες κλαμπ...στη λασπη.

θες ινταστριαλ, λακη; ελα λολα ενα μηλο...

θες χαουζακια, λιλικα; ζητα απο το φιλο που στραγγιζει τα ντενεκεδακια απο τις μπυρες των χοντρων, να στο κανει ισως και τραϊμπαλ...

μηπως παιζει κανενα σουγκεηζ, τονυ; ελα στον Τσαντρα που κοιταει με αγωνια το βιντσι με τα σιδερα στο πηγαδι να χαζεψετε παρεα κατα τις τρεις το πρωι.

αυτη ειναι η νυχτα που σου "παιρνει" και το ξερεις. πιο ειλικρινης απο τη μουφα που βολοδερνεις με σκισμενο τζην, ετσι για να νιωσεις εστω λιγακι σοσιαλ ρητζεκτ.

βαζω λιγο απο το καινουριο των Poni Hoax να παιζει και ενα αισθημα ντροπης προς την ωρα με κανει να το σταματησω. δε θελω μουσικη αποψε. απο αυριο ισως...προτιμω τη νυχτα σκετη, ενιοτε.

ο Louis Tillet αγκαλια με τον Ed Kuepper χασκογελαν πισω απο ενα καμενο μοτελ...η ερημος της ωκεανιας με κυνηγα ακομη.

A Classic Education - Baby, It's Fine

Cold Cave - People Are Poison
Golden Grrrls - Older Today
Golden Grrrls - Wrld Peace
Granville - Jersey
GRMLN - Night Racer
Just Handshakes - London Bound
Nantes - Avid
Poni Hoax - Blood & Soda
Poni Hoax - The Word
Still Corners - Strange Pleasures  -  Berlin Lovers
The Acbs - Television
The Lemon Queen - Loin De Moi
This Vision -  Hungry Heart
Tropic of Cancer - The One Left

απο εδω

gwei lo diary restored

 not used to writting in a language that may not cover my ambitions and my inner darker point of view, hence, few reasons forced me to...
not used to explain any reason or intention, surrounded by fucked up algorithms, having given up -early, the joy procedures and aimed myself to the result...
blast off with excuses. "to the cars!"
partially accidentally my presence to this state of the unexplained, I will try to re-configure and not to describe my feelings after this recurrent atonement under those walls of noise and those high level frequency demolitions.
scattered images across my universe passing by...ascending or descending orders does not matter at all.
it started as it ended...interminable resurrections of haunted sceneries, full of pain, anxiety and sweet-expected failure.
behind the walls I could hardly recognise the aborted Siamese foetus of Alan Vega attached with Damon Edge...Helios Creed was masturbating on a Link Wray's "negative" wallpaper...
molecules of overloaded Kraftwerk semiconductors were falling down violently, covering every inch of this abandoned drive-in, located in the desert of Las Vegas as an earthquake transferred this whole burned-to-death piece of land above Detroit.

it was just the sound that you must "eat" alone, like the last day on earth. i won't talk about the movies that managed to pass through my retina. not of this time.
not of this earth.
thanks mr. Zhang.
P.S. Lux Interior would laugh melting on acid.