ερχεται το τελος του κοσμου, δεν ερχεται...στην πουτσα μου, στον πουτσο μου, στο καβλι μου, στα αρχιδια μου...ετσι κι αλλιως.
παρεα μου κατα τη διαρκεια του ολοκληρωτικου ολεθρου θα ειναι η κυρια καμ-κινγκ-νγκ...απο το βαθυτερο σημειο του χονγκ κονγκ.
δεν ξερει λεξη αγγλικη, φυσικα ουτε ελληνικη. εχει τεσσερα παιδια, τρια εγγονια, ενα τριφτη για την πλατη, μια αγνωστη αλοιφη που την απλωνει στον τριφτη, κατακοκκινα ψευτικα μακρυα νυχια με κατι στρας. εχει το αριστερο της χερι ολο το βραδυ σε ενα μοχλο και το δεξι κρεμασμενο απο τη νυστα, μετα τις τρεις το πρωι. ον-οφφ (打开 - 关闭), πανω-κατω. (上 - 下). παλια ηταν ωραια, το ξερω απο μια νυφικη φωτογραφια που εχει κρεμασμενη στο λαμαρινενιο δωματιο που ξεκουραζεται και βραζει ρυζι μετα τα μεσανυχτα.
δρομολογιο των 20:45 για την επιφανεια. ανορθοδοξες βροχες του δεκεμβρη, επαναφερουν με το ζορι το φθινοπωρο που δεν υπηρξε ποτε στον υποτροπικο. σκουπιζωντας χωματα απο τα χερια και γλυφωντας αλμυρο νερο που ξερναει ο βραχος πανω στα μουτρα μου..
κατι απλο που ως συνηθως αργησα να το εκτιμησω. απλο σαν ποπ, στα προτυπα της γενιας C86.
τη χρονια που περνα σιγα σιγα δεν γνωριζω ακομη απο τι θα τη θυμαμαι, ουτε και τη μουσικη που παρεα της τριγυριζα, κυριως με ζεστη και υγρασια. κριτηρια μουσικα μην ψαχνεις. οι ηχοι δουλεψαν για μενα σαν επενδυση στη νυστα και την κουραση, σε στασεις λεωφορειων, βρωμικα νυχτερινα εστιατορια, αποβαθρες τραινου...
απο τις λιγες φορες που το κενο εχει καλυψει τα παντα. σκιζω σελιδες, εχοντας διαγραψει -πιεζοντας το μολυβι, πολλες φορες σπαζοντας το, λαθος λεξεις σε λαθος θεσεις. αρκετες απο αυτες τις σελιδες τελικα ηταν κενες.
προσμετρωντας σημαδια απο ανθρωπινα νυχια στο σωμα μας, μπορουμε μερικες φορες να καταλαβουμε πως επιτρεπουμε στους αλλους να νιωθουν για μας και ποσο επιτρεπουμε στον εαυτο μας να αντεχει στα συναισθηματα των αλλων. διοτι τα σημαδια -ειτε ειναι επιθεσης, ειτε ειναι παθους, κρατανε μονο οταν εχουν βαθος. το σχημα της πληγης διαφερει, οχι η αισθηση.
ολων οι ζωες ειναι ενα χαραγμενο πεσσοειδες συμπλεγμα απο βιωματικες πληγες, σαν τα κιτρινισμενα σταυρολεξα που κρεμονται στα θερινα περιπτερα ή στους σταθμους των υπεραστικων λεωφορειων, με εξωφυλλο το νικο κουρκουλο, μεσα σε ναϋλον ξεσκισμενο απο το δυο χιλιαδες τοσο...για αρχαριους, για εμπειρους, για δυσκολους λυτες...μεσα σε κρυες αιθουσες αναμονης. τακτοποιημενες αρτια συνδυαστικα λεξεις, σε δυο διαστασεις, μαυρα τετραγωνα που συμπλωρωνουν τη φαινομενικη τελειοτητα. την ολοκληρωμενη λυση. να συμπληρωνεις τα κενα.
τριανταεννεα καθετως, πεντε γραμματα:πληγη πανω στην πληγη
αστο καλυτερα, ηρθε το λεωφορειο κι η λυση μου ποτε δεν χωρουσε οταν τη δοκιμαζα στο χαρτι.
_____
για το χειμωνα, λιγη εμπιστοσυνη μονο.
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|| Blue Boats - Summer's Down || || DIIV - Doused || || Dunes - Vertical Walk || || Future Unlimited - Golden || || Grand resort - Night Is Dark ||
|| LLLL - Spider Web || || Observer Drift - Warm Waves || || Pastel Blue - Airship || || Piano Magic - Judas || || Pic Nic - We've Only Just Begun || || Prince Innocence - Girls || || Slowdance - Boyfriend || || Starlight Girls - Gossip || || The Holiday Crowd - A Tender Age || || Tiger Love - Summer Rain || || Two Wounded Birds - To be Young || || Youngfuck - Black Tulips ||
χωνομαι σε ενα λαβυρινθο απο γυαλιστερα, φωτεινα, μοντερνα καταστηματα. η μοδα εναλλασεται με την τεχνολογια και το ευχαριστο στρες των φιλησυχων περιλουζει τις πλαστικες κουκλες με την κολλεξιον χειμωνας-χειμωνας-χειμωνας δυο χιλιαδες κατι. το φθινοπωρο τεχνηεντως απουσιαζει. ολους μαλλον τους τρομαζει η ιδεα της μεταβασης. αυτος ο μεταστατικος ογκος που βαραινει αιωνες τωρα τον ετησιο προγραμματισμο μας. σταθερη θερμοκρασια. σταθερος φωτισμος. σταθερες σχεσεις. σταθερές διάφορες. σταθερη αδιαφορια. κατω απο τα ποδια μου δονει τα τσιμεντα με τους ατσαλινους σκελετους ο διερχομενος συρμος...μετρα κατω. ολοι βιαζονται.
ταχυ βημα.
αργησα.
πρεπει να καθησω. αργησα δυο χρονια. δε γινεται να γνωριζεις τα παντα. ενιοτε η αγνοια ειναι στρουθοκαμηλιζουσα. επιτηδευμενη. ισως διοτι περιμενεις την καταλληλη στιγμη που πλησιαζει η καταιγιδα γαι να βγαλεις το κεφαλι εξω.
δεν επιτρεπει και πολλα το ομωνυμο των Soft Moon. με τα λιγα που μπορω και νιωθω μεσα στο μυαλο μου, αντεχω να με βομβαρδιζει ενα ηχητικο φως απο χαμηλες συχνοτητες, μετα υψισυχνα overlappping...οι Neu! κρυμμενοι χασκoγελανε πινοντας Irn Brew παρεα με τον Kevin Sheilds...κατω απο το υπογειο στο συρμο που καβαλαει στο χανγκ χαου, φορτωμενοι ολοι οι Spacemen 3, ελεγκτης εισιτηριων ο Alan Vega και σταθμαρχης ο Martin Rev.
οχημα βαρυ περνωντας μεσα απο τους παγωμενους αξονες της σιβηριας, περιμενοντας να φτασει στα γκουλαγκ που χρονια τωρα εγκλειστος-βαλσαμωμενος περιμενει ο Damn Edge με τους Chrome...
δε φτανουν ποτε.
η καλιφορνια που καιει, η δυτικη ακτη οπως ηταν τοτε.
παλι πισω. πλαστικη βολτα στο διαδρομο με τα αφυδατωμενα νουντλς και μετα στα ζυμαρικα, τα ζαχαρωτα...ταμειο. σημερα το μαθημα εχει "σιωπη"...περιεχομενο ουδεν. δεν υπαρχει ενα ειδος σιωπης. ουτε ενα. ουτε με το ιδιο αποτελεσμα, διοτι η σιωπη ειναι αποτελεσματικη. ευτυχως ή δυστυχως με διακατεχει μια ανιατη δυσχρωματοψια, η οποια με καθιστα ανημπορο να διακρινω στα πολλα χρωματα τα λιγα. η σιωπη μερικες φορες με βοηθα να ξεχωρισω ηχους αναμεσα σε εναν οχλο, μια μαζα θορυβων. εξαφανιζει την καθε εννοια ηχου. αφηνει κενο για να χωρεσει μονο οτι κατεβαζει εκεινη την ωρα το μυαλο μου. reverse engineering του νου.
απωλεια αισθησης του ηχου η οποια συσχετιζεται με την ωρα αφιξης της απωλειας αλλα και τη διαρκεια της απολαυσής της. αλλη η σιωπη ενος βωβου οχλου σε πρωινο λεωφορειο, αλλη αυτη σε διαδρομο σουπερμαρκετ αναμεσα απο γεματες εψιλον προτηγανισμενες τροφες.
η πιο μαγικη -για εμενα, απο ολες ειναι η σιωπη που ερχεται κατα τις τεσσερεις το πρωι. ειναι πριν τον ηλιο. τα ματια μου βρισκω να στηριζονται ή και να υποστηριζονται απο τους μισοαδειους δρομους. λιγα οχηματα. μισο-αδεια λεωφορεια. αδεια σταματημενα ταξι με αναμενα κιτρινα θολα φωτα καμπινας, στην ουρα. νυχτερινα μινι-μπας κουβαλανε μισο-κοιμισμενους και μισο-ξυπνιους, ειτε απο αρνηση στη μερα που θα 'ρθει, ειτε απο αρνηση στη φυγη της προηγουμενης νυχτας...αμβλυνοντας τη νυχτα, οξυνοντας τις κορες των ματιων μου. εγω ξυπνιος.
πεζογεφυρα. 34 σκαλια πανω. 127 βηματα καβαλωντας τη μεγαλη λεωφορο. 34 σκαλια κατω. δυσωδια του λιμανιου διπλα απο το σταθμο περισυλλογης των καδων. ζευγαρι ρακοσυλλεκτες κοιμαται ακομα πανω στα καροτσια τους. τα ιδια που κουβαλανε ναϋλον και χαρτονια, καπνιζοντας ευμεγεθεις γοπες. 237 βηματα κατω απο τη γεφυρα. 3 ξερατα, σπονδη στο ασωτο σαββατοβραδο. απομειναρια μιας οποιας δισακεδασης. 1 στους 3 κανει ακομα παρεα στη θυσια του ή αδυνατει να την αποχωριστει ακουμπισμενος σε διαφημιση κινητης τηλεφωνιας. στο εστιατοριο με τα γεμιστα καβουρια, νεαρες και κυριοι πιπιλανε ακομα δαγκανες φορωντας λαμε υφασματα, ασπρες λεπτες καλτσες, χρυσαφί ταυτοτητα και λιγδα απο σογιελαιο στα δαχτυλα με τα μακρια νυχια. στριβοντας αριστερα. δημοσια ουρητηρια (παντα τα φοβομουν ολα, χωρις και ποτε να εχω μπει μεσα). 124 βηματα. Ν619...σταση. καθε εικοσι λεπτα και τις περισσοτερες φορες το βλεπω να φευγει πλησιαζοντας, λες και με περιμενει κρυμμενο. η ατελειωτη ευθεια του δρομου τραυματιζεται απο γραμμες τραμ, καποια ποδηλατα φορτωμενα χαρτονια και ανθρωπους που καπνιζουν γοπες. τρεις μικροστηθες χαϊδευουν τα κινητα τους με μεγαλα πλαστικα νυχια γεματα στρας. αδυνατες. τεραστιες πλαστικες βλεφαριδες, αδυνατα ποδια με κολαν που αδυνατουν να εφαρμοσουν. θα παρουν το νυχτερινο για το Σα Τιν. θελω να σπασω τα ποδια ολων αυτων που μολις φτανουν στη σταση, ερχεται το λεωφορειο που ακριβως θελουν. γαμημενα οντα! ερχεται...
χενεσσυ, βικτωρια παρκ, ανατολικο τουνελ, λαμ τιν. κοιταζοντας εξω. κοκκινη αχλυς απο τις φιλιππινες, θολο ξημερωμα γεματο σκονη απο τυφωνα απο καπου στον ειρηνικο. (σκεφτομαι τους ανθρωπους που ειχα, που εχω, που θα ηθελα να εχω κοντα μου). οι στασεις γεμισαν πλεον στολες με μαθητες απο ροζ μπουτια και παραφουσκωμενες τσαντες, σε μπλε, καρω, γκρι σοβαρες στολες. ζελε απο φρεκο-μαξιλαρο-ανακατεμμενα μαλλια μαζι με χαρτοφυλακες. σοβαρα ακομψα, μετριας αξιας σκαρπινια εργασιας σε τραπεζα, με μια μικρη ισως ασυλληπτη τρυπα στη δεξια καλτσα. εξηνταρηδες σεκιουριτυ με στολες υπο-μπατσου δυο νουμερα φαρδυτερες. πρωινες εφημεριδες, δωρεαν, με προσφορες.
παρανομωντας στη διαβαση πεζων. ξεχασα οτι περπαταω.ξεχασα οτι ειμαι πεζος. δεξια. ευθεια. 400 και κατι βηματα. ολα αλλαξαν, ολα γυριζουν στο ιδιο. τελειωνει στα ακουστικα το Delirium των Underground Youth. αφηνω τα ακουστικα βωβα στο κεφαλι, δε θελω να ακουσω τιποτε αλλο για σημερα. σημερα;
σιωπη. μανητικη καρτα. ασανσερ.
καλημερα.
καληνυχτα.
Death And Vanilla - Cul-de-Sac Dial M For Murder! - The Mourning Comes The Morning After Linea Aspera - Malarone NO CEREMONY/// - Feelsolow The Carousel - My Boy And His Motorbike The Laurels - Jack Cathedral The Underground Youth - Morning Sun The Underground Youth - Silhouette The Vera Violet -She's So Epic Tiny Fireflies - Your Love Tollund Men - Fire Warpaint - Set Your Arms Down
καινουριο στυλο. οχι καινουριες ιδεες. στα ακουστικα το «men of clay». που να φανταζονταν τωρα ο γνωστος τυπος που ουρλιαζει με απογνωση και μενος οτι οι ριπες απο μπασο θα χωνονταν μεσα σε ενα συμπιεσμενο ανυπαρκτο αρχειο και θα καταχωνιαζονταν σε ενα τατς σκρην τριτης γενιας(;) κατεβαινω απο το πλεον αγαπημενο μου λεωφορειο. το αγαπω ολο και πιο πολυ. ο λογος...δεν παει κι ερχεται ποτε απο τον ιδιο δρομο. επιστρεφει υστερα απο μια κυκλικη ατερμονη πορεια στο ιδιο σημειο. σαν κατι παλιες κασεττες. ετσι. αν δε σ’αρεσει το ταξιδι, λιγη υπομονη, φτανει για να ξαναγυρισεις εκει που αρχισες. τελος παντων.
σημερα κατεβηκα στη μεση. προχωραω αναμεσα απο βιαστικους κινεζους, μικρα μαγαζια με διαφορα πλαστικα καλυματα κινητων τηλεφωνων, σημαιακια, πλαστικα ποστερ, απομιμησεις για ολα, μα για ολα. ενεχυροδανειστηρια, χρυσοχοεια μικρα, πολυ μικρα, υπαιθριους πωλητες-επισκευαστες ρολογιων, σκαλες με ιριδιζοντα λαμπακια που με προσκαλουν να περασω τα επομενα εικοσι λεπτα της ζωης μου τριβοντας μου τα ποδια, ισως και την πουτσα. δεν εχει σημασια. λεφτα θελουν, θα τα εχουν τοιουτοτροπως. μικρα κομμωτηρια, υπαιθρια εστιατορια κρυμμενα σε παχυα ναϋλον παραπετασματα και γυρω ενα εντυπωσιακο μεταμοντερνο εκθεμα απο επικρεμαμενες πατσες, γλωσσες και μυτες γουρουνιων, ποδια κοτας, πλευρα αρνιου, διαφορα αλλα μελη απο μεγαλη ζωικη ποικιλια. ονειρευομαι ενα κολαζ απο ολα αυτα, ενα σαρκο-παζλ, να δινει μορφη υπερ-κτηνους με φωνη δανεικη απο εμενα, ισως και μερικους νευρωνες μου δωρεα στο πονημα.
περναω την γνωστη πλεον πλατεια με τα πρεζακια. εχει κι εδω! τι θαυμα! παντοτε λατρης του ωραιου. παρατηρω φευγαλεα να καπνιζουν γοπες, γυμνοι απο τη μεση και πανω, στολισμενοι με τατουαζ ξεχειλωμενα, ερασιτεχνικα ή αλλοιωμενα απο το χρονο. παιζουν mah jong… τωρα που βρικουν την αυτοσυγκεντρωση με τοσο νταγκλα(;) δεν ξερω. ειναι σα να βλεπεις στην ομονοια δεκαδες γνησια ελληνικα ντοπιερμαν μοντελα, να παιζουν μπριτζ με αφοσιωση. θα με πεις ρατσιστη. στ’αρχιδια μου. δε θα ενστερνιστω τη λογικη της μαζας. ποτε μου δεν ημουν καλος στο να διαδιδω τη γνωση. μπορει και να μη το θελησα ποτε, και τι θα κερδιζα αλλωστε, μηπως θα αλλαζα τον κοσμο; ποιον κοσμο, αυτον που αναζητα το αλλοθι σαν χρηση στην προκειμενη αμυνα; ενα αλλοθι που εχει δολο, δεν ειναι αλλοθι, αρχιδια ειναι, τεχνητη νοημοσυνη σε γομολαστιχες... οταν λες μια χριστοπαναγια δε τη λες γιατι μισεις το θεο ή το καθετι θειο, τη λες γιατι ετσι ρε μαλακα. χωρις αλλοθι. γι’αυτο και ειναι ειλικρινης πραξη. το να αναζητας αλλοθι καταντα αηδια (πιο πολυ κι απο ενα κουνουπιδι που βραζει για ωρα).
μπαινω σε ενα καφε που με ηρεμει. πηγαινω συχνα εκει οταν θελω να ησυχασω. μπορω να κρυφακουω κι ολας, χωρις να καταλαβαινω τιποτα, φυσικα, διοτι μιλαν κινεζικα. ειναι βιβλιοπωλειο, καφε κι εστιατοριο μαζι. να διαβασω δεν μπορω, ολα ειναι κινεζικα. μουσικη ειναι ενα ελαφρυ τζαζ μουζακ ανακατεμενο με κατι κινεζικα μπιτακια, που βιαζει ολα τα βιβλια και τα μετατρεπει σε τσελεμεντεδες.
παλι γκρινιαζεις;
ναι. αν δε σ’αρεσει, πουλο. κλεισε τη σελιδα, και στο διαολο. τραβα να διαβασεις γκοσιπ, τεχνη ισως και μανινα. εδω μονο εγω. χωρις αλλοθι. ετσι φασιστικα ή μαλλον φασιστο-φανταστικα. πολεμω το αθλιο μουζακ με το EP των Two If By Sea. γεμιζουν το μυαλο μου λιτες μαλακες κιθαρες, υποτονικα ντραμς ισα που ακουγονται, η κοπελα της διπλανης πορτας στο σπιτι με τα κοκκινα τουβλα τραγουδα αναμεσα απο ξεροχορτα στον παραπλευρο μιας λεωφορου. τωρα ενταξει. το αλλοθι να παραγγειλω τσηζκεϊκ εχει ηδη στοιχειοθετηθει. παχυ, παχυντικο, μπορει και κατεψυγμενο πριν λιγες ωρες μεσα σε κοντεϊνερ πολυεθνικης. ελπιζω να γαμαει. ολα εχουν δυο οψεις, μπορει και ολοϊδιες, μα δυο. σηκωνω το κεφαλι. μικρα βυζια στηριγμενα σε ιλουστρασιον βιβλια, που κρατιουνται απο λεπτα δαχτυλα, με μικρα νυχια, βουτηγμενα σε παχυ σκληρυντικο, μισοκρυμμενα -ολα αυτα μαζι, πισω απο την ψηλη στηλη με τους ταξιδιωτικους οδηγους [εκτακτο ηδονοβλεπτικο ενθετο]. ολα δυο οψεις. ξυπνας το πρωι κι ενας γαμω-γερος σου τρωει τη σειρα στο λεωφορειο (οχι απο αναγκη να φτασει πιο γρηγορα αλλα απο αναγκη για αλλη μια δοση μιζερης μικρης νικης εναντια στα νιατα) και μπροστα στην απωλεια, βομβαρδιζεις τη σκεψη σου με δεκαδες εικονες απο κωλο-γερο-πολτο να πνιγει τα πεζοδρομια και τη διαλυμμενη μασελλα πεταμενη πανω σε καρτοτηλεφωνο, βλεποντας τον γλυκυτατο παππουλη να κερδιζει λιγα γαμοδευτερα απο το καουντ-νταουν γκεϊμ που συμμετεχει, και θες να του γαμησεις και την παναγια! [ενθετο ηλικιακου μισους]. μετα ομως, γερνοντας το κεφαλι 48 μοιρες κατω, σκεφτεσαι το ποσο ανημπορος και απροστατευτος απο ρολογια, ημερολογια, καθετηρες, ζαχαρα, ΚΙΝΟ, παρα φυσει εδρες, ειναι ο γερακος και λες να περασει απο μπροστα σου...του κανεις και χωρο να περασει. ενταξει. σκατα, η δουλεια βρωμαει συνειδηση που μονο μια βουλωμενη μυτη γεματη απο φθινοπωρινο παχυ συναχι μπορει να σε σωσει. απο τη δυσωδια της ελεημοσυνης. το EP τελειωσε, κομμενα ολα...ηρθε το τσηζκεϊκ. νιωθω μικρος θεος...μπορει και να ειμαι. Χωρις αλλοθι.
Τ.Σ.Ο.Ν.Τ.Α. (Το Συμπληρωνεις Οταν Νιωθεις Την Απωλεια) ή κατι σαν υστερογραφο_
δεν προλαβα. μαλλον ο χρονος που δεν με αφηνει παντα να χορταινω. ισως και η φανταστικη τεχνικη μου, που εδω και χρονια με προφυλασσει απο το να κανω αυτο που πρεπει κι οχι αυτο που θελω. μπορει και τιποτε απο ολα αυτα. σιγουρα ευχαριστω που υπαρχουν ακομα οι αιτιες που με τραβανε πισω καποιες φορες.
το διλημμα του ή να την "κανεις" ή να φορεσεις απο τωρα -σωνει και καλα μπουφαν, ειναι κατι που δυσκολα θα συνηθισω...προς το παρον αντιστεκομαι στο τεχνητο ψυχος. αντιστεκομαι (;) μια μικρη μορφη αντιστασης μπορει να πει κανεις οτι ειναι κι αυτη. αρχιδια. δε γνωριζω πλεον.
εχω αρχισει δε, πλεον να πιστευω οτι οι αντιστασεις, τα "πολεμοφοδια", οι ασπιδες αμυνας εναντια στην "επιτυχια" που μας επιβαλεται, εχουν πληρως εξοντωθει ή καταντησαν τοσο μαλακες οσο και μια διαρροια απο καρυ στο πιο φτηνο νεπαλεζικο φαστ φουντ. μπορει να ειναι ασημαντο για τους πολλους, μπορει απλα ακομα μια αλλη ειδηση μεσα στους τονους πληροφοριων που αντλουμε πια...
στην προσφατη παρα-ολυμπιαδα της αγγλιας τρεις αθλητες με "ειδικες" αναγκες "πιαστηκαν" ντοπαρισμενοι. και ξαφνικα προσπαθω να σκεφτω (εν μεσω χριστοπαναγιας). ως που θα φτασει η ανθρωπινη ματαιοδοξια! ντοπα, πρεζα ή οτιδηποτε αλλο σε ανθρωπους - για ανθρωπους που απλα ζουν διαφορετικα διοτι ετσι "επιλεχθηκε" να ειναι (;) για ενα κομματι μεταλλο (;) για να ειναι εστω "πρωτοι". σε τι;
κι απο την αλλη να βλεπεις την κοινωνια μιας χωρας -που γουσταρει να βυθιζεται, να αντιδρα με λογικη αρουραιου. με κρισεις πανικου, προσπαθωντας να πολεμησει τη βρωμα που τον εχει καλυψει με ροχαλες. ο πατος δεν ειναι ορατος...δυσλεκτικα αρχιδια που κανουν κουμαντο ολα αυτα τα χρονια κι ολοι εμεις που απλα σηκωσαμε το γιακα του πολο και νομιζουμε οτι βρισκομαστε σε ιστιοπλοϊκο. χρησιμευει πλεον ο ορθιος γιακας, μπας και κρυψει τον αναψοκοκκινισμενο σβερκο απο την πολλη σφαλιαρα. διοτι, ρε μαλακα, ποτε δε χωνεψα αυτο το στυλ με τον ορθιο γιακα, το μασημα τσιχλας οπου αναγκαστικα το σαγονι παραπαιει σα γραφομηχανη, σετακι με το μπρελοκ, τα κλειδια της "κουρσας" και το κινητο. ασορτι παει και το λοαφερ. αντε γαμησου ρε! απο τα τσοκαρα του '80 μου εγινες κουλ. βαριεμαι. βαριεμαι να ψαξω ποιος και τι φταιει. σιγουρα οχι αυτοι που αφησαν περιποιημενο μουστακι και κρατανε τη μπυρα σαν παραλυτοι παραμασχαλα σε στενα πλησιον της πλατειας συνταγματος. αυτοι σιγουρα δε φταινε (για αυτη τη νεα φυλη θα εχει σιχτιρισμα αλλη φορα) διοτι δε ειναι κουλ να φταις. κουλ ειναι να παθαινεις. και να σου, σκανε μυτη και τα ακουαφορτε της ελληνικης τουαλετας (καμπινες λεγονταν πριν το '85), για να ξεβρωμισει ο τοπος...ασε βαριεμαι και για αυτο. αναλυσεις περι λουμπεν, ακροδεξιας, συμμοριων ή απλως κρασαρισμενων κλπ, απλα βαριεμαι.
τωρα -θα πει καποιος, οργη και ανια που κουμπωνουν. κουμπωνουν. εδω κουμπωνει ο ελληνας που εχει και δινει ακομα λεφτα για γεροντο-φανκ στο ΟΑΚΑ και μπυρες απο το λιντλ. τα ιδια συναισθηματα κουμπωνουν οταν ξαναβλεπεις την πρωτοτυπη εκδοχη της ταινιας του Μ. Χανεκε...παρακολουθεις ολον τον ηθικο, σωματικο και ψυχολογικο βιασμο απο δυο "αποστειρωμενους" και ψυχρους, γοητευτικους νεαρους (θα μπορουσαν να ειναι και χιπστερς του '12) σε μια "αρτια" -κατα τα προτυπα, δομημενη οικογενεια. καλα προφυλαγμενη απο ολων των τυπων τους αστικους κινδυνους, αλλα βαλλομενη απο την απροβλεπτη βια. κι εσυ τι κανεις...θες να μπεις μεσα στην τηλεοραση, να λυντσαρεις, να φωναξεις, να σταματησεις την ακατασχετη ροη βιας που ερχεται απο παντου. αλλα...μια ανεξηγητη τελματωση σε βασταει κολλημενο, λιωμενο στην πολυθρονα, διχως ιχνος αντιδρασης. ετσι νιωθω. αστειο.
"τα τραγουδια για οσους καταλαβαν ειναι σχετικα, για τους αλλους να ακουσουν και να σκασουν"
Autechre - Incunabula Boards of Canada - Music Is Math Boards Of Canada - Roygbiv Casino vs. Japan - Go Hawaii Console - My Dog Eats Beats Couch - Alle Auf Pause Kreidler - Jaguar Labradford - Pico Laub -Wortspur Rothko - Roads Become Rivers Schneider TM - Reality Check Tarwater - Tar To Rococo Rot and I-Sound - The Trance of Travel To Rococo Rot -Hotel Morgen
ξεκινωντας τη μερα μου καπου μετα τις τρεις, μεσα σε ενα αχρωμο καφε, δεν το ειχα σκοπο. αλλα μια το καθηκον, μια η ανια που με κοπαναει τουτη την ωρα...το'χα και μαζεμενο το βαμβακερο, να σου και σκαει μυτη το φθινοπωρο. ολα κουμπωσαν μαζι με το λεπτο ντουμπλ-φας αμανικο μπουφανακι. κουραστηκα απο την αλλη απο την προ διμηνου αυτο-τιμωρια με μπολικο kraut και τα συναφη κι ηρθε απο μονο του.
κι επειδης καποιες φορες ο ηχος δεν εχει αιτιο δεν ειναι κι απαραιτητο να εχει και προορισμο...ετσι. δεν το 'χα στο προγραμμα, απλα βαρυστομαχιασα και τη χρειαστηκα τη σοδα μου...κι ηρθε μεσα σε τετραπακ απο τα "απεναντι". ειναι δε κι απο τις φορες που ειπα μεσα μου: "μακαρι να το ακουγα σε βινυλιο", αλλα αρχιδια. και τα συναισθηματα που σε φορτωνει ειναι σαν την προ-φθινοπωρινη αναμονη. ειναι σα να κοιτας μεσα απο ενα σκονισμενο απο λασπο-βροχη παραθυρο και να μη σε νοιαζει η καθαροτητα στο βλεμμα, ειναι σα να μαγειρευεις ενα φαγητο με νοτες και τα μπαχαρια της συνταγης, ανεξελεγκτα, χωρις οριο...κατι οι κιθαρες σε μερικα απο τα τραγουδια ειναι Felt, κατι απο Marr και νομιζεις οτι οι γονεις τουτων των αξιων τεκνων γαμιοντουσαν -μεχρι να τα συλλαβουν, επι μηνες στα γραφεια της Elefant ή ειχαν ερθει για καμπινγκ στη This happy feeling...σε τραβαει πισω για λιγο στα 90's. κι ειναι κι η γυναικεια φωνη που -γαμω το σταυρο μου, οσο και να μου τη δινει οταν γκρινιαζει, αλλο τοσο με ερεθιζει οταν τραγουδαει (το ξαναειπα αυτο)...ισως φταιει οτι προλαβαινω και ακουω το Falling ολοκληρο απο το σπιτι εως τη σταση του λεωφορειου, μεσα στο λεωφορειο, περπατωντας για τη δουλεια και ησυχα ησυχα τελειωνει οπως αρχισε καπου πανω στην πεζογεφυρα της gloucester. Το ιδιο μου συμβαινει τις τεσσερεις τελευταιες μερες, τωρα. μπορει κι αυριο. δεν εχει στοχο ο δισκος αυτος κι οποιος ψαχνει στοχο και σκοπο να παει να αγορασει emerson, lake & palmer, αλλιως να παει να γαμηθει. απλα. σαν το Falling. επισης, μπορει να ειναι και στα καλυτερα του '12.
α, για τους Seapony εγραφα τοση ωρα. η ποπ στα μεγαλεια της...
Posts
